As vacinas anti-Covid 19 de Cuba chegan a Venezuela e son aprobadas por Nicaragua

Marga Lemos – Redación de TSA

Unha carga de 900 mil doses da vacina Abdala arribou a Venezuela como parte do programa de colaboración entre Cuba e a República Bolivariana, na común loita de Latinoamérica contra a actual pandemia de Covid-19 que os laboratorios do imperialismo desertaron.  O Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB) de Cuba está a enviar a todo o mundo os seus probados específicos contra a pandemia. Na véspera deste último despacho, a Autoridade de Regulación Sanitaria do Ministerio de Saúde de Nicaragua certificou o uso das das vacinas de Cuba Soberana e Abdala. De aparecer o máis leve efecto nocivo nas vacinas producidas por Cuba socialista, o réxime do Bloqueo tería inzado os telexornais do planeta de alarmas en defensa da saúde pública. Como tal non sucedeu, o silenzo da información sobre as vacinas cubanas é notábel, mesmo entre os que arestora fan por revivir a hispanidade colonial.

No entanto, a gallarda intervención das multinacionais de farmacia do imperialismo contra a Covid-19 e as súas variantes, non se había librar dunha guerra de denuncias sobre reaccións non previstas nas vacinas das grandes marcas dos EUA e o UK. Para o capital, o escape dunha miserábel guerra de Europa contra os EUA, tería sido inventar riscos nos específicos dos paises bloqueados mais isto non puido cumpirse contra as vacinas cubanas, logo presentadas pola OMS coma exemplo de rigor estatístico e distribución solidária. Trump respostou bloquendo decontado a aportación dos EUA a OMS o que significaba unha letal ameaza contra o sistema de certificación farmacéutica do planeta en plena pandemia, mais China frustrou a ofensiva criminal de  Washington ao aportar unha cota especial que defendía a referencia médica da OMS.

Mentres pousaba o avión coas vacinas cubanas en Venezuela, a autoridade regulatoria nicaraguana fixo público que as vacinas Soberana 02 e Abdala, son de aplicación terapéutica segura para diminuír a transmisibilidad da Covid-19, producida polo virus SARS-Cov-2′.

Para unha vacina ser declarada de utilidade, a Organización Mundial da Saúde OMS esixe dos específicos anti-Covid-19 unha eficacia superior ao 50 por cento. Abdala, xa recibiu a autorización de uso de emerxencia no país, do mesmo xeito que Soberana 02 para a poboación pediátrica.

Deseñada polo Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB), Abdala primeira vacina de América Latina, mostrou un 92,28 por cento de eficacia no seu esquema de tres inxeccións.

A Soberana 02, do Instituto Finlay de Vacinas (IFV) dei na análise final do tratamento, con dúas inxeccións, unha eficacia do 65,6 por cento. O IFV anunciou tamén o 91,2 por cento de cobertura ao cabo de dúas doses de Soberana 02 máis unha terceira dose da vacina Soberana Plus.

Os inmunóxenos cubanos mencionados complementan coa Mambisa e a Soberana 01. A Mambisa, tamén producida polo CIGB, única para aplicación mediante pulverizador nasal, acadou permiso das autoridades sanitarias locais para iniciar a fase II de ensaios clínicos.

Solidariedade con Euskadi-Cuba e Cubainformación contra unha campaña argallada polos defensores do bloqueo

Adela Roade – Terra Sen Amos

Os diarios sen memoria están condenados a desaparecer. Subido ao convoi do Bloqueo Total contra Cuba, decretado polo goberno dos EUA, o diario de referencia do Partido Popular en Madrid desafía a aclamación anual da Asemblea da ONU contra o bloqueo económico e político máis longo que se recorda e acusa ao medio Cubainformación -expresión da solidariedade de todo o Estado con Cuba e do sobranceiro compromiso de entidades e particulares de Euskadi- de agredir posicións políticas comprometidas co bloqueo definitivo da illa, representadas pola ONG instituida na capital de España co nome de Prisoners Defenders.

Portada de 2010, no mesmo medio que arestora acusa a solidariedade basca de agredir os dereitos humanos en Cuba.

Euskadi-Cuba e Cubainformación ven na campaña non só unha rabecha contra 32 anos de labor solidaria e de cooperación coa illa, senón tamén o propósito de acabaren co labor informativo sobre Cuba, construido co traballo voluntario das asociación de amizade integradas no Movimento Estatal de Solidariedade con Cuba MESC.  A propaganda hostil tenta atinxir ás instituciones públicas bascas (Goberno basco, deputacións e concellos) aos que están acusando de non velar polo control dos seus fondos de cooperación.

A ONG Prisoners Defenders, da que non se coñece nin mención dos presos de Guantánamo nin da rede de cadeas da CIA en todo o , planeta, acusa a Euskadi-Cuba de levar adiante 18 proxectos que dotaron ás cooperativas agrícolas cubanas con sistemas de rego, invernadoiros, aveños de horta, tractores e maquinaria forestal que ten mellorado as condicións de vida de comarcas enteiras de Cuba. Todas estas intervencións responden a iniciativas cubanas inspiradas na estratexia de soberanía alimentar con enfoque de xénero. Os nomes dalgúns destes proxectos son expresivos: Empoderamiento de las mujeres en el programa de frutales para enfrentar el cambio climático en ecosistemas frágiles de Baracoa, Desarrollo agroforestal sostenible: una opción para el empoderamiento de la mujer en Guantánamo ou Mujeres protagonistas en el movimiento de la agricultura urbana ecológica en La Habana.

Do reaccionario sistema de información que desata esta violenta campaña contra a solidariedade internacionalista, era ben recordar que está ben recordar que na súa visita de Estado a Cuba en 2014, García Margallo, ministro de Asuntos Exteriores do governo Rajoy, solicitara o regreso urxente a Cuba dos 115 presos e dos seus 650 familiares, invitados en 2010 a Madrid por mediación do governo do PP respondendo a unha campaña non diferente da que agora encirra Prisoners Defenders. Por volta de catro anos, os exiliados ergueran un campamento de protesta as portas do ministerio de Asuntos Exteriores en Madrid para denunciaren abandono por parte do governo Español e urxir a repatriación. O diario que agora defende a posición da ONG Prisoner Defenders, celebrara en 2010 na súa portada a chegada dos exiliados baixo o títular La Cuba libre llega a España.

Euskadi-Cuba agradece todas as expresións de solidariedade recibidas dende asociacións, ONG, institucións do internacionalismo e partidos e renova seu compromiso de denuncia permanente do bloqueo de EUA, verdadeira violación masiva dos dereitos humanos de 11,2 millóns de cubanas e cubanos, condenada en 29 ocasións pola Asemblea Xeral da ONU.

Alfonso Sastre criticou na súa obra a Hispanidade rendida ao Imperio e defendeu sempre a Revolución Cubana

Mariña Lima (Coral Gables, Florida) 

Con 95 anos finou Alfonso Sastre en Hondarribia ( Euzkadi) onde se establecera fins dos 70 xunto a súa compañeira Eva Forest depois de padeceren cadea baixo acusacións inducidas do común compromiso coa esquerda abertzale, que nunca serían probadas. Sastre consideraba que a Revolución Cubana era o acontecimento capital do socialismo contemporáneo pola súa irradiación universal e por ter renovado a resistencia contra o Imperio. “A Revolución Cubana é unha liña de fazañas irrepetíbeis:  Moncada, o Granma, a guerra na Serra, o derrocamento de Batista, a resistencia contra o bloqueo e a forma en que remonta o asalto desesperado do Imperio depois da caída da URSS. Mesmo a construción política  previa a  Revolución foi un acerto, igual que a esperanza de liberación que transmite a toda Latinoamérica e Caribe: Venezuela, Nicaragua, Chile, Bolivia, Perú, Colombia, Arxentina, Uruguai…”


Sastre e Eva Forest con Fidel na Habana. Con eles, na esquerda da foto, Mario Benedetti e Armando Hart (ministro de Cultura)

A rendición da idea da Hispanidade fronte do Imperio, coa conseguinte renuncia a conservar un espacio histórico e cultural común é un dos motivos dramáticos que Sastre desenvolve case en exclusiva dentro da súa xeración. A ironía sobre o patriotismo racista dos colonizadores de Cuba é unha revelación en Ahola non es de leil, subtitulada Tragedia sin importancia (da que existe versión en Galego de Gero Calero) escrita polo autor na cadea de Carabanchel na altura de a Audiencia Nacional (1977) presumír de manga ancha  para encarcerar preventivamente, temerosa de parecer menos represiva ca o sinistro TOP. O texto critica un patriotismo da lingua española e das tradicións dos colonizadores que adoitaba preferir o dominio do Imperio USA. Sastre viraba polo forro o espírito do 98 no senso de abrazar a rebeldía cubana fronte o Imperio e admitir que o independentismo tamén pode representar o orgullo restante da cultura trasplantada. O dramaturgo dixo en moitas ocasións que Cuba era a súa verdadeira Madre Patria

Á sombra da reforma terciada do franquismo, os media relearon a importancia do dramaturgo vivo mais importante da súa xeración, a causa da súa condición de defensor da loita abertzale e da Revolución Cubana. Un silenzo imposíbel de aceptar sen consecuencias para un médio reactivo contra a censura por antonomasia como é o teatro.

O dramaturgo en ostracismo, aparecia decote como primeiro asinante contra os que celebraban o bloqueo.  “E verdade –escrebe Alfonso Sastre- que o Poder procura calar por todos os medios (nunca mellor dito) aos disidentes; pero no é menor verdade que moitos intelectuais aceptan calar con abraiante facilidade. En xuño de 2003, os acubillados de PRISA asinaran unha miserábel Carta abierta contra la represión en Cuba, directamente ditada pola CIA, e dende a Alianza de Intelectuales Antimperialistas comprendimos a urxencia de contestar pública e colectivamente. A réplica era inexcusabel, pois o porquiño orwelliano que controla os medios pretendia (e case o dá conseguido) facernos crer que o pleno da intelligentsia ibérica estaba contra a Revolución Cubana! A recollida de asinaturas para o noso comunicado (“Con Cuba, contra el Imperio”) foi reveladora. Varios intelectuais e artistas, considerados de esquerda, recusaron asinar malia estaren dacordo coa nosa réplica, por non poderen (aseguraron sen vergoña) seguir escribindo en El País, ou por defenderen as súas películas no Canal Plus, ou as súas novelas en Alfaguara… Non nos enganemos: a maioría dos intelectuais que calan, non o fan para salvaren súas vidas (…) senón para defenderen súas piscinas, como dixera Dalton Trumbo dos que no macartismo traizoaran seus compañeiros”.

O poeta e ministro de Cultura de Cuba, Alpidio Alonso Grau, manifestou seu pesar pola morte do dramaturgo que defendeu a Revolución en todas as ocasións nas que o sistema de propaganda imperialista inzaba os media de retrousos contra Cuba. “Moi dolorosa a noticia da morte do grande dramaturgo e pensador español Alfonso Sastre. A súa obra, monumental, perdurará. Os cubanos non esqueceremos ao amigo leal.”

A dereita do Parlamento da UE participa no renovado asedio de Washington contra Cuba

TSA

As organizacións integradas no MESC (Movemento Estatal de Solidariedade con Cuba) denuncian unha nova manobra contra Cuba no Parlamento Europeo o pasado 16. Notan que a escusa foron, para non variar, os Dereitos Humanos, a represión e, nesta ocasión, o dereito a Internet. En realidade dinque o obxectivo da moción no Parlmento é praticar a respiración artificial ao motín contrarrevolucionario do 11 de xullo pasado, que naceu cadáver por falta de apoio real entre a poboación cubana, malia a inxente axuda que as ONG da CIA e a información do capital prestaron a operación.

O Partido do Traballo de Bélxica (Partij van de Arbeid van België, Parti du Travail) protestou polo que chama utilización do Parlamento Europeo a prol da renovada campaña anti-cubana dos EUA.

Falsas acusacións sustentadas en probas inventadas -di o MESC- Non existe, como pretenden os parlamentarios da dereita, nin unha soa persoa desaparecida, torturada ou executada extraxudicialmente na illa revolucionaria. Con semellantes  cargos inventados e unha campaña a medida, procuran forzar unha intervención disfrazada de cobertura humanitaria contra Cuba.

Para a Solidariedade con Cuba, a campaña contrasta brutalmente co silenzo atronador que os axitadores gardan con relación a principal violación que sofre o pobo de Cuba: o criminal bloqueo norteamericano. Os cubanos resisten, dende hai máis de sesenta anos, con xíria e dignidade tan atroz agresión por parte dos EUA, a potencia imperialista máis poderosa e desapiadada da historia.

Tamén denuncian o escándalo de os mesmos medios que multiplican falsidades contra Cuba non publicar nin liña acerca da represión policial e paramilitar en países como Honduras, Ecuador, Chile e, especialmente Colombia. “Até a data, esta represión produciu centos de asasinatos e un número superior de persoas mutiladas gravemente pola actuación policial.”.

O comunicado d MESC explica que o novo ataque contra Cuba non ten nada a ver coa defensa dos Dereitos Humanos, a protección dos cubanos e cubanas fronte a unha inexistente represión política ou a liberdade de acceso a Internet. “O obxectivo é manipular á opinión para que, asustada pola propaganda contrarrevolucionaria, favoreza unha intervención estranxeira cuxo fin último sexa a restauración colonial en Cuba”.

“Algúns gobernos europeos son cómplices da criminal política anti-cubana dos EUA -remta a nota- e saldan con ese compromiso humillante a dignidade e independencia que adoitan invocar, no canto de establecer un diálogo respectuoso coa soberanía cubana e denunciar o bloqueo e a diaria conspiración contra a illa que violan o dereito internacional. Abonda de inxerencia imperialista! Acabemos coa agresión contra Cuba! Abaixo o bloqueo! Viva Cuba Socialista! Até a vitoria sempre: Venceremos!”

En relación cos feitos denunciados polo MESC, a Comisión de Relacións Internacionais do Parlamento Cubano recordou que o grupo de eurodiputados promotores da moción contra Cuba non representa a opinión da Cámara, na que existe e opera un Grupo Parlamentario de Amizade con Cuba sumamente activo contra a bancada reacionária.

López Obrador chama a Washington a arriar o bloqueo e dí que resistir 62 anos coma Cuba é unha fazaña histórica

Cubadebate – TSA

“Miguel Díaz Canel representa un pobo que soubo, como poucos no mundo, defender con dignidade o seu dereito a vivir libre e independente, sen permitir que potencia estranxeira ningunha se lle entremeta nos seus asuntos”. López Obrador adicou aos pais da independencia de México o comezo do seu discurso na efeméride nacional (16 de setembro de 1810) mais escolleu o espello de Cuba para refrexar a pendente emancipación continental do imperialismo dos EUA. “Resistir como Cuba 62 anos sen someterse, é unha indiscutible fazaña histórica”.

O Partido Comunista de México pegou cartaces de homenaxe a Cuba, na data do 16 de setembro.

En presenza do presidente da República de Cuba, Miguel Díaz Canel, López Obrador proclamóu que “o pobo cubano merece o premio da dignidade e a illa debe ser considerada como a nova Numancia polo seu exemplo de resistencia; coido que por esa mesma razón debe ser declarada patrimonio da humanidade”.

O presidente de México dixo máis: “o goberno que represento chama ao goberno dos EUA a arriar o bloqueo contra Cuba, porque ningún Estado ten dereito a someter a outro pobo, a outro país. É o intre de lembrar o que dicía George Washington: “as nacións non deben aproveitarse do infortunio doutros pobos”.

“Dito con toda franqueza –proseguiu Obrador- está mal que o goberno dos EUA use o bloqueo para impedir o benestar do pobo de Cuba co propósito de que este, forzado pola necesidade, ataque ao seu propio goberno. Fronte a dignidade de Cuba, se esta estratexia ruin lles dese resultado, converteríase nunha marranada miserábel; nunha nódoa desas que non se borran nin con toda a auga dos océanos”.

Mellor é o entendemento, o respecto mutuo e a liberdade sen condicións nin prepotencia, continuóu o presidente. “Aínda vive Jimmy Carter, que soubo entenderse co xeneral Omar Torrijos para devolverlle a Panamá o Canal e a súa soberanía. Oxalá o presidente Biden, que posúe moita sensibilidade política, actúe con esa grandeza e poña fin, para sempre, á política de agravios contra Cuba”.

Na procura da reconciliación, López Obrador reclamou axuda da comunidade cubano-estadounidense, e dixo que debería superar intereses electorais ou partidistas. “Compre deixar atrás resentimentos, entender as novas circunstancias e procurar reconciliación; é tempo de irmandade, non de liorna. Como sinalaba José Martí, o choque pode evitarse, co exquisito tacto político que vén da maxestade do desinterese e da soberanía do amor.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook