O voto da maioría confirma o novo texto constitucional de Cuba

Axencias de Cuba e dos EUA – Terra Sen Amos

Seis millóns oitocentos dezaseis mil votantes deron o seu respaldo a Nova Constitución da República de Cuba o que representa o 73,3 % do censo da poboación de cubanas e cubanos con 16 anos cumpridos. Manifestouse en contra da nova Carta Magna, o 7,7% do censo, cun total de 706.400 papeletas. A participación foi do 84,4% do censo, é dicer, 7.840.000 votantes o que deixa unha abstención do 15,59%. Votaron en branco 198.674 un 2,54% da participación, e ficaron anuladas 127.100 papeletas, que son o 1,68 do total de votos. “Vencimos e e imos a máis: Cuba Libre!”, expresou o presidente de Cuba ao informar do altísimo apoio ao texto fundamental que interpretou como “un inmenso orgullo e unha homenaxe para Martí, Fidel e Raúl, pais da independencia de Cuba”.

Máis de 400.000 persoas coidaron da marcha da consulta, entre legatarios electorais, supervisores e rapaces e rapazas da organización de “Pioneros” que custodiaron as urnas.

Dende ben antes da data do referendo, a oposición conformada polo goberno dos EUA infundiu nas redes a previsión dun 60% de voto contrario á nova constitución socialista, opinión que mália ratificar a plena legalidade da consulta, foi dominante nas axencias do gran capital. Chegada a data da consulta, a alta participación e o resultado dos inquéritos a pé de urna, cambiaban radicalmente a postura do goberno de Washington que correu a desconfiar da legalidade do sistema de voto. John Bolton, ministro sen carteira do goberno de Trump para a supervisión da policia, negaba con estas palabras o referendo que horas antes defendera: “É outro engano do irregular sistema de Cuba para manter a represión e a tiranía”.

De porparte, o barroco trasmallo de comunicación que invade as ondas cubanas dende o norte do Canal da Bahama, fixo fincapé en defectos de forma da consulta con relatos de votantes que deran legalizado sen problemas cen papeletas, precintos rachados e incoherencias nos resultados oficiales, que confrontados cos dados ofrecidos por Alina Balseiro, presidenta de la Comisión Electoral Nacional (CEN) carecen a primeira vista de credibilidade e confirman en todo caso o pleno éxito da consulta.

Para o referendo abriran en toda a illa 24.297 colexios en 12.513 circunscripcións, con máis de 400.000 persoas implicadas na marcha da consulta, entre legatarios electorais, supervisores e rapaces e rapazas da organización de Pioneros que velaron as urnas.

Cuarenta razóns para participar no referendo constitucional

Freddy Pérez Cabrera – Granma

O Banco Mundial gaba dende hai anos o sistema de asistencia social e ensino de Cuba en todos seus níveis, como unha excepción no continente. “Dende a Revolución, en 1959 e o conseguinte establecemento dun goberno socialista –sinala unha recente memoria do banco-, a dirección ergueu un sistema de servizos sociais que garante o acceso total a educación e aos servicios sanitarios e hospitalarios. A implantación do modelo facilitou a alfabetización universal, o final de certas enfermidades crónicas, o acceso universal a auga potábel e á salubridade pública de base, unha das taxas de mortalidade infantil más bajas do mundo e unha das máis elevadas esperanzas de vida”. As transformacións realizadas pola Revolución en beneficio de todos, en 60 anos de existencia e co Socialismo como divisa, son para a inmensa maioria da poboación de Cuba, razóns para ter participado activamente no proxecto constitucional e para intervir no referendo.

Cuba sanciona un texto constitucional para o futuro


1.     
Duascentas mil familias labregas non dispuñan dunha cunca de terra na que sementar unha horta para os seus fillos famentos, mentres nas mans de poderosos intereses, un mundo de campos estaban a barbeito..

2.     
O 85 % dos labregos cubanos pagaban renda e trabucos e vivían decote baixo a ameaza de seren desafiuzados.

3.     
Máis da metade das terras de capricho estaban de man de intereses estranxeiros.

4.     
Un 90 % das vivendas labregas (
bohios) non dispuñan de luz elétrica.

5.     
O 85 % da habotación rural carecía de auga corrente.

6.     
O 55 %  da vivenda labrega non dispuña de servizos nin de pozo negro.

7.     
O 90 % dos nenos que vivian no campo estaban infestados de parásitos.

8.     
O 14 % da poboación labrega padecia de tuberculose e un 13 % de tifo.

9.     
A capital o país, co 22 % da poboación, dispuña do 65 % dos médicos.

10. 
O país contaba con 98 hospitais e un sistema de casas de socorro que só ofrecían servicios limitados de primeiros auxilios.

11. 
Solo había daquela en Cuba un hospital rural con menos de dez camas e sen médico.

12. 
En 1959 o pais contaba só con 2 026 enfermeiras.

13. 
O 62 % das camas hospitalarias concentrábanse na Habana.

14. 
Apenas 8 % das áreas rurais recibían atención médica gratuita.

15. 
Ingresar nos hospitais do Estado, siempre cheos, só era posibel mediante a man do cacique que ficaba propietario da vontade política da familia.

16. 
A mortalidade infantil superaba os 60 falecidos por cada mil nacidos vivos.

17. 
A esperanza de vida al non chegaba aos 58 años.

18. 
No hospital psiquiátrico de Mazorra había 2 000 camas para más de 6 500 pacientes.

19. 
Só seis de cada cen rapaces matriculados na escola pública daban chegado ao sexto degrao.

20. 
Só a metade da poboación escolar accedia ao ensino medio mentres o ensino superios estaba reservado para unha minoría.

21. 
O 23,6 % de la población mayor de diez años era analfabeta e había máis dun millón de persoas que no sabían ler nin escreber.

22. 
O 45 % dos rapaces de 6 a 14 ano non ia a escola.

23. 
Máis de medio millón de nenos non tiña escola.

24. 
Máis de 10 000 mestres estaban en paro.

25. 
O 30 % dos labregos non sabia asinar.

26. 
Decenas de miles rapaces víanse obrigados a traballar para asistiren as súas familias necesitadas.

27. 
En 1953 só o 51,5 % da poboaación activa tiña traballo fixo. Tres anos depois, a situación era pior.

28. 
Moitas familias abandonaban seus fogares para vagaren desesperadas por fincas e vilas para procurar pan e traballo.

29. 
A mocidade chegaba a idade de traballar e as oportunidades de empregarse eran remotas, mália as súas condicións e preparación. Máis de 10 000 titulados anuais, no encontraban traballo.

30. 
Só coa Lei da Reforma Agraria de 1959, más de 150 000 familias convertíranse en propietarias.

31. 
A taxa de desemprego de Cuba en 2018 era 1,7 cifra que a Organización Internacional do Traballo considera pleno emprego.

32. 
Toda a poboación de Cuba ten corrente elétrica nos seus fogares.

33. 
No censo de 2012, o 74,4 % de la poboación cubana tiña auga de traida.

34. 
En 2018 había en Cuba un médico cada 122 habitantes e un dentista cada 602, cifras que colocan Cuba entre os primeiros paises do mundo neste rubro.

35. 
Rematando o pasado año la taxa de mortalidade infantil foi de 4,0 por cada mil nacidos vivos, a cifra máis baixa da historia de Cuba.

36. 
En 2018 prestaban servicio á poboación un total de 13 779 unidades de asistencia médica e 472 de asistencia social.

37. 
A esperanza de vida en Cuba en 2018 atinxiu os 78,45 años.

38. 
No curso 2016-2017 Cuba mantiña 10.600 escolas públicas de balde e plenamente dotadas nas que daba ensino normado a 1.850.000 alumnos e alumnas.

39. 
En 2016 había en Cuba 5.134 instalacións deportivas nas que 4.228. 268 personas praticaban regularmente alguna disciplina.

40. 
Ese mesmo ano, o pais garantía incorporación a diferentes áreas deportivas a 15 470 discapacitados, do que  6 715 eran mull
eres.

Cuba reclama a intervención da ONU na defensa da soberania do pobo de Venezuela

TSA – Axencias Cubanas

Cuba entende que a institución garante da soberania de Venezuela sexa a Organización das Nacións Unidas (ONU) que é a sede de dereito público internacional responsábel de non permitir que ninguén poida dispor no mundo das atribución recoñecidas só a Venezuela para resolver seus asuntos e defenderse de agresións exteriores.  Este principio básico recoñecido pola Carta de San Francisco (1945) e nunca derrogado, foi recordado na terza feira polo ministro de Estado da República de Cuba, Bruno Rodríguez Parrilla. “Menos de una cuarta parte dos Estados integrantes da ONU viola asuntos internos de Venezuela: compre separar a propaganda da realidade», dixo o ministro.

Pomba da Paz de Picasso, imaxe do Congreso Mundial da Paz (1949) e símbolo da ONU como institución de dereito cuxa función principal seria evitar o recurso as armas e a apocalipse nuclear. O actual goberno dos EUA prefire o perfil do falcón.

Recordou o responsábel da carteira de Estado, as medidas unilaterais, e polo mesmo ilegais. aplicadas contra a República Bolivariana de Venezuela e a intensa e preferente campaña de propaganda que adoita ser limiar de accións de maior degrao por parte do goberno norteamericano, e convocou en nome de Cuba a unha mobilización pola paz, contra a intervención do imperio en América Latina, contra a guerra, por riba de diferenzas políticas ou ideolóicas. “Nestas circunstancias –resumiu Rodríguez Parrila- só se pode estar a prol da paz o en contra da guerra”.

A afirmación de Trump, de que o socialismo promete unidade e só trae odio e división, foi cualificada polo responsábel da carteira de Estado de Cuba de “extraordinario cinismo e extraordinaria hipocresía de parte do representante dun goberno amoral, que non pode intimidar aos que tomamos a opción de construir na independencia e o socialismo os alicerces da nazón. O presidente Trump está nun erro porque o futuro de Cuba é un feito, con ou sen medidas de cerco e o futuro de Cuba é asunto de cubanas  e cubanos”.

“En Venezuela está en xogo a soberanía e a dignidade de América Latina e o Caribe e dos pobos do Sur -engadiu o ministro- e ten tamén a súa hora a  supervivencia das normas do Dereito Internacional e da Carta das Nacións Unidas; defínese se a lexitimidade dun goberno emana da vontade  expresa e soberana do seu pobo ou do albedrio de potencias extranxeiras”.

Na declaración dada a coñecer por Rodríguez Parrilla, o Gobierno Revolucionario reitera a súa firme e invariabel solidariedade co Presidente Constitucional Nicolás Maduro Moros, coa Revolución Bolivariana e Chavista e a unión cívico-militar do seu pobo.

Depois de facer un chamado a todos os pobos e gobernos do mundo en defensa da paz, Bruno Rodríguez Parrilla recordou que Cuba estaba a construir seu futuro e preparábase para sancionar a nova Constitución en 24 de febreiro.

Marcha de protesta contra a embaixada dos EUA en Bos Aires, en defensa da República Bolivariana

Atán Rego – TSA

Unha fronte solidaria coa República Bolivariana de Venezuela e o seu goberno constitucional, formou dia 18 perante a embaixada dos EUA no centro de Bos Aires para denunciar o novo intento de golpe de Estado imperial, montado nunha falsa intervención humanitaria, contra o gabinete de Nicolás Maduro en Venezuela. A marcha foi convocada por partidos democráticos, movimentos sociais e sindicatos.


O pobo traballador arxentino protesta contra o cerco imperial a Venezuela.

Na concentración escoitáronse letras e retrousos contra o que foi definido como ameaza militar contra Venezuela, que recibe do goberno de Washington o mal nome de intervención humanitaria. A declaración conxunta identificou un intento de golpe de Estado clásico de parte do imperialismo co obxectivo de roubar os recursos naturais da República Bolivariana, someter ao pobo, desmontar as institucións de goberno e presentar a rapina ao mundo coma unha operación de caridade. Os problemas que os EUA están a publicitar intensamentee en todo o planeta coma agresións contra o sistema democrático en Venezuela, procedentes do propio goberno, están na realidade provocados pola intervención de Trump contra a economia e o comercio do pais caribeño.

A importante marcha de protesta alarmou sobre a fabricación dun pretexto humanitario para dar cobertura e pretexto a unha invasión e deixou o seguinte resume da razón real detrás de millóns de telexornais retoricamente humanitarios: “a axuda humanitaria coa que os afervoados salvadores do norte petan nas portas de Venezuela, non pasa de ser calderilla a beira dos graves danos humanitarios provocados pola criminal política de cerco de Trump”.

O manifesto acolle a Iniciativa de Montevideo como unha solución para romper o bloqueo trazado polo goberno de Wasington contra a República Bolivariana.

A OEA em campanha contra a democracia no Sul: tambén referendo Cubano é “ilegítimo”

TSA – Granma

Secretário geral da OEA acusou Cuba de convocar um referendo ilegítimo para sancionar 24 de fevereiro o texto debatido pelo povo. O responsável da OEA cualifica a consulta de antidemocrática e só convocada para lhe dar um aspecto legal a uma dictadura. A OEA, anjo exterminador  por meio século dos países sem urnas, maldiz agora o voto em Nicaragua, Venezuela, Honduras, Cuba e Brasil e Argentina se não votam o que interessa ao Império. O diretor geral para a América Latina e o Caribe, do Ministério das Relações Exteriores, disse em 12 de fevereiro que o secretario-geral da OEA é a voz do seu amo dos EUA e acrecentou  o ridículo do representante da OEA reiterar calúnias e mentiras vulgares sobre o país com sua particular obsessão anticubana, e ignorar tantas questões de real urgência em Nossa América, para as quais ele não dedica as mesmas energias, nem o tempo nem os recursos da organização. “O secretário-geral –afirmou Eugenio Martinez Enríquez- deve saber que nem ele nem a OEA têm direito de debater sobre a Constituição de um Estado que não faz parte dela, nem pretende ser, e não está, portanto, sujeito ao seu sistema de tratados, com o qual ele não tem obrigação”.

Tomy – Granma

«A OEA é a organização que, a serviço do imperialismo dos EUA: apoiou tentativas de isolar Cuba, intervenções militares na América Latina e infames ditaduras militares que os EUA criaram, financiaram e protegeram por anos; os EUA ignoraron as torturas mais abomináveis ​​em nossa região, e atropelaron direitos dos povos da nossa América», disse Martinez Enríquez.

Também mencionou que o secretário-geral da OEA despreza a carta da organização, que estabelece a natureza de suas funções, entre as quais a autonomia ou a capacidade de orquestrar esse tipo de ação não é reconhecida, nem que os Estados membros da OEA lhe tenham concedido mandato especial algum.

«Nós não reconhecemos, nem reconheceremos qualquer autoridade moral ou legal à OEA, nem a qualquer um de seus funcionários e órgãos subsidiários que tentam atacar Cuba», enfatizou.

Finalmente, o diretor-geral para a América Latina e o Caribe, do Ministério das Relações Exteriores acrescentou que a Constituição de Cuba emana da autoridade soberana de seu povo, que debateu democraticamente o projeto da Carta Magna, na qual votará em breve. O secretário-geral da OEA está errado em repetir o roteiro tantas vezes ensaiado contra Cuba. A Constituição cubana é discutida e aprovada pelos cubanos e será confirmada no dia 24 de fevereiro.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook