Todalas entradas de Terrasenamos

A prensa do capital silencia a revolta xeral de Latinoamérica contra o neoliberalismo

Xosé Aponte – Jacksonville (FLA)

Tanto o governo terminal de Washington coma seu relevo en portas, evitan recoñecer a actual revolta de Latinoamérica, a máis importante desde o Caracazo de 1989 que prendera coma lume no Ecuador e Chile. As grandes axencias de prensa agachan a revolución continental e para iso parcelan un feito evidente de alcance xeral. O pobo de Colombia leva máis de trece meses na rúa contra un goberno de narcos e bandidos e nese tempo as balas de Duque mataron 253 manifestantes aos que hai que sumar 150 ex membros das FARC asasinados desde o Acordo de Paz. A crecente represión das protestas contra o goberno de Moreno no Perú, causa dous mortos, centos de feridos e 200 desaparecidos; en Chile, desde a primeira semana de outubro, as forzas de orde, dirixidas por Piñera mataron 20 manifestantes inermes, feriron 1.233 e levaron con axuda dos xuices á cadea outros 3.712 na maioria mulleres; catrocentas manifestantes foron atinxidos en maior ou menor gravidade por munición de chumbo.

O pobo na rúa acaba en Chile coa constitución imposta pola dictadura e reclama destora a dimisión de Sebastián Piñera,  custodio das chaves de Pinochet.

En Perú, gobernantes e pobo distancianse tanto coma nos primeiros 60 e a protesta gaña en coherencia mentres aumenta a represión. Desertizado o país polo librecambismo -a única solución aos problemas económicos do país según o consello teimudo deMario Vargas Llosa- a única prenda económica do goberno en fuga consiste en concesións mineiras abusivas, nomeadamente aos EUA

O pobo na rúa acaba en Chile coa constitución imposta pola dictadura e reclama destora a dimisión do gardador das chaves de Pinochet, Sebastián Piñera. O temor é que o goberno neo-pinochetista blinde a nova constitución con regulamentos que xa se anuncian e que deixarían a loita na rúa e a esperanza de xustiza nun novo chasco. Polo de agora, Piñera négase a indultar os presos políticos das protestas e contesta de caralavada que ese rigor contra alzados é unha das previsións da nova Carta Magna. Para Piñera, tamén chamado O Rockfeller de Chile, o golpe cruento de Pinochet fora unha pragmática necesaria para traer a prosperidade do neoliberalismo. Os chilenos dinque coa desregularización medrou inxustiza e desigualdade. Piñera atinxe o 90% de desaprobación.

A revolta reaviva con forza en Guatemala o espectro da represión de  2015, que levara finalmente a cadea ao vesánico Otto Pérez Molina investigado pola Comisión Internacional Contra la Impunidad, promovida pola ONU. Washington esperaba conseguir con  ela afogar o espantallo do tirano e salvar a megaminería do norte, arrasadora da agricultura e causa das marchas da fame cara a fronteira con California.

RECORDO DE EL CHORRILLO

Desta volta xa non é a febre do ouro de Klondike, nos finais do XIX senón unha fuga masiva da pobreza que os media do capital deixaron de considerar. O neoliberalismo arrasou emprego, vivenda e saúde e a fuga da poboación en plena pandemia aparece tamén en Panamá, a meca dos capitais fugados que nesta altura recorda a matanza de El Chorrillo (decembro do 89) consecuencia do desembarco de tropa dos EUA, con 20.000 desprazados e unha conta de mortos de nunca acabar; Laurentino Cortizo, presidente nomeado polos mesmo causantes do sitio do Chorrillo, recibe críticas do goberno de Washington por ter reclamado axuda de Cuba para loitar contra a pandemia. Cortizo protesta a Casa Branca a súa condición de presidente obrigado a asistir de estafermo a fuga dos seus para o Rio de Tijuana mentres a súa mesa reborda de denuncia mineiras de empresas do Norte.

A Honduras empobrecida pola galerna do librecambio ven de arrasala un furacán que a retrasa 20 anos en tres semanas, mentres as protestas polo pais inerme crúzanse coa cadea de emigrantes de a pé.

Haití e Paraguai denuncian pobreza e corrupción mentres viven o retroceso cara tiranías de hai 50 anos. Haití co regreso dun goberno autoritario aliado coa delincuencia; Paraguai denuncia ao xefe da milicia, o corrupto Mario Abdo Benitez, cacique de Stroessner, que cerca e tortura aos pobos orixinarios e defende os intereses do capital sen contar coa precariedade e desafiuzamento masivos que provoca. En Haití, as bandas secuestran e asasinan co permiso de Juvenel Mose, un presidente que recorda a Papa Doc e os seus Tontom Macoutes. A macutización acelerada contra a resistencia popular só recibe a promesa dunha nova constitución. Un recurso que busca transformar o problema en falsa solución, coma no caso de  Piñera que acusado de tiranía reaparece de pais da Nova Lei mentres os paramilitares cargan contra disidentes e oposición.

En Brasil sucédense as concentracións que piden o fin da guerra policial de Bolsonaro nas rúas das cidades. En Abril o presidente meteu a tropa nas favelas de Río e matou 177 persoas que protestaban contra o goberno e o racismo das forzas armadas.  Emir Sadder recorda que cada 2 horas é asasinada unha muller no Brasil. En ningún outro pais do continente é máis maltratada polos representantes da Lei a poboación de procedencia africana que é maioria no Brasil, e entre 2018 y 2019 o aumento da violencia contra a poboación orixinaria foi do 150%.  A revolta pola degradación de dereitos económicos, sociais, culturais e de defensa da natureza conmove un pais cuxo presidente fai ironias en público sobre a pandemia que provoca centos de mortes por día e milleiros por mes. O goberno de Bolsonaro asegurou que non eran precisas políticas de prevención e emerxencia contra a Covid-19 porque a solución de todos os problemas do país viría do crecimento económico e a xeneración de emprego. Agora non hai ninguén no país que acredite na sinceridade do presidente cando anunciou que a inmunidade chegaría pola via natural porque o cinismo de Bolsonaro chega até non recoñecer as vítimas do virus.

A censura das grandes axencias e cabeceiras do capital enfosca a realidade do monumental fracaso do librecambismo mentres labora a diario por construir  un estado de opinión contrario a defensa da independencia de Cuba, Venezuela e Nicaragua e demoniza os avances de dereito fundados no socialismo. Cuba acusada durante anos polo imperialismo de exiliar catastróficamente a súa poboación por malgoberno, recibe distincións de axencias de Norte e Sur, ten unha docencia excelente, de acceso universal, sen comparanza mesmo en paises do norte integrados na cadena de explotación do Sur e envía brigadas médicas a todo o mundo

Os argumentos clásicos da ofensiva imperialista contra Venezuela son banais e mendaces fronte unha resistencia real e articulada sobre principios socialistas e non pode negar a propaganda colosal dos EUA que o goberno bolivariano ten acertos e resultados positivos para o pobo superiores a todas as trampas infames construidas no despacho de Elliot Abrahms, cónsul imperial encarregado por Donald Trump para acabar co goberno lexítimo de Venezuela. Abrahms leva no seu expediente a responsabilidade pola matanza de El Mozote (Salvador) hai 36 anos, onde un comando formado pola CIA asasinou a máis de 1000 labregos desarmados. 

A construción mercenaria de parte dos EUA dunha nova contra para acabar co sistema de cooperativas agrícolas de Nicaragua, só rexistra o voto das universidades e colexios de pago e dunha parte da burguesía exiliada en Florida. Como se ven repetindo na historia do imperialismo dos EUA contra Latinoamérica, o orzamento do goberno de Trump para desangrar o programa socialista dos sandinistas, supera o PIB do país e non consigue dobrar a vontade independentista.

A imposición do librecambismo, a débeda externa impagábel e a amortización acelerada dos sistemas públicos de ensino, asistencia social e protección contra as enfermidades encenden a protesta en todo o continente. Neste vasto cómaro de tiranía, o máis visíbel e a reactivación do saqueo imperial con desprezo obsceno da lei internacional e do dereito a soberanía mediante unha política de mentira e falsificación activa da realidade e de negación do dereito.

Tradución ao Galego de Alicia Carvalho para Terra Sen Amos.

“Dialogar e criticar é normal na cultura, mais aos figureiros, nin caso” (Abel Prieto)

AXENCIAS – TERRA SEN AMMOS

Abel Prieto recordaba nunha recente entrevista co diario mexicano La Jornada, que ao cabo de seis décadas de bloqueo económico, cerco diplomático e propaganda infame contra Cuba, de parte dos EUA, a cultura cubana segue a ser un espello irradiante para todas as persoas que aspiran á xustiza e a equidade e un dereito de todas, non das minorías. Sobre a recente protesta programada perante o Ministerio da Cultura para a apertura dos noticiarios da TV do norte, o actual presidente da Casa de las Américas, recorda que non hai crítica que non se poda facer nos horizontes abertos da cultura cubana.


Abel Prieto recorda o consello de Fidel: “En tempos de máximo cerco imperial é urxente defender a cultura”

Non hai obxección posibel contra a crítica e a revisión posmoderna dos  límites, recorda Abel: “dialogar sobre como consolidar comprensión entre creadores e institucións, sobre manifestacións experimentais da arte ainda non ben comprendidas, é algo plenamente admitido o mesmo que a imprescindíbel función crítica da creación artística ou o todo é lícito da visión posmoderna, a liberdade de expresión e moitos máis asuntos”.

“O que non é lexítimo –precisa- e non respectar a Lei, o querer facer chantaxe ás institucións, aldraxar os símbolos da patria, procurar notoriedade mediante a provocación, participar en accións pagadas polos inimigos da nación, colaborar cos que traballan para destruilas, mentir e sumarse ao coro anti-cubano nas redes e encirrar odio”.

O escritor explica a elección do intre para finxir: “No medio da crise mundial provocada pola pandemia e o neoliberalismo global,  Cuba sofre ao mesmo tempo un estado de sitio sen precedentes de parte dos EUA. Eis a razón de que fora escollido este intre para pagar montaxes que poidan ofrecer unha imaxe desfigurada do país. Todo creador que procure  diálogo coas institucións con obxectivos lexítimos, terá interlocutores dispostos a conversaren e a recibir colaboración. Cos figureiros, nin caso”.  

O goberno dos EUA paga as protestas en Cuba como fixo sempre

Axencias – Terra Sen Amos

O ministerio de Estado de Cuba ten probas de os EUA finanzar as recentes convocatorias de protesta na illa, o que  considera idéntico á vella tradición de o goberno de Washington: pagar mercenarios para aparentar manifestacións populares contra a Revolución. «A asignación polo Departamento de Estado de até un millón de dólares para a convocatoria e contratación de participantes na subversión contra Cuba é unha flagrante agresión e violación do Dereito Internacional», denunciou domingo o ministro de Estado de Cuba, Bruno Rodríguez Parrilla.

Cubadebate interpreta sen palabras a revolta de San Isidro que ten máis entidade nos media do capital que na propia illa.

O ministro asegurou que a ninguén en Cuba poderían parecer novidade as representacións de martirio de persoas compradas por dólares e dixo que contra a artificialidade e comprobado finanzamento exterior das últimas concentracións convocadas na illa, o goberno aplicará a Lei.  «Endexamais os gobernos dos EUA apoiaron ao pobo de Cuba, nomeadamente o de Donald Trump, cando o Centro de Seguridade Nacional CSN foi instrumento de agresión contra Cuba e América Latina», dixo Rodríguez Parrilla

Arestora, o director xeral para Estados Unidos do Ministerio de Relacións Exteriores, Carlos Fernández de Cossío, manifestou que «a descomposición moral da política exterior dos EUA lévaos á práctica delincuencial de comprar por tarifa en dólares as actuacións de protesta ao non haber motivación política, ideolóxica ou ética.

O sitio Cuba Money Project, do xornalista estadounidense Tracey Eaton, divulgou recentemente que o Departamento de Estado de Estados Unidos está a ofrecer até un millón de dólares promover «os dereitos civís, políticos, relixiosos e laborais en Cuba».

No Goberno de Cuba recordan que a Oficina de Democracia, Dereitos Humanos e Traballo do Departamento de Estado dos EUA fixo público de  pouco que está a buscar propostas que decidan a grupos independentes dentro da poboación cubana a sairen en defensa e compromiso dos dereitos civís e políticos na Illa e a denunciaren funcionarios cubanos por violacións de dereitos humanos e corrupción.  

Para Cuba sitiada desde hai máis de 60 anos, a percepción é que os sitiadores son un goberno imperialista con corrupción endémica que  inventa a diario a translación de responsabilidades aos sitiados, de feito un pais pequeño e sen recursos. Amais de interferir os gobernos de todo o mundo en beneficio dos seus intereses económico, o goberno dos EUA viola en casa os dereitos humanos e no medio dunha pandemia que custou a vida a máis de 200.000 persoas, repríme militarmente as protestas e asasin pola cor da pel. Cuba garante aos seus cidadáns dereitos fundamentais que son un soño para moitos dos estadounidenses.

Eleccións a Asemblea en Venezuela: en tempo e con todas as da Lei

Obama e Trump xa pertencen ao pasado, e todos os sondeos das eleccións a Asemblea, favorecen ao partido no goberno. Maduro nunha foto de campaaña de Cubadebate.

Farruco Sesto – Nós Diario

Domingo seis de decembro celebra Venezuela comicios lexislativos para elixir novos deputados da Asemblea Nacional.

Como queira que unha boa parte dos medios de comunicación informan negativamente, ou máis ben desinforman, respecto diso, creo que val a pena facer algunhas anotacións aclaratorias.

As eleccións en Venezuela, seguindo sempre o establecido na Constitución, son algo normal e case cotián. Desde 1999, co comezo da V República, realizáronse no país 25 convocatorias xerais para eleccións municipais, estadais, presidenciais e lexislativas, ademais dalgúns referendos nacionais. De maneira que está sería a elección número 26 en 21 anos. Non sen razón, pero tamén con moito humor, o presidente Lula estando en Europa en certa oportunidade, ante a pregunta de por que apoiaba ao ditador Chávez, respondeu: “Ditador Chávez? En Venezuela o que hai é exceso de democracia, porque hai eleccións todos os anos e cando non tocan, Chávez invéntaas”.

O sistema electoral venezolano, totalmente automatizado e con moi diversos sistemas de auditoría pública, é a tal punto confiabel que o ex presidente dos EEUU, Jimmy  Carter, que dirixía o centro que leva o seu nome, e actuaba en función de observador de procesos electorais en moitos países, cualificouno como uns dos mellores do mundo. Porque, de feito, é así. Por outra banda, e segundo recolle a axencia EFE, insospeitábel de bolivarianismo, o Centro de Expertos Electorais Latinoamericanos (CEELA) acompañará unha vez máis, nos aspectos técnicos e de auditoría, ás eleccións venezolanas de decembro. Engade dita axencia na súa nota que o presidente do CEELA, Nicanor Moscoso, “avalou, unha vez máis, o sistema electoral venezolano como o mellor de Latinoamérica”.

A pesar de a oposición ultradereitista e proimperialista chamar a boicotar estas eleccións que cualifica de ilexítimas anunciando a súa “non participación”, a pluralidade de opcións está garantida coa presenza de 107 organizacións e partidos políticos nacionais e rexionais, a maioría de oposición, entre eles Acción Democrática, o principal partido da escena política durante os corenta anos da Cuarta República. De modo que a mesa está servida con absoluta liberdade e transparencia para as opinións de todos os cidadáns expresárense democraticamente. O demais son contos de camiño.

Cando a Unión Europea, en exercicio de intromisión intolerabel, esixe aprazar as eleccións en Venezuela, está a propoñer algo que é constitucionalmente improcedente. Debe quedar claro que estas eleccións, previstas na Constitución, son de convocatoria obrigada, pois unha vez vencido o período de cinco anos, a nova Asemblea debe comezar a súa sesión o 5 de xaneiro do ano correspondente. Todo iso, segundo disposicións constitucionais expresas. É por tal razón que as eleccións deben realizarse como moi tarde en decembro, tal como están convocadas, para poideren cumprir os prazos estipulados.

Cando a maioría dos medios de comunicación insisten en que a “comunidade internacional” non avala estas eleccións, debemos precisar que os devanditos medios, con actitude de soberbia extrema e  eurocentrismo galopante, entenden como “comunidade internacional” unicamente ao conxunto dos países da OTAN e a un pequeno grupo doutros países, como Canadá, Australia, Perú, Colombia e algúns outros latinoamericanos gobernados pola dereita. Ditos medios, pensando sempre que Europa é o centro do mundo e que o demais non conta, esquecen que os países que compoñen a Organización das Nacións Unidas alcanzan hoxe a suma de 193.

Non deixa de ser un extraordinario paradoxo, que estes medios de comunicación occidentais, máis ao servizo das políticas do capital que da verdade, queiran vender a idea de a “ditadura” venezolana pretender perpetuarse a través da convocatoria e eleccións. En palabras de Eduardo Galeano, parece a “escola do mundo ao revés”.

En consecuencia con todo o anterior, o feito certo é que, a partir do 5 de xaneiro, a República  Bolivariana de Venezuela contará cunha nova Asemblea Nacional elixida polo pobo soberano no libre exercicio da súa autodeterminación, mediante votación universal, directa e secreta, absolutamente irreprochábel. Adeus ao autoproclamado.

“Quem paga 38% do gasto militar global, é incapaz de responder de 11 milhões de contagiados e mais de 238 mil falecidos por Covid-19” (Presidente de Cuba na Assembleia da ONU)

AGENCIAS – TERRA SEN AMOS

“É um fato triste, mas incontestável, que a pandemia exacerbou os graves problemas e colossais desafios que a humanidade já enfrentava antes do seu surgimento” –disse Miguel Diaz Canel na 31 Assembleia Geral das Nações Unidas convocada para tratar da  Covid-19. O presidente de Cuba argüiu que cando falamos de guerras (incluídas as não convencionais ou o uso, e ameaça de uso, da força; da aplicação de medidas coercitivas unilaterais) é preciso referirmo-nos também a ausência ou precariedade de serviços de saúde, educação e seguridade social, marginado polas regras cegas do mercado e o intercâmbio desigual que prevalecem no mundo.

O Instituto Internacional de Estocolmo de Investigações para a Paz (SIPRI) informa que os EUA representam 38% do gasto militar global.

O orador chamou atenção da recessão económica,  a pior desde a Segunda Guerra Mundial, e nomeadamente perniciosa para os países do Sul, já maltratados pelo abuso neoliberal, que aprofundou os estragos da pobreza. A dívida externa dos países em desenvolvimento, várias vezes paga e aumentada pela pandemia, corta a rente as aspirações de bem-estar económico e social; é impagável e deve ser perdoada. Urge, por tanto, o estabelecimento de uma ordem internacional justa, democrática e equitativa. É uma condição para a sobrevivência da espécie, em um mundo cada vez mais interconectado e paradoxalmente desigual. Acrecentou que a Covid-19 desnudou o custo humano dessa desigualdade e revelou a urgente necessidade de fortalecer os sistemas nacionais de saúde, propiciar o acesso universal e gratuito aos serviços médicos básicos e garantir a distribuição equitativa de recursos vitais. 

Uma pergunta surge de parte do presidente de Cuba, ao observar o duro panorama de contágios, repiques e colapsos nos serviços de saúde, em nações de invejável prosperidade. Por que o enorme orçamento que hoje se dilapida na corrida das armas não é empregado para enfrentar esta e outras pandemias mais antigas, como a da fome e da pobreza? Quem paga 38% do gasto militar global, é incapaz de responder de 11 milhões de contagiados e mais de 238 mil falecidos por Covid-19?”

Desde o aparecimento do SARS-CoV-2, e ante a ameaça de que se convertesse em pandemia, Cuba elaborou um Plano Nacional para a Prevenção e Controle da Enfermidade. Desenvolveu-se apoiado nas fortalezas do nosso sistema de saúde, de comprovada qualidade e alcance universal, e no desenvolvimento científico do país. O sistema de gestão do Governo de Cuba, tem a sua base em Ciência e Inovação, que fertilizou as interconexões dos sectores científico, produtivo, dos serviços e social. Trata-se de um sistema inclusivo, participativo, sistémico, trandisciplinar e intersectorial, que cristaliza e atinge o seu melhor resultado na firmeza dos protocolos aplicados contra à Covid-19 e na responsabilidade demonstrada pelo nosso povo. “O que fazemos –resumiu- é uma expressão prática de como opera o sistema social de Cuba, que centra acção do Governo nas persoas e pode resolver ou enfrentar com sucesso problemas muito complexos. Os relevantes resultados alcançados na indústria médico-farmacêutica e de biotecnologia permitem-nos enfrentar a enfermidade em melhores condições. Dois candidatos vacinais cubanos em fase de ensaios clínicos estão incluídos entre os 47 registados pela Organização Mundial da Saúde”.

Consecuentes com a vocação humanista de Cuba, 53 brigadas médicas  apoiaram o combate à enfermidade em 39 países e territórios, somando-se às que já prestavam serviço em 59 nações. Diez Canel acrecentou que este labor foi possível sob o pesado fardo do criminal e injusto bloqueio imposto pelo governo dos Estados Unidos, e do recrudescimento sem precedentes de uma cínica campanha de descrédito contra a cooperação médica internacional de Cuba e outras nações soberanas com a  manifesta intenção de restabelecer a Doutrina Monroe, quebrantando o Direito Internacional e a Proclamação da América Latina e das Caraíbas como Zona de Paz. 

O presidente reafirmou o compromisso de Cuba com os propósitos e princípios que alumbraram a ONU, assi como a vontade de continuar trabalhando a favor do multilateralismo, da solidariedade, da dignidade humana e da justiça social é firme e decidida. “A emergência planetária em que a Covid-19 nos lançou –disse em final da súa intervenção- é como um novo chamado à consciência do mundo: escutemos, desta vez. Sim, é possível. Cuba é a prova”.