Fronte Antiimperialista Internacionalista: LECTURAS CONTRA O BLOQUEO

Ramón Pedregal Casanova

Da crítica en Kirkus do libro The Crime of Cuba, de Carleton Beals, no que o autor expón a situación desastrosa de Cuba baixo a ditadura sanguinaria, apoiada por EUA, de Gerardo Machado (1925-1933), a quen o escritor Rubén Martínez Villena titulou Asno con garras. A fotografía que Walker Evans titulou Habana en 1933 pertence ao libro Artigo. Tres semanas de ron e violencia: o tesouro que só Hemingway podía protexer, atópase na revista dixital de libros Lamardelibros.

I

Pecados de omisión, quizais mesmo máis que os pecados de comisión. A historia de Cuba é a historia da tiranía: España, Estados Unidos, Wall Street, e agora, estreitamente vinculada co pasado inmediato, a ditadura de Machado, que fai que Mussolini pareza un picnic dominical.

A Gerardo Machado seguíronlle outros gobernantes, provisionais que aguantaron unhas horas, un día, uns meses até Federico Laredo, ao que sucedeu Fulgencio Batista, que fixo carreira militar ascendendo entre golpes contra varios deles, até facerse coa presidencia en 1940. O seu último golpe de estado foi en 1952 entregado ao imperialismo, e foi derrotado pola Revolución dirixida por Fidel e o seu exército guerrilleiro. O triunfo do pobo en armas proclamouse o 1º de Xaneiro de 1959. Antes desa data, a fotografía social permanecería co mesmo carácter que a que ven aquí.

Entenden o motivo da revolución cubana?

Di o dicionario que o bloqueo é a pedra angular de toda campaña militar e unha opción valiosa nas guerras económicas contra a nación inimiga.

Convídolles a ler o poema de Maïakovski titulado Que ben!, do que se nos di na nota ao pé de páxina que o escribiu en 1926 para o 10º aniversario da Revolución de Outubro. Aí expón a historia de tan gran acontecemento en 1917: percorre a desorde dos primeiros tempos, os éxitos dos bolxeviques, o traballo comunitario, a fame, o tifo, o mercado negro e as intervencións militares. Recomendabel en toda a súa extensión déixolles aquí algúns dos seus versos referidos ao tema do bloqueo:

Xa se tente / o Branco, / xa o Negro, / o Caspio / ou o Báltico, / por onde / o barco / trate de pasar, / a ruta / está sempre bloqueada. / Por todas partes / -gardián dos mares- / o bull / de Inglaterra./ Por toda parte / o cerco do bloqueo, / por toda parte canóns / mirándote de fronte. / – Aos vermellos non lles gusta? / Teñen / fame? / cando / estean / no fondo / terán / todo o peixe / que queiran. …

O poema toma unha altura relevante cando -lembrándonos a acción de guerra contra a revolución obreira polo entón gardián dos mares e os seus acompañantes capitalistas- vemos que reproduce a agresión contra Cuba e Venezuela, -Venezuela xa sufriu un bloqueo en 1902-3 imposto polas potencias imperialistas do momento, Inglaterra, Alemaña e Italia- aínda que nesta ocasión hai un paso adiante dos revolucionarios: os barcos de Irán (outro país ao que bloquea o imperio desde hai máis de 40 anos) que levan gasolina rompen o cerco defendendo o dereito do pobo bolivariano e de todos os pobos á súa determinación, e pondo no alto o Dereito Internacional ao libre intercambio. O bloqueo estadounidense, rompeu.

O internacionalismo tivo sempre a man do pobo cubano: Compartimos o que temos, non damos o que nos sobra, é o seu principio. E os pobos que necesitan reciben persoal médico especializado, ensinantes, internacionalistas que axudan en diversos ámbitos. Cada día que pasa é un triunfo, e contra o seu triunfo, o imperio actúa como nos expón Maïakovski nos versos de máis arriba. O bloqueo que sofre Cuba desde 1959 é oficial desde o 7 de Febreiro de 1962 co decreto 3447 (27 fr 1085) e continúa recruado 12 gobernantes ianquis despois, perseguidores, carcereiros, escravistas de pobos libres, que se propuxo matalo de fame, seguindo ao subsecretario de Estado gringo Lester Mallory no seu escrito do 6 de Abril de 1960 (o documento foi desclasificado en 1990):

“A maioría dos cubanos apoian a Castro, non existe unha oposición política efectiva, o único medio posibel para facerlle perder o apoio interno é provocar o desengano e o desalento mediante a insatisfacción económica e a penuria. Hai que pór en práctica rapidamente todos os medios posibeis para debilitar a vida económica negándolle a Cuba diñeiro e subministracións co fin de reducir os salarios nominais e reais, co obxectivo de provocar fame, desesperación e o derrocamento do goberno.”

Por ser a revolución cubana un ensino histórico de antiimperialismo, deberíase aprender que o fin que proclama é motivo de unidade, unidade nun mesmo Fronte por encima de toda diferenza persoal, circunstancial ou afastada. Deberíase aprender que na unidade o corpo é compacto aínda que as moléculas internas que o forman móvense continuamente, como dicía o Comandante Chávez. Que ben! Cuba, Venezuela, espello no que queremos ver que se reflicte Gaza-Palestina, e o novo paso, o rompemento do bloqueo sionazi.

A Conferencia Naval de 1909 declara que o bloqueo é un acto de guerra económica.

O Artigo II da Convención de Xenebra condénao como xenocidio.

O bloqueo só pode xustificarse co acordado no artigo 51 da Carta das Nacións Unidas, que o aproba como un dereito de lexítima defensa, e os establecidos polo imperialismo son contrarios á Carta das Nacións unidas e ao dereito Internacional.

O bloqueo é un concepto militar de orixe alemán -blokhaus- que quere dicir illamento dun obxectivo e ten fins bélicos.

Unha das condicións para realizar un bloqueo, di o Dereito Marítimo Internacional, é que exista un estado de guerra declarado entre os Estados. Dita declaración de guerra ten que responder os artigos 1 e 2 do Convenio III da Haia referido á ruptura de hostilidades entre países.

Todas as regulacións que se refiren ao bloqueo indican que é contrario ao dereito Internacional se ten como propósito provocar a inanición da poboación civil ou negarlle o acceso a outros bens indispensabeis para a súa supervivencia. A isto engádese o que a potencia que exerce o bloqueo é obrigada a permitir o paso de víveres, subministracións médicas e bens básicos.

Se algo define ao bloqueo é a situación de guerra que establece o agresor: que o país atacado quede incomunicado, sen poder concertar nada co resto do mundo, ademais de sumar a iso outros sistemas de agresión para facer imposibel o seu contacto co exterior.

II

Por todo isto diciamos ao comezo que o dicionario define o bloqueo como a pedra angular de toda campaña militar.

Cuba sufriu un incremento do bloqueo xa en 1962 a partir da coñecida Crise dos mísiles e a invasión gringa derrotada en Praia Girón. Por entón o invasor levou a cabo asasinatos selectivos, ataques con bandas terroristas, bombardeos, afundimento de barcos, atentados con explosivos en avións, envelenamento de campos agrícolas e con guerra biolóxica contra o gando e as persoas, queima de colleitas de cana de azucre (como fan estes días nos campos de cereais de Siria), asasinatos de mestres e médicos, e asasinatos fóra de Cuba dos seus representantes, ?…e Cuba defendeuse nos organismos internacionais coa Lei na man. Fidel denunciou que eses mesmos realizaron 5.780 ataques terroristas, dos cales 717 foron contra instalacións industriais, iso só dentro do que o réxime de Kennedy chamou Operación Mangosta (1961-1963), sen contar os ataques posteriores, os ataques que chegaron até 1990.

“O bloqueo é unha guerra económica, é, ademais, unha guerra política, todo, e promove a sabotaxe, a subversión, é unha guerra total en moitos campos.” (Informe do Comandante Fidel Castro presentado ao V Congreso do Partido Comunista de Cuba. 8 de Outubro de 1977)

“O bloqueo é unha guerra económica contra Cuba, guerra económica; é a persecución tenaz, constante, de toda xestión económica de Cuba en calquera parte do mundo. EEUU traballa activamente, a través das súas canles diplomáticas, a través das súas embaixadas para exercer presión  a calquera país e castigar a calquera barco que transporte mercadorías a Cuba; é a guerra universal.” (Discurso do Comandante Fidel Castro na do na clausura do encontro Mundial de Solidariedade con Cuba. 25 de Novembro de 1994. (vídeo importantehttps://youtu.be/OoOklz4kKuA)

Unha vez roto o bloqueo imperialista obsérvase con máis claridade a falta de forza do imperio para imporse, apréciase mellor a súa decadencia, fíxase máis a atención na súa falta de iniciativa e a súa perda en cada enfrontamento que provocou en Venezuela e Oriente Próximo. A iso suma a súa imaxe desprezativa cara a todo o mundo na pandemia da Covid 19, roubando máscaras, respiradores, tentando o mesmo con vacinas a producir en Francia, Alemaña, China, roubando empresas, fondos financeiros a Venezuela, á que tamén se rouba en Inglaterra, en Portugal, en Colombia… O capital na súa expresión máxima ten espido o seu sistema para mostralo -cos seus banqueiros-empresarios-propietarios de medios de propaganda, polígono industrial-militar- como un único inimigo dos pobos na crise económica, só froito del mesmo, en que se enredou, e agora non pode saír se non é abandonando a millóns de persoas baixo a pandemia, crise capitalista da que se advirte que se agravará sen que se vexa o fin. Ao que exerce o bloqueo véselle ferido, egoísta, insensibel, ameazante, que será capaz de facer ante o mundo que lle vai restando poder? O mundo que vén,  que xa está aquí, preséntase dividido en zonas de independentes e outra baixo influencia, que á súa vez son cambiantes. Os antiimperialistas retroceden ou/e avanzan en busca da orde máis igualitaria. En Latino América o bloqueo a Cuba, Venezuela e Nicaragua é unha guerra non declarada á que o gran capital pode sumar outras accións.

A IV Frota estadounidense é a que se encarga de controlar e bloquear a Venezuela, a Cuba, a todo o Caribe e a toda Latino América. Vexan o que explica o politólogo Atilio Borón sobre ela no seu libro América Latina na Xeopolítica do Imperialismo: “… a cuestión da IV Frota é de fundamental importancia. … En momentos en que se intensifica a disputa por bens comúns inaccesibeis de xeito crecente ou de custosa extracción, bens dispersos por toda a superficie do planeta, o control dos mares e das liñas marítimas de transporte retoma a súa condición prioritaria, tal como ocorreu na historia de vellos imperios coloniais como España, Portugal e Inglaterra. ..Todo presaxia o desencadeamento dunha brutal contraofensiva que non haberá escrúpulo moral capaz de detelo… só estase esperando o momento oportuno para pór esa infernal maquinaria de destrución e morte en movemento. Ninguén desprega un dispositivo militar tan importante como o que hoxe angustia á nosa América se non ten a intención de, chegado o momento, utilizalo.

A Fronte necesita a todos os antiimperialistas. A serpe é máis débil cando está a cambiar de pel.

Traducido ao Galego para TSA por Moncho Fernández Leal

Unha Casa Branca belicista e intransixente que recomenda paz e orde

Xosé Aponte – Jacksonville (FLA)

“Dispararemos contra todos os que empecen a roubar e queimar!” A ameaza de Trump a millóns de cidadáns que se manifestan contra  tortura e morte do traballador negro en paro George Floyd no centro de Mineapolis, inzou lume e carraxe nos 50 estados da unión e no distrito federal.  Moitos cidadáns dos EUA experimentan dentro da casa o que significa ter un goberno que promete balas e dez anos de cadea por manifestarse e que, asemade, reparte internacionalmente guerras, bloqueo, suspensos en dereitos humanos e penitencias por terrorismo, coma as que empobrecen nomeadamente Cuba, Venezuela, Nicaragua e Irán xunto doutros 29 estados no mundo. Dende 1980 foron asasinados máis de 260.000 cidadáns negros nos EUA, boa parte deles a mans da policía, como foi o caso de Floyd.

Unha Casa Branca racista, sorpréndese da indignación popular provocada por un asasinato racista á luz do día.

Os medios próximos ao goberno de Washington tratan o asasinato coma un accidente mais en tempos de paz, interpretación cínica que levanta o sentido dos que veñen denunciando os repetidos comentarios racistas de Trump e a importancia menor que concede ao pavoroso índice de contaxio de Covid-19 na poboación negra (máis do 40%) ben por riba da súa presenza no censo. Unha equipa racista ridiculiza dende a Casa Branca aos gobernadores demócratas que defenden as medidas de confinamento. No entanto, os EUA abandonan a Organización Mundial da Saúde no máis agudo da pandemia. Mentres algúns medios acusan a Trump de irresponsabilidade, outros trátanno de idiota.

Coma noutros casos, a cada máis repetidos, de protestas públicas nos EUA (onde o dereito a manifestarse é paradigma nacional) os dous partidos do sistema reivindican orde público e xustiza para o proceso do asasinato de Floyd, mais non para evitar que se repita. Mal recordan que Trump é o presidente das armas por excelencia, militante dunha lei imperialista sobreposta ao dereito internacional e de vender aos aliados arsenais desproporcionados que só terán xustificación na guerra. Así a familia de Ibn Seud (da que ven o nome caciquil de Arabia Seudita) acaba de pagar a Trump unha factura por foguetería equivalente ao orzamento do pais por cinco anos.

Trump, vendedor de armas, indutor de guerra, organizador de campos de tortura, racista e xendarme nos cinco continentes, recomenda  a paz.

Cuba contra dúas pandemias: Coronavirus e Bloqueo

Gustavo Veiga – Página 12

O goberno de Donald Trump atopou un socio ideal no Coronavirus para o bloqueo integral de Cuba. A maiores do paquete de sancións económicas e de ameazas a terceiros paises coas que EUA castiga a illa hai 60 anos, súmanse arestora as consecuencias da pandemia. Non tanto as sanitarias, que na illa están máis que atendidas, mais no estrago que causa o COVID-19 sobre o turismo, a súa principal fonte de ingresos. Como se non lle abondara, a Casa Branca ven de meter seu veciño na lista de nacións que relean na loita anti- terrorista. Na conferencia de prensa de venres 22, Carlos Fernández de Cossio, director xeral para EUA do Ministerio de Relacións Exteriores (MINREX) sinalou: “É un listado sen valor legal, non recoñecíbel por ningún foro internacional ou órgao colexiado na loita contra o terrorismo; o goberno de Trump caloña Cuba e envelena as relacións da illa con terceiros países”.

Cada peza, un bloqueo. Visión do caricaturista Martirena que vive dentro.

Trump aproveita para lle mandar un recado á diáspora (basicamente de Miami) ao se cumprir a efeméride da independencia formal de Cuba, en 20 de maio de 1902: “Orgulloso de vostedes, Cubano-Norteamericanos e feliz de telos comigo!”, dixo, como se iso fose comprobábel e non  un aceno de cara ás eleccións do 3 de novembro.

Fernández de Cossio respondeu dous días despois dende A Habana: “Custa crer que a maioría dos cubanos estea de acordo cunha campaña que atranca as relacións cos seus familiares, o que nos fai pensar que a maquinaria política, sobre todo a do Partido Republicano na Florida, non toma demasiado en conta o criterio ou a opinión dos cubanos, senón que os utiliza”.

Non é de agora a marea dos ataques a Cuba en ano de eleccións nos EUA.  Máis grave foi o do 30 de abril: o tiroteo da embaixada en Washington. Malia Habana non culpar de xeito directo ao goberno de Trump, denuncia o seu silenzo cómplice. Bruno Rodríguez Parrilla comentou: “Temos a esperanza de o goberno de Estados Unidos pór en coherencia a súa retórica contra o terrorismo e a súa política de loita contra o terrorismo internacional coas súas responsabilidades neste ataque”.

Que o Departamento de Estado (ministerio de Exteriores dos EUA) incluíse 13 de maio a Cuba na nómina de países (na que xa meteran a  Irán, Corea do Norte, Siria e Venezuela) que non cooperaran en 2019 contra o que eles chaman terrorismo significa que se lles prohibe comprar ou obter a licenza para procurárense armas ou servizos militares de orixe estadounidense. O Bloqueo xa incluía esta medida. Aínda que desde 2015 –nos comezos do período de distensión dos ex presidentes Barack Obama e Raúl Castro- Habana non integraba o listado ao que Trump botou man de novo. Din que Cuba ampara no seu territorio a cadros do ELN colombiano e a prófugos da xustiza estadounidenses como a militante do Exército Negro de Liberación, Joanne Chesimard, acusada de matar un policía en Nova Yersey en 1973.

Rodríguez Parrilla xa explicara en 2017 o que pensan en Cuba de casos como o de Chesimard: “En uso da lei nacional, o dereito internacional e a tradición latinoamericana, Cuba concedeu asilo político ou refuxio a loitadores polos dereitos civís dos EEUU. Por suposto que estas persoas non serán devoltas”.

A lista que renova todos os anos o Departamento de Estado, non contabiliza os atentados que teñen como alvo a Cuba hai décadas. Son máis de 500, na maioría con finanzamento estadounidense, e perpetrados por cubano-norte americanos que residen ou residían nos EUA. Non inclúo o terrorismo de Estado practicado polo goberno estadounidense, concretamente pola Axencia Central de Intelixencia contra o pobo de Cuba”, completou Fernández de Cossio.

A escalada de denuncias que parte de Washington non sería máis que pura retórica se sumar  o bloqueo e as consecuencias que está provocando a pandemia sobre o turismo na maior das Antillas. O alto funcionario da chancelería deu un par de exemplos sobre o cerco económico que lle impón EEUU a Cuba. O seu país quixo contratar en 2019 varios equipos de ventilación mecánica para terapia intensiva. Non puido. Hoxe son indispensabeis para enfrontar o coronavirus. Tamen frustrou a entrega  en marzo pasado dunha axuda de material cirúrxico dende China. A empresa aérea de carga negouse a facer a viaxe temendo unha forte multa dos EUA co gallo da súa lei extra-territorial Helms-Burton.

No saúdo aos cubano-norteamericanos que quer seducir para as eleccións (aínda que teñan un peso simbólico no padrón, non todos votan e menos cando a elección cadra nun día laborabel) Trump dixo que reforzara as sancións para obter respecto polos dereitos humanos, mercados libres e transición á democracia en Cuba.

A Cuba cústalle o Bloqueo 4 mil millóns de dólares anuais por non poder comprar nun mercado tan próximo á súa costa e a causa das medidas coercitivas contra a súa principal industria: o turismo. O seu ministro de Comercio Exterior e Investimento Estranxeiro, Rodrigo Malmierca Díaz, agregoulle a COVID-19 fins de abril: “A pandemia causará efectos negativos na economía cubana, sumado aos danos do bloqueo imposto por Estados Unidos, pero traballamos con seriedade e dedicación para palialos”.

Lester D. Mallory , subsecretario de Estado adxunto para Asuntos Interamericanos en 1960, fora o inventor da fórmula que ainda aplican sesenta anos despois. Escribira naquela altura nun informe reservado: “temos que empregar axiña todos os medios posibeis para debilitar a vida económica de Cuba e seguirmos unha pauta discreta e intelixente que leve a necesidade de crédito e bens materiais de Cuba ao extremo de, provocar fame, desesperación e o derrocamento do Goberno”.

A fórmula segue en vigor, a soberanía de Cuba tamén.






Na 56 edición do Dia de África, Cuba honra a súa irmandade histórica co continente saqueado polos imperios

Terra Sen Amos

Celebrando a 56 edición anual do Dia de África en Cuba, Miguel Díaz-Canel recordou que os africanos chegados con cadeas a illa en tempos da colonia, foran devanceiros da actual cubanía que voluntariamente regresou por decenas de milleiros a África para loitar pola independencia. “Cuba levou solidariedade e irmandade a un continente ao que os imperios non levaron outra cousa que aldraxe, guerras e saqueo -dixo o presidente- Arestora, Cuba honra a irmandade histórica con misións de médicos e mestres a Africa”.

O Dia de Africa en Cuba chega a 56 edición.

Dentro da conmemoración en toda a illa, Esteban Lázaro, presidente do Parlamento, dixo que a Cuba chegaran máis de un millón douscentos mil homes e mulleres arrincados de África pola infamia da escravitude e que, en todas as loitas pola independencia contra a colonia, os cubanos de orixe africana representaran 75% da tropa de combate. Para Lázaro, o legado africano é parte fundamental da cultura, crenzas e costumes de Cuba, e loitando contra a colonia, africanos deran seu sangue xunto cos nados na Illa. Recordou tamén o presidente do Parlamento que nas guerras pola independencia, descendentes dos que chegaran coma escravos foran boa parte da dirixencia militar heroica. Arestora, cursan estudos en Cuba nove mil homes e mulleres de África.

Diaz Canel agradeceu aos pobos do continente africano a súa inequívoca solidariedade con Cuba na Asemblea das Nacións Unidas. “Africa –dixo-  poderá contar sempre con Cuba”

Cuba é a primeira potencia do mundo en solidariedade

Salim Lamrani

Os cartaces de agradecemento ás brigadas cubanas, inzaron os valados de Lombardía, unha das rexións máis ricas do mundo.

Fronte a pandemia do Covid-19, Cuba, a illa da  fraternidade, consecuente coa súa tradición de solidariedade con todos os pobos do mundo,  brindou seu apoio aos países necesitados de auxilio médico. Grazas ao seu extraordinario capital humano altamente cualificado, Cuba puido atender solicitudes de axuda procedentes de todos os recantos do mundo, mesmo da Europa occidental. Os pobos de Italia e de Andorra expresan a cotio seu agradecemento ás equipas de batas brancas que fixeron súa a fermosa máxima martiana: Axudar a quen o necesita non é só parte do deber senón tamén da felicidade.

Como non sentir gratitude polo pequeno pobo do Caribe, exemplo de xenerosidade sen límites cara aos máis vulnerabeis, mentres loita diariamente nun contexto geopolítico de adversidade para preservar seu dereito á independencia e á dignidade? Como non sentir admiración polos que van a avangarda de afastadas terras para combater a enfermidade pondo en risco a propia saúde e reivindicando, estetoscopio en man, que Patria é humanidade! Como non sentir respecto cara a esas mulleres e eses homes valentes que predican con actos concretos, e non con retórica, que outro mundo menos inxusto e máis fraternal é posibel?

Os pobos do Sur, afeitos recibir a man fraterna de Cuba desde os primeiros días da Revolución dos humildes, polos humildes e para os humildes, en 1959, saben que poden contar co apoio desinteresado dos fillos de Fidel Castro e José Martí en momentos de apuro que poñen a proba os valores universais. Ben saben que a illa non deixa nunca de responder aos reclamos dos que sofren e que ofrece sempre o que lle demandan a conciencia e o corazón.

O abraio dos pobos do Norte é ver que un pequeno país do Caribe, constantemente aldraxado e calumniado polos poderosos depois de ter cometido o imperdonabel pecado de proceder a unha repartición máis equitativa das riquezas nacionais, é o líder mundial da solidariedade médica con presenza en máis de cincuenta países. Descobren que malia o encarnizado estado de sitio que impoñen os Estados Unidos dende hai máis de medio século, malia os recursos limitados e as dificultades inherentes a un país subdesarrollado, Cuba é a primeira potencia do mundo en solidariedade.

Os que levan no peito o amor polos oprimidos, os que se preocupan pola sorte dos pobres, os que cren que a felicidade só pode ser colectiva, merecen o recoñecemento da humanidade.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook