Defendamos Cuba contra a nova campaña de mentiras do goberno de Washington

Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil

A solidariedade internacional asiste conmovida a un novo e encarnizado asalto do goberno de Washington contra Cuba, só polo atrevemento dunha pequena illa ter escollido socialismo, independencia e diálogo atento e xeneroso con todo o mundo. Un infame cerco imperial que condena por aclamación a Asemblea Xeral da ONU e que impide o acceso de Cuba a dotación hospitalaria, servizos básicos e alimentos no medio da pandemia.

O laboratorio  imperial de iniquidades persigue en Cuba un patriotismo que ten raíces nos tempos da Colonia e que está admirabelmente representado na construción colectiva dun estado culto, libre e pacífico que defende a vida.

Fronte a nova conspiración do goberno dos Estados Unidos contra a Revolución Cubana, a Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil  reclama solidariedade e xustiza para un pobo heroico e amigo e invita a honrar o exemplo universal da determinación cubana en defensa da convivencia a paz e o socialismo.

Respecten Cuba!

Combatamos as mentiras do imperialismo!

Unha manifestación “pacífica” promovida polos mesmos que sancionan, bloquean, pagan mercenarios e ameazan

Rosa Miriam Elizalde – La Jornada

Eis os feitos. Vinte de setembro comezaron a chegar cartas a oito gobernos municipais ou provinciais de Cuba, nas que se anunciaba a celebración de manifestacións pacíficas. Non eran peticións formais para ocuparen centros dalgunhas cidades, senón un aviso e o reclamo de protección das autoridades. Os asinantes, un pequeno grupo de persoas con residencia na illa; a motivación, un cambio sen apelidos. En virtude da Lei e do eminente apoio dos EUA á iniciativa, o goberno dixo non.

Martirena (Cubahora)

Pasaron case dous meses e mal se sabe en que espazo físico de Cuba terá lugar a marcha. A maquinaria propagandística de Florida asegura todo o contrario e engade que se replicará no mesmo fin de semana nun centenar de cidades, a terceira parte en territorio dos EUA

O chanceler cubano Bruno Rodríguez interveu na quarta feria 10 ante o corpo diplomático acreditado na Habana e repasou o libreto xa en execución de Estados Unidos contra Cuba. A provocación segue os pasos habituais mais en que difire esta manifestación convocada para o 15 de novembro?

1. Non é autónoma.

Dous días despois da entrega da primeira carta ás autoridades, comezou a rula de declaracións de funcionarios e congresistas dos EUA. Até a quarta 10, de Washington a Florida producíronse vinte nove intervencións públicas con toda caste de esixencias e ameazas ás autoridades da illa. En ningún outro asunto da política interna estadounidense vimos nas últimas semanas femencia semellante.

Ned Price, voceiro do Departamento de Estado dos EUA, explicou punto por punto as supostas causas, obxectivos, contidos e demandas da manifestación. O senador Marco Rubio celebrou a iniciativa cando inda non pasaran 24 horas de aparecer a noticia, mentres un par de asesores principais do presidente Biden ameazaron con máis sancións ao goberno da Habana.

A maiores, o diñeiro chove. En setembro de 2021, o goberno demócrata entregou case 7 millóns de dólares a 12 organizacións que promoven a diario a marcha cívica polo cambio en Cuba, na que analistas ven a man peluda das revolucións de cores exportadas por Occidente á periferia rusa.

A mais de apoio moral, político e financeiro, os diplomáticos dos EUA ofrecen soporte loxístico, arrefecen as costas dos opositores e, de cando en vez, sérvenlles de taxistas. Para completar a intromisión,  O único que falta é un espectáculo como o da subsecretaria de Estado dos EUA, Vitoria Nuland, que repartira rosca e emparedados aos ocupantes armados da Praza Maidan, de Kiev (Ucraína) en 2014.

2. Non está desconectada doutros procesos.

A marcha é só un episodio dunha estratexia máis pretenciosa e integradora. O goberno de Biden interpreta que o efecto combinado da pandemia, a crise global e o bloqueo económico, máis as 243 sanción adicionais impostas por Donald Trump, configuran condicións excepcionais para golpear Cuba. Non precisa de espías para decatarse de que hai máis colas, inflación e carencias nun país que leva 60 anos xestionando a escaseza; con todo, debe saber que a manifestación non ten acompañamento popular. Cuba está a regresar á normalidade e ao mesmo tempo vive a apertura dos voos, o encontro de familias que non se viran en dous anos, o regreso dos estudantes ás escolas e á reanimación da economía nacional e doméstica.

3. Non é pacífica.

O grupo privado de Facebook que aparece como organizador da marcha, é calquera cousa menos moderado. Oito de cada 10 novas, recorren á violencia simbólica e á descualificación política de quen defenden o proxecto socialista ou celebran algún éxito social en Cuba. O debate nestes espazos non é para modificar opinións, senón para inzar prexuízos, instalar o odio entre os cubanos como fonte excluínte de lexitimidade dun goberno que conduciu ao país en condicións moi difíciles.

O repertorio é un macartismo desaforado que reparte estigmatización, práticas comúns no clima político actual dos EUA, pero alleas ao escenario político, cultural e idiosincrático da cubanía. Bruno Rodríguez asegurou que Facebook podería ser demandado por estas prácticas contra Cuba.

4. Non é sincrónica.

Fálase de sincronización das marchas dentro e fóra de Cuba para promover un cambio. Non hai tal cousa. En Cuba, definitivamente non hai ambiente de marcha, mentres os organizadores de Florida falan da participación dun centenar de cidades convocadas para o fin de semana, sen precisar a cantidade de persoas implicadas.

En realidade, os dispostos a este tipo de mobilizacións adoitan ser poucos numericamente, pero iso non importa. Un só individuo, o 30 de abril de 2020, atacou a tiros cun arma de asalto a embaixada de Cuba en Washington, nunha rúa céntrica daquela cidade, lembraba o chanceler. Na noite do 26 de xullo outro llanero solitario lanzou un cóctel molotov contra a embaixada de Cuba en París.

5. Non é o que din.

A pantasma conservadora que percorre o mundo e chega a Cuba non é o que parece nin primeira vista. Detrás do rosario da marcha non violenta está a longa sombra do reaccionario de toda a vida que combina arestora o ultra-liberalismo económico, a moral conservadora, os conceptos baleiros e o abuso das redes sociais. Soña con merendar a Revolución cubana como moi tarde o próximo 15 de novembro, á vez que deixa en suspenso un interrogante moral. Como é posible que se fale de protesta cívica, pacífica e independente, con Washington inzando o camiño de ameazas e dólares?

Fonte: *https://www.jornada.com.mx/2021/11/11/*opinion/020a2*pol

Unha teima persoal

Farruco Sesto

Alguén, de esquerdas, fálame mal dun escritor de dereitas e dime que o único que lle perdoa é que sexa tan bon escritor. Respóndolle que, no fondo, talvez non sexa tan bon escritor, malia que a min non che me dá máis porque eu a ese señor non o leo.

E por aí comeza unha deboura cando dí que non sabe o que estou a perder. Que unha cousa é a persoa e outra a obra. Afirma que con esa maneira miña de pensar perdería o goce de boa parte da arte e a literatura de todos os tempos.  Ben, dígolle. Pode ser. Pero a ese señor non o leo. En primeiro lugar, porque non me dá a gana. E en segundo lugar porque tampouco me dá a gana.

El teima. Dime que, mesmo que o home sexa tan reaccionario, non podemos prescindir del por ser un escritor recoñecido e grande.

Ensaio de Atilio Borón que recomenda non confiar no autor obxecto deste artigo

 Eu respóndolle que o de gran escritor non me consta. E non me consta porque non o leo. Se nalgunha ocasión fíxeno, iso xa quedou atrás, case na prehistoria dos meus modestos tempos persoais. E desde logo, como queira que o paso dos anos esvae todo aquilo que non é esencial á mirada do corazón, o feito real é que xa non me acordo daquela lectura que foi, en definitiva, unha máis entre tantas.

Polo que, ao cabo, facendo unha analogía cun fermoso polo margariteño (o Polo é unha forma musical típica das rexións da costa oriental de Venezuela) que di que “o que pode sufrirse, xa o dei sufrido”, eu digo que “o que pode esquecerse, esqueceume”.

De maneira que non me interesa ese señor. Nin el nin a súa obra. Morra o conto.

Por riba, non leo aos imbéciles, e este é imbécil de mérito. Non importa o que me teña que contar e o ben que poida contarmo. Eu non os leo. Digo, aos imbéciles.  Tampouco leo a xente ruín. Quero dicir, á que fai dano, aos desalmados. E este señor é un adaíl da palabra estúpidamente malvada.

De maneira que non. Que non o leo.

Aínda máis: se estivese nesa illa deserta que protagoniza todos os xogos metafóricos sobre o illamento absoluto, e o único libro que tivese fose deste señor, téñase por certo que non o lería. Pois, ademais do que xa dixen, tamén polo moi persoal motivo de que non leo a quen me cae mal. E cáenme mal os marqueses voceiros do capitalismo. Sobre todo, cando se meten con Venezuela. É unha teima persoal.

(Publicado no Correo del Orinoco)

“O progreso de Cuba conta coa ciencia e o capital humano sementados en décadas de revolución” (Agustín Laxe Davila)

Agustín Laxe Davila – La Pupila Insomne

 En dous procesos paralelos e complementarios, estamos a vivir, como actores e notarios, a transformacións do modelo económico cubano, o aumento da autonomía operativa das empresas estatais e a proliferación de pequenas e medianas empresas, tanto estatais como privadas. Acompaña estes cambios un aumento dosde investimentos estranxeiros, aínda nos comezos. Ao tempo, a función da Ciencia, a Tecnoloxía e a Innovación están cada día máis presentes no proxecto social cubano. Esforzámonos por identificar os cambios en marcha e por predicir cara a onde poden levarnos de continuar as tendencias actuais; pero é moito máis difícil predicir a que velocidades eses procesos ocorrerán. Desas velocidades relativas depende todo.

Agustín Laxe, no centro da fotografía, presenta na Feira do Libro da Habana de 2016 o seu libro “La Economia del Conocimiento y el Socialismo”.

En senso contrario continúa un proceso de deterioración da infraestrutura industrial, tal como puidemos ver nos recentes problemas de xeración eléctrica e de erosión do capital humano, ao cabo de décadas de bloqueo económico contra Cuba. Cal desas dinámicas acabará determinando o resultado conxunto? Non sabemos. A resposta depende en gran medida de nós mesmos. As economías, e en sentido máis amplo, as sociedades humanas, son sistemas complexos que responden a presión de moitísimos factores, non poucos deles con efectos non-lineais. De seguro sabemos en que sentido temos que traballar os revolucionarios cubanos e os camiños que debemos seguir.

Ese equilibrio de velocidades, que pode decidir todo, apréciase como un exemplo máis na proliferación de pequenas e medianas empresas que estamos a vivir. Aparecen a  eito, e iso é bo, pero dentro destas, as pemes estatais e de alta tecnoloxía son aínda poucas, e iso xa non é tan positivo. As iniciativas de menor risco relativo e limitado valor engadido, suceden espontaneamente a partir de actores privados. Moitos deles xa existían baixo a forma de traballo por conta propia con traballadores contratados; as empresas de base tecnolóxica, especialmente con tecnoloxías novas e complexas, contén incertezas e maiores prazos de recuperación, e deben ser guiadas por actores estatais.

Grupos de traballo que hoxe operan no sector académico público, son quen poden asumir o reto de crear pemes estatais de alta tecnoloxía, e ese podería ser un proceso determinante na transformación das nosas forzas produtivas. Para iso debemos contar con que o prazo de execución se dea nun prazo axeitado.

O socialismo require de forzas produtivas desenvolvidas, e estas teñen que xurdir da ciencia e o capital humano sementados por décadas de construción social revolucionaria en Cuba, a condición de non esquecer que falamos dun proceso de desenvolvemento que debe competir con outros procesos de signo regresivo. Nun discurso pronunciado en 1967, ao abordar a dinámica que nos impón a necesidade dun desenvolvemento acelerado, Fidel Castro definíase con esta expresión:“…milito no bando dos impacientes, e milito no bando dos apurados, dos que non viven até non dar cabo as tarefas e dos que tentan sempre facer máis do que se pode”.

Unha revolución é sempre un esforzo colosal por ensanchar a tempo o espazo do posíbel.

A definición de Fidel era válida en 1967 e tamén o é agora, porque na complexidade das sociedades humanas sempre coexisten procesos de diferente signo, e o avance ou o retroceso dependen das velocidades relativas. Os científicos cubanos temos que asumir unha responsabilidade nesta competencia de velocidades, coa mesma resolución e audacia coa que nos enfrontamos coa pandemia.

E seguir participando na defensa da Soberanía Nacional, pois só sobre esa base poderemos construír a nosa alternativa social e económica. A nación soberana pode facer realidade unha economía baseada no coñecemento, que poida inserirse con éxito no intercambio mundial de bens e servizos de alta tecnoloxía, e de coñecemento; que alimente cara ao interior, a expansión continua do noso capital humano e o perfeccionamento da igualdade e a xustiza social.

Por moito que os ideólogos imperialistas defendan agora o concepto de soberanía limitada, as funcións históricas do Estado-Nación soberano non están esgotadas para o Século XXI. Pola contra, as funcións do Estado-Nación son hoxe máis necesarias ca nunca, porque na conxuntura da desaparición do campo socialista europeo, seguida do esgotamento do modelo de globalización neoliberal capitalista, son precisas alternativas que combinen o desenvolvemento económico baseado no coñecemento a sustentabilidade e a xustiza social; alternativas que deben ser á vez localmente diversas e globalmente conectadas.

Construímos noso modelo a man, día a día, en todos os recantos da nosa sociedade. Cadaquén ten unha tarefa no desenvolvemento socioeconómico dos territorios, o aumento e diversificación das nosas exportacións e do seu contido en produtos e servizos de alto valor engadido, o aumento da produción de alimentos, o cambio na matriz enerxética cara a fontes renovábeis ou o perfeccionamento continuo do noso sistema educativo. Contamos coas conexións eficientes entre os nosos centros científicos e as nosas empresas para mellorar o enorme potencial dos Centros Universitarios Municipais, a produtividade do traballo e a rapidez e eficiencia dos investimentos.

A partir do contexto xurídico do 2021 contamos con Pequenas e Medianas Empresas de alta tecnoloxía, estatais e exportadoras. Non serán empresas grandes, mais é evidente o seu carácter estratéxico para o desenvolvemento económico e social do país. A nova Constitución establece que deben ser “propiedade socialista de todo o pobo”. As empresas estatais de alta tecnoloxía, deben ser programadas como catalizador do desenvolvemento e compoñente central do esforzo económico.

Compre sementar confianza nesta obra e considerar, con moito realismo, que non temos todo o tempo do mundo para irmos avanzando no proxecto. A dinámica relativa deses procesos pode definir o nosofuturo.

E todos somos responsabeis de que prevalezan, nas súas velocidades, os procesos de signo positivo que reforzan a nosa soberanía e o noso socialismo.

Sigamos militando, con Fidel, “no bando dos apurados”.

Artigo, publicado en TSA, que Richard Levins, biólogo norteamericano autor de  As Influéncias da Bioloxía e The Dialectical Biologist (con Richard Lewontin) dedicara a Agustín Laxe na revista Monthly Review . http://www.terrasenamos.org/agustin-laxe-atopa-na-ciencia-solucions-para-un-pais-pequeno-bloqueado-e-sen-recursos/

As vacinas anti-Covid 19 de Cuba chegan a Venezuela e son aprobadas por Nicaragua

Marga Lemos – Redación de TSA

Unha carga de 900 mil doses da vacina Abdala arribou a Venezuela como parte do programa de colaboración entre Cuba e a República Bolivariana, na común loita de Latinoamérica contra a actual pandemia de Covid-19 que os laboratorios do imperialismo desertaron.  O Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB) de Cuba está a enviar a todo o mundo os seus probados específicos contra a pandemia. Na véspera deste último despacho, a Autoridade de Regulación Sanitaria do Ministerio de Saúde de Nicaragua certificou o uso das das vacinas de Cuba Soberana e Abdala. De aparecer o máis leve efecto nocivo nas vacinas producidas por Cuba socialista, o réxime do Bloqueo tería inzado os telexornais do planeta de alarmas en defensa da saúde pública. Como tal non sucedeu, o silenzo da información sobre as vacinas cubanas é notábel, mesmo entre os que arestora fan por revivir a hispanidade colonial.

No entanto, a gallarda intervención das multinacionais de farmacia do imperialismo contra a Covid-19 e as súas variantes, non se había librar dunha guerra de denuncias sobre reaccións non previstas nas vacinas das grandes marcas dos EUA e o UK. Para o capital, o escape dunha miserábel guerra de Europa contra os EUA, tería sido inventar riscos nos específicos dos paises bloqueados mais isto non puido cumpirse contra as vacinas cubanas, logo presentadas pola OMS coma exemplo de rigor estatístico e distribución solidária. Trump respostou bloquendo decontado a aportación dos EUA a OMS o que significaba unha letal ameaza contra o sistema de certificación farmacéutica do planeta en plena pandemia, mais China frustrou a ofensiva criminal de  Washington ao aportar unha cota especial que defendía a referencia médica da OMS.

Mentres pousaba o avión coas vacinas cubanas en Venezuela, a autoridade regulatoria nicaraguana fixo público que as vacinas Soberana 02 e Abdala, son de aplicación terapéutica segura para diminuír a transmisibilidad da Covid-19, producida polo virus SARS-Cov-2′.

Para unha vacina ser declarada de utilidade, a Organización Mundial da Saúde OMS esixe dos específicos anti-Covid-19 unha eficacia superior ao 50 por cento. Abdala, xa recibiu a autorización de uso de emerxencia no país, do mesmo xeito que Soberana 02 para a poboación pediátrica.

Deseñada polo Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB), Abdala primeira vacina de América Latina, mostrou un 92,28 por cento de eficacia no seu esquema de tres inxeccións.

A Soberana 02, do Instituto Finlay de Vacinas (IFV) dei na análise final do tratamento, con dúas inxeccións, unha eficacia do 65,6 por cento. O IFV anunciou tamén o 91,2 por cento de cobertura ao cabo de dúas doses de Soberana 02 máis unha terceira dose da vacina Soberana Plus.

Os inmunóxenos cubanos mencionados complementan coa Mambisa e a Soberana 01. A Mambisa, tamén producida polo CIGB, única para aplicación mediante pulverizador nasal, acadou permiso das autoridades sanitarias locais para iniciar a fase II de ensaios clínicos.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook