“O goberno de Washington negou osíxeno de emerxencia a Cuba en plena pandemia” (Miguel Diaz Canel, entrevistado por Atilio Borón)

Isa Regueiro – Terra Sen Amos

Cuba bloqueada e sometida a unha bátega diaria de aldraxes e mentiras na información dominante, a que nunca ve culpa no imperialismo armado. A visión da resistencia de Cuba contra este infame abuso en tempos de pandemia, é do mesmo presidente Diaz Canel, entrevistado polo xornalista Atilio Borón na Radio Madres AM530 de Bós Aires, que transmite en cadea pola popular Radio Undav e que foi reproducida por outras radios comunitarias de Latinoamérica e Caribe.

O presidente de Cuba dixo que a resistencia da illa contra o cerco máis longo da historia contemporánea, agravado polo gobernoo dos EUA con 243 sancións ilegais do máximo rigor, non fai senón reafirmar a vontade cubana de resistencia, na direción específica de responder ao cerco con criatividade. “Nós non claudicaremos; a nosa vontade é resistir pero sempre seguindo un concepto de resistencia criativa, que é precisamente a nosa maneira de abordarmos a pandemia do COVID 19. Resistimos, mais facémolo con talento, esforzo e intelixencia , o que dá como resultado que podemos medrar e, no medio desa resistencia, sexamos quen de avanzar”.

Diaz Canel respondeu preguntas de Atilio Borón sobre o bloqueo económico, comercial e financeiro do Goberno de Estados Unidos contra o pobo cubano; a batalla contra a COVID-19; os actos vandálicos do 11 de xullo e outros feitos que forman parte do cerco da Casa Branca e a súa rede de intromisión e espionaxe contra Cuba. Dixo que o aumento do bloqueo de parte dos gobernos de Trump e Biden, dispón do reforzo de laboratorios de intoxicación que exercen contra a illa unha agresividade inusitada que procura desacreditar conquistas do goberno socialista, manipular decisións de política interna e deformar a realidade diaria do pais.

Unha Cuba imaxinada nas redes sociais

Facendo mención das campañas que deforman a realidade migratoria, a democracia e os dereitos humanos, mencionou a intromisión da embaixada dos EUA en Cuba que viola groseiramente as normas de respecto das misións diplomáticas sobre a toma de decisións de goberno de cada país. Diaz Canel dixo que a Cuba descrita nas redes sociais non gardaba nin relación coa realidade que vive Cuba, nomeadamente na dignidade do pobo e no seu sentido de resistencia e vocación internacionalista e solidaria.

O presidente de Cuba dixo que confiaban na construción dun mundo mellor, de acordo coa máxima de Fidel e recordou que nas circunstancia actuais é preciso lograr que o mundo virtual se desprenda da banalidade, vulgaridade, odio e mentiras das que ven cargado, que estorban de feito calquera obxectivo de superación.

Diaz Canel recordou que cando descargou a tormenta da Pandemia, o goberno dos EUA aumentou o bloqueo como nunca e multiplicou a súa constante campaña de aldraxes e mentiras. Formalizou de feito o que se coñece coma unha guerra non convencional contra  Cuba seguindo o plano dunha Revolución de Primavera para armar o que eles chaman con impropiedade, un golpe suave  contra Cuba, que non ten ren de suave, por certo”.

Dixo que o goberno dos EUA negou a Cuba osíxeno nos graves momentos en que unha avaría na industria da illa provocara grave escaseza.”Iso foi criminal e, por riba, bloqueounos a compra de ventiladores pulmonares e de equipo clínico e materiais que precisabamos para afrontar a COVID-19».

O presidente falou da fabricación de vacinas propias, realizadas por científicas e científicos de Cuba, que deron como resultado o feito de ser o pais bloqueado un dos tres países con máis poboación vacinada (con polo menos unha dose nun dun 99 por cento. “Cuba está hoxe entre os seis ou sete países con esquema completo de prevención, de tres doses para máis do 89,6 por cento da poboación; e máis do 60 por cento da poboación vacinada con máis outra dose de reforzo”.

Recordou que Cuba foi o primeiro país no mundo que vacinou a poboación infanto-xuveníl por riba de dous anos. “E no medio desta batalla, foi Cuba a que enviou brigadas médicas a varios países para enfrontar a COVID-19, mesmo cando a Pandemia afectou cidades de Europa, como foi o caso de Turín”.


“No medio desta guerra contra a COVID 19 –engadiu Diaz Canel- seguimos perfeccionando os nosos mecanismos de democracia, os nosos mecanismos participativos, os nosos mecanismos de goberno popular e a isto sumamos unha loita polo benestar que abrangue desde a alimentación até a recreación e a procura dunha riqueza espiritual superior”.

O entrevistado enviou no final da conversa unha aperta para todos os pobos latinoamericanos e para os que en diferentes latitudes do mundo e en particular da Nosa América fan de Cuba tamén unha razón das súas vidas e por quen constantemente sentímonos apoiados. “Queremos expresarlle ao pobo de Latinoamérica e o Caribe que a Revolución Cubana seguirá defendendo as súas conquistas e o socialismo e non se renderá nunca: non claudicará. Poden contar con que Cuba sempre estará presente para as causas xustas».



A ONU integra Cuba no cumio da UNICEF, na Comisión da Muller e na de Ciencia e Tecnoloxía

Anna Savio (Nova York) Terra Sen Amos

O Consello Económico e Social (ECOSOC) da ONU anunciou no serán do 13 de abril que acordara integrar Cuba na executiva do Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF) e que interesaba a participación cubana noutras dúas comisións sobranceiras dentro das Nacións Unidas, como son a de Condición Xurídica e Social da Muller e a de Ciencia Tecnoloxía e Investigación. A decisión de incorporar Cuba en tres instancias de tan alto teor internacional, honra a formación e o coidado da infancia en Cuba; a integración da muller que comeza na resistencia e devén realidade na Revolución e unha investigación farmacéutica que converte a Cuba no primeiro pais do Sur  que é quen de pautar e tratar pandemias a partir duns centros de investigación de seu até o extremo de poder axudar países do primeiro mundo en andácio. A  actuación heroica de brigadas cubanas en defensa da vida en circunstancias de catástrofes internacionais, ten gañado a opinión do mundo, mesmo en medios tradicionalmente activos na censura do socialismo cubano.

O bloqueador descobre que o prestixio dos bloqueados progresa, mália os inventores do bloqueo contar coas mellores armas.

Outro tanto sucede coa demanda na ONU para Cuba participar na equipa da Condición Xurídica e Social da Muller. De feito, o pais está a cumprir seu propósito de desempeñar un labor central na promoción dos dereitos da muller e de documentar as circunstancias nas que padecen discriminación mulleres en todo o mundo.  O progreso legal e laboral da muller en Cuba e a participación en todas as instancias de goberno da illa Socialista, recolle o interese da representación de xénero internacional e a demanda de participar en procesos de elaboración de normas en materia de igualdade e empoderamento.

A Comisión de Ciencia Tecnoloxía e Investigación, da que pasa a formar parte Cuba, está integrada no Departamento de Asuntos Económicos e Sociais da ONU, coñecido polo acrónimo ONU DAES. Esta instancia promove a cooperación internacional no eido da ciencia, a política e a sociedade, con actividade seminal de relación e colaboración de todas as ientidade da esfera da ciencia, a tecnoloxía e a apertura de áreas de traballo en común, formuladas coma obxectivo de interese internacional na Conferencia de Río+20 e na Axenda 2030 Para o Desenvolvemento Sostíbel. 

A designación de Cuba sucedeu por aclamación. Dentro da ONU é un feito o prestixio internacional da investigación científica cubana, tratada con sumo interese  por empresas  privadas e públicas de todo o mundo; que este éxito da vontade e do talento das cubanas teña que convivir co infernal Bloqueo que ven de cumprir 60 anos, e maior vergoña para o governo dos EUA e retrato da inmoralidade política dun voto que emana dunha acumulación de capital do exilio que fora antes fuga de capital.

Anna Savio é profesora de socioloxía en Jackson (FL)

Maratón Mediática de Europa por Cuba contra o Bloqueo

SARA ALBA –Terra Sen Amos

 A canle Europa por Cuba acolle esta fin de semana unha MARATÓN MEDIÁTICA para denunciar o Bloqueo estadounidense contra a illa, o mais longo que se recorda na historia contemporánea, con sesenta anos e trece retratos sucesivos de ocupantes da Casa Branca que prometen a anexión de Cuba. O foro acolle opinións de particulares e entidades de varios continentes que expresaron súa vontade de corresponder con Cuba, a irmá solidaria que ten enviado brigadas a todo mundo, incluso ao norte de renda alta, en tempos de emerxencia.

O motivo escollido para esta MARATÓN é o de REPRESENTAR CUBA 24 HORAS SEN BLOQUEO.  O tempo dun dia sen o cerco infernal co que lle estorban a economía, a relación co resto do mundo, a provisións regular de alimentos, enerxía, tecnoloxía e recursos clínicos e farmacéuticos dende hai seis décadas. Se traducimos o custe desa política de asfixia extraterritorial en capacidade de pago del país, só durante 1.440 minutos en que beneficios socioeconómicos se podería expresar?

Escolleremos os sectores de Saúde e Transporte. No informe que Cuba presenta anualmente ante a Asemblea Xeral  da ONU, as afectacións do bloqueo están expresadas de dúas maneiras: a prezos correntes e tomando en conta a depreciación do Dólar con relación ao ouro no mercado internacional.  O prexuizo en danos acumulados durante 57 anos é de 138.843.400.000 $; tomando en conta a depreciación do Dólar norteamericano, os danos acumulados son de 922.630.000.000 $. O custe promedio anual é de 16.186.491.228 $ e o custe promedio diario de 44.346.551 $. O custe diario ven sendo de 12.000.000 $

En saúde: un dia sen bloqueo significaría o tratamento durante cinco anos de 194.371 persoas con diabetes que hai en Cuba;  o  pais podería tratar  durante un ano e catro meses 308.037 persoas doentes de diabetes, cancro, enfermidades hematolóxicas, párkinson e epilepsia.

Para medios colectivos de transporte: un dia sen bloqueo permitiría a compra  de 17 locomotoras; 73 vagóns de pasaxeiros; 173 autobuses articulados ou 351 autobuses de dúas portas.

Dixie Edith Trinquete explica en Galiza a segunda revolución da muller cubana en tempo real

Alina Maceda – Terra Sen Amos

Dixie Edith Trinquete, xornalista, profesora da Facultade de Comunicación da Habana, socióloga e feminista, di que a muller cubana é protagonista dunha fase superior de asunción de dereitos que ven prolongar e completar o enorme avanzo lexislativo de recoñecemento de dereitos que se dera na primeira década da Revolución e que, malia representar un cambio copernicano para a situación da muller cubana, “non foi necesariamente acompañado de recoñecemento cultural porque procedemos –explica- do mesmo ADN patriarcal”. Dixie recorda a advertencia  da súa profesora de Xénero e Comunicación na Universidade da Habana: “O peor que pode pasarlle as mulleres en Cuba é pensar que xa teñen todo gañado”. A profesora, implicada na protección de xénero dentro da Revolución Cubana, ofreceu tres conferencias en Galiza como remate dun programa de vinte intervencións en  todo o Estado durante o mes de marzo.

Palestra de Dixie Edith no local da Francisco Villamil en Vigo. A dereita da conferenciante, Luisa Cuevas, da Marcha Mundial das Mulleres, que presentou e moderou o debate.

Para poder entender o proceso de construción popular do Código das Familias, que  atravesa hoxe a sociedade cubana, Dixie recomenda velo dende o antes e despois da campaña de alfabetización e da progresión do sistema de ensino; dos avances da  muller na Revolución Cubana na aurora da Revolución, co dereito de aborto libre, provisto pola medicina pública, e as políticas de planificación familiar que incorporan acesos a saúde sexual e reprodutiva; a igualdade salarial para igual traballo e o vivo debate sobre a igualdade que aparece no Novo Cine Cubano en Retrato de Teresa ou no derradeiro episodio de Lucia, visión natural das reivindicación das mulleres en Cuba como algo real e concreto. “Con todo –recorda Dixie-  estes adiantos no recoñecemento de dereitos e a espontaneidade coa que invadiron a opinión pública, mal se acomodaban na cultura patriarcal real e concreta”.

“Vivimos nun pais con igualdade lexislativa, no que as mulleres forman máis do 45% do Parlamento –recorda a profesora- e no noso Goberno hailles tantas ministras coma ministros; as mulleres desempéñanse con toda normalidade en empregos técnicos públicos e a maioría do persoal clínico e de investigación que foi a vangarda no tratamento da Pandemia, está formado por mulleres e, con todo, temos un arraigo cultural de patróns e estereotipos que non garante o exercicio da igualdade real”:

Tamén no interior das familias observa unha sobrecarga de tarefas sobre as mulleres.  “Coma en moitas partes do mundo –engade-  identificamos naturalización de estereotipos proxectados dende os medios de comunicación aos que temos que sumar violencia simbólica, en parte xerada por nós, e unha violencia residual que contamina dende a imaxe e non menos importante é a coincidente banalizacción de certas formas de violencia de xénero”.

Formas de discrimación perseguidas

A Constitución de 2019, produto dun vivo debate popular sobranceiro a longo de 2018 e aprobada en referendo no ano seguinte, incorpora un abano lexislativo importante en defensa da muller. Cita por exemplo “4 artigos que se refiren a violencia de xénero e a legalización do matrimonio igualitario con toda a polémica que xerou e que de remate estableceu que o matrimonio é a unión entre dúas persoas  e que en atención a polémica que o acompañara será elevado a referendo”. Recorda que a Constitución deu visibilidade a formas de discriminación que estaban naturalizadas en Cuba coma a que aldraxaba a identidade sexual e a de xénero, que ficaron prohibidas de vez; diversificou formas de propiedade e relacións económicas e financeiras e mesmo definicións de contido de cargos públicos a partir da necesidade de ampliar e descentralizar o poder público.

Repara no plano lexislativo previsto para os vindeiros cinco anos que propón cambios e revisións nas leis de saúde, penal e procesual, de información e comunicación; de empresa, traballo e seguridade social entre outras. A procesual incorpora un articulado completo de acompañamento a vítimas, “algo central para o exercicio da investigación policial que conleva a institución de advogado de oficio e interesa notar que a violencia de xénero sexa de oficio e que non haxa que agardar a que a presunta vítima denuncie; mediante a obriga pública de investigar, a violencia sae do ámbito privado e devén pública, con todo o que isto ten de educativo”.

Do Programa Nacional para el Adelanto de las Mujeresaprobado en 2020,  explicou que procura a atención sistemática e equitativa da administración do Estado no seguimento de todos os asunto que involucran a integración e o enfoque de xénero en familias e comunidades e o relacionado coa integración social e detallou a transferencia de poder que representa en sete áreas: a economía privada e cooperativa, a prevención social; a comunicación, en particular na prevención da transmisión de estereotipos e patróns sexistas (por exemplo, no establecemento de responsabilidade compartida na atención a maiores e na previsión de as mulleres non teren que abandonar o traballo para coidalos) Ao cabo da pandemia, o inquérito nacional de fecundidade tenta establecer pola primeira vez propósitos de reprodución en parellas do mesmo sexo. O programa tamén promove unha liña receptora de demandas para problemas de mulleres en convivencia obrigada.

O Código de Familias non contempla só a igualdade pois atenderá o dereito de maiores e de nenos e nenas e a súa autonomía progresiva en relación a como exercen seus dereitos na casa e un articulado de violencia de xénero; os dereitos da familia transterrada e a normativa patrimonial e formas distintas de constituir familias, por exemplo no caso de familias procedentes de dous divorcios e o réxime económico e patrimonial da parellas de feito.

As palestras de Dixie Edith no país responderon a proposta de “Cuba: Mulleres e Revolución”. En Compostela interveu dia 23 na Casa do Peixe, en Vigo o 24, no local da Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil e no Ferrol dia 25 no Ateneo.  O ciclo de conferencias foi concertado polo Movimento Estatal de Solidariedade con Cuba (MESC) a Marcha Mundial das Mulleres e a Francisco Villamil en Galiza.

Dereito internacional e crimes de guerra na axenda imperial contra Cuba

Rosa Miriam Elizalde – La Jornada

Haberá algo máis esperpéntico que seguir un debate sobre delitos de guerra e dereito internacional entre funcionarios estadounidenses? Harris Faulkner, presentadora de Fox News, dílle a Condoleezza Rice, en directo, que invadir unha nación soberana é un crime de guerra. A que fora xefa da diplomacia estadounidense e unha das arquitectas da invasión a Iraq e Afganistán, a mais de asentir coa cabeza, acrecenta: Claro, vai en contra de todos os principios do dereito internacional!

O anxo exterminador da política internacional de Washington dá leccións de moral a Cuba dende o centro de tortura de Guantánamo ocupada.

Dinque debemos a Condoleezza o concepto de guerra preventiva que, de feito, tomou prestado do argumentario da defensa do Estado Maior do Terceiro Reich perante o Tribunal Militar Internacional de Nüremberg, en 1945. A de Rice foi una das voces imperialistas que xuraron que había armas de destrución masiva en Iraq e que Sadam Husein dispuña mesmo de laboratorios móbeis, que adequirira uranio no Níger e que tiña no forno unha guerra mundial. Todo mentira.

Hai que ler as reaccións a este diálogo entre Faulkner (nada a ver co escritor) e Rice. O sentimento predominante é de noxo ou de engullo. Condoleezza é mentireira antes que cínica, pois a mentira necesita de alguén a quen estafar e por iso cría mesmo lazos sociais; o cinismo non precisa do outro e tanto lle ten se a xente ten memoria ou non a ten.

A ex xefa da Diplomacia dos EUA parte de que o mundo é imbécil e ignora o deterioro do dereito internacional, non tanto por violación das normas, senón por esquecemento delas. Que dereito internacional ampara a quen bloquea durante 60 anos un país soberano e pacífico? Que base xurídica aduce EUA para  usurpar Guantánamo e instalar nese territorio un centro de tortura? Onde está a norma legal que sustenta a premisa do cerco a Cuba, que é provocar fame e desesperación, como aseguraba nun cínico memorando o subsecretario de Estado Lester Mallory en 1960,  e nunca foi máis actual que agora?

Por non falar da vinganza, compañeira do cinismo. Juan González, asesor especial de Joseph Biden para América Latina, dixo venres pasado que as sancións internacionais impostas contra Rusia foran pensadas para castigar Cuba, Venezuela e Nicaragua. Malia que ningún dos tres países citados ten nada que ver coas decisións do Kremlin. O que non di González é que as sancións contra Rusia golpean Europa e os Estados Unidos, por moito que non foran pensadas para iso.

O Ministerio da Vinganza decide que Cuba e todo o que se mova en liña oposta ás decisións de Washington, non é dano colateral senón obxectivo. Tanto ten que o escenario de confrontación estea a millentos quilómetros de distancia: a contra da Florida xa tiña gravadas as ameazas de Juan González e pediu decontado á Casa Branca non demorar o escarmento de Cuba, porque  nunha guerra non se responde con diálogo, senón con bombas (sic). Algo semellante ao que acontecera en 2003: unha manifestación multitudinaria en Miami de apoio á guerra contra o terrorismo dos EUA na  que aparecían cartaces expresivos: Iraq agora, Cuba despois.

O que acontece entre Rusia e Ucrania aviva o bucle revanchista que vai de Washington á Florida e viceversa. Os demócratas da Casa Branca e os trumpistas do Estado do Sur viven un  proceso de distanciamento e agresión mútua, con Cuba como moeda de cambio. Os republicanos de Miami non van votar polos demócratas, fagan o que fagan estes últimos, pero ambosdous aprovéitanse do macartismo e, a estas alturas, hermanados polo ambiente rusófobo e a nova Guerra Fría, viven un proceso de mutua reparación, como dous corpos que precisan intercambiar seus glóbulos para poderen seguir vivindo. Todo en nome do dereito internacional e con Condoleezza de fada madriña.

Malia termos pasado por isto ben de veces, o cinismo de Occidente atinxe cotas salvaxes. En vivo e en directo, con tramas e sub-tramas dunha nova guerra que ninguén sabe onde conducirá, a pregunta é pertinente: como defendernos da xenreira asasina, dese inzo de vinganza global que martiriza sempre aos mesmos?

Artigo publicado no diario La Jornada de Mexico e traducido ao Galego para TSA por Nadia Maceira.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook