Che, mensaxeiro de solidariedade en Gaza en 1959

Cristóbal León Campos

O triunfo da Revolución Cubana en 1959 significou unha nova era para os pobos oprimidos. O internacionalismo revolucionario, como política de solidariedade, permitiu estender a esperanza aos recunchos máis esquecidos do mundo. Desde os primeiros meses posteriores á instauración do goberno revolucionario, Cuba iniciou unha serie de visitas e reunións cos principais dirixentes do mundo que se opuñan ao imperialismo dos EUA e das potencias europeas neocolonialistas, como Gran Bretaña e Francia. A era das loitas poscoloniais tiña comezado; xustamente, é nese contexto de unidade e integración das nacións en resistencia, que acontece a visita de Ernesto Che Guevara á Franxa de Gaza o 18 de xuño de 1959.

A imaxe do Che é un símbolo da solidariedade internacional coa causa palestina

O Che encabezou a delegación diplomática do goberno cubano que visitou aos países participantes na Conferencia de Bandung (celebrada en Indonesia en 1955) da que había agromar o Movemento dos Países Non Aliñados, cuxo primeiro cumio foi en 1961 en Belgrado, Iugoslavia, sendo Cuba o único país representante de América Latina xa que nesa cita Bolivia, Brasil e Ecuador asistiron so en calidade de observadores. As bases de acción e integración dos países non aliñados eran o apoio á autodeterminación; a oposición ao apartheid en Sudáfrica; a non adhesión a pactos multilaterais militares; a loita contra o imperialismo en todas as súas formas e manifestacións; o desarmamento; a non inxerencia nos asuntos internos dos Estados; o fortalecemento da ONU; a democratización das relacións internacionais; o desenvolvemento socioeconómico e a reestruturación do sistema económico internacional.

A visita cubana iniciouse o 13 de xuño no Cairo (Exipto) e prolongouse até o 8 de setembro, incluíndo no seu camiño á India, Indonesia, República Federativa de Iugoslavia, Ceilán (Sri Lanka), Paquistán, Myanmar, Xapón, Sudán e Marrocos. A delegación cubana buscaba establecer relacións (políticas, diplomáticas, comerciais e culturais) que lle permitisen colaborar para a liberación dos pobos e resistir ante as ameazas e accións que xa sufría por parte do imperialismo estadounidense: Cuba era xa un símbolo na loita contra o colonialismo.

O historiador palestino Salman Abu Sitta di que a visita do Che á Franxa de Gaza “foi un feito histórico que marcou o inicio do carácter internacional da causa Palestina”. Sensibel ao acontecer da rexión, o propio Che foi quen solicitou visitar Gaza, logo de escoitar a descrición da vida cotiá dos refuxiados palestinos e coñecer un pouco máis sobre os “fedayines” (guerrilleiros palestinos que resistían ante o exército sionista) xurdidos durante a Guerra da Canle de Suez en 1956, iniciada pola invasión israelí ao territorio de Sinaí, o 29 de outubro dese ano, xunto con Gran Bretaña e Francia. Sobre estes feitos, o Che opinou que a vitoria da coalición árabe naquela altura foi  posibel pola distribución de armas que realizou o presidente de Exipto, Gamal Abdel Nasser, entre a poboación e pola solidariedade internacional. A partir do narrado, non é difícil comprender a simpatía xurdida entre o Che e a resistencia palestina.

O Che expresou a súa convicción de que o retorno dos palestinos ao seu fogar só se lograría mediante a loita revolucionaria de liberación: “Non hai outro camiño senón a resistencia á ocupación […] O dereito finalmente debe ser restituído”. É probable que as opinións e análises do Che contribuísen á conformación do Exército para a liberación de Palestina (ELP) en 1967.

Durante a xira diplomática, o Che foi condecorado coa orde Gran Liberador dos Oprimidos, que lle entregou o presidente de Exipto no Cairo. O 20 de xuño, visitou a cidade de Alexandría, onde coñeceu o monumento que conmemora en Port Said aos caídos durante a invasión de Israel, Gran Bretaña e Francia de 1956. O 26 do mesmo mes, sostivo unha reunión con Salah Salem, unha das máis destacadas figuras da resistencia nacionalista.

A solidariedade pode acabar coa división  

No remate da viaxe, o Che reflexionou sobre a experiencia: “Desde antes do descubrimento de América, obedecendo á expansión europea en busca de novos mercados onde adquirir materia prima para as súas industrias nacentes, Asia e África foron obxecto da visita e da rapina disfrazada baixo o aldraxante título de colonización. A nosa viaxe de tres meses polos países que acaban de liberarse dun xugo feroz e iniciaron o seu camiño cara á liberación económica e o desenvolvemento industrial, apórtanos ensinanzas políticas, sociais e económicas que farei chegar aos compañeiros do Exército Rebelde […] O poder solidario dos pobos foi máis grande ca a división sementada pola forzas coloniais ee hoxe vivimos un verdadeiro abrente da recuperación dos pobos Afro-Asiáticos”.

Guevara salientou o papel central de Nasser na loita pola integración das nacións empeñadas na descolonización. “Exipto tomara o nome de Provincia Sur da República Árabe Unida. A República Árabe Unida (RAU) é o principio do soño secular árabe por lograr unha unificación política que dea marco á súa unidade étnica, relixiosa e cultural”.

Os paises do Terceiro Mundo estiveron sempre presentes no pensamento e na obra do Che que foi que nos entrego o lema de crear dous, tres… moitos Viet-Nam, como expresión de a solidariedade revolucionaria a gañar espazo en todo mundo, sen importar fronteiras, para pór fin aos sistemas de opresión como o sionismo e o imperialismo.

Omar Fernández Cañizares, capitán do Exército Rebelde, que acompañou ao Che na viaxe, conta dos diálogos con militares brasileiros integrantes de Forzas de Nacións Unidas despregadas na zona e con autoridades locais exipcias. Por demais reveladora é a crónica que fai Fernández Cañizares no seu libro “Unha viaxe histórica co Che”, ao mencionar que cando regresaban en automóbil a territorio exipcio; homes, mulleres e nenos palestinos enfilábanse polo camiño para despedir ao Che, que viaxaba co seu uniforme militar verde oliveira e a pucha negra.

Malia a brevidade da visita, a representación de internacionalismo solidario na palabra do Che levou a resistencia palestina a aperta dun mundo distante mais próximo na loita e no compromiso. A figura do Che mantén a súa vixencia nas terras negadas, fronte ao agravamento da violencia sionista e imperialista coa decisión de Donald Trump de recoñecer a Xerusalén como sede do estado maior da ocupación sionista coa anuencia vergoñenta da UE que con este xesto nega de facto a patria a millóns de palestinos refuxiados. A imaxe revolucionaria do Che aparece en cada volta dos escenarios da resistencia e da dignidade do pobo palestino. A causa común de Cuba pola liberación dos pobos e o fin da dominación imperialista escribiu un pacto construido sobre a dignidade.

Traducción ao Galego de Moncho Fernández Leal

REFERENCIAS:

Abu Faisal, Sergio Tapia. Crónicas de un Escritor de Izquierda. Éditions La Libraire Politique 1871. 2019.

-Abu Sitta, Salman. “El Che Guevara en Gaza”. En: arabia.watch. Publicado o 26 xullo 2015.

-Fernández Cañizares, Oscar. “Un viaje histórico con el Che”. Editorial Ciencias Sociales. La Habana, Cuba. 2005.

-Leo, Martín. “El Che Guevara en Palestina”. En: www.laizquierdadiario.com. Publicado o 9 de decembro de 2017.

-López de la Torre, Carlos Fernando. “Encuentros solidarios en épocas revolucionarias. La Revolución Cubana y el Frente Sandinista de Liberación Nacional ante la causa palestina”. En: Crítica y Emancipación. Año VII. Núm. 14. Segundo semestre xullo- decembro 2015.

-Nodal, Leoneol. “Cuando el Che estuvo en Gaza”. En: www.juventudrebelde.cu. Consultado o 17 de xuño de 2019.

“Mentres o Tio Sam estea contra ti, saberás que es un home bo” (Malcolm X a Fidel no Harlem, en 1960)

Fidel e Malcolm X no Hotel Theresa de Harlem en Setembro de 1960. A solidariedade negra procurou un teito para Fidel, ao que recusaban a entrada os hoteis brancos de Nova York.

Gonzalo ArmúaAlba Movimentos

No ano 1960 tivo lugar unha reunión histórica entre Fidel Castro e Malcolm X. De Cuba aos Estados Unidos, de Nova York a Minneapolis, do racismo de onte ao racismo de hoxe, a súa historia actualízase.

É a noite do 19 de setembro de 1960, o epicentro é o Hotel Theresa, no Harlem, ao norte de Manhattan, na cidade de Nova York. Fóra apíñase un xentío de xornalistas, policías e simples curiosos do barrio que queren presenciar o acontecemento. Dentro, nun cuarto apenas iluminado e cheo de fume de tabaco, os dous personaxes intercambian as súas ideas como poden, en dúas linguas distintas pero non tan afastadas. “Mentres o Tío Sam estea contra ti, saberás que es un home bo”, dille de forma irónica Malcolm X a Fidel Castro. Ningún dos dous necesita presentación.

Fidel atopábase naquela altura en Nova York para participar na Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Como Primeiro Ministro e en tanto presidente da delegación cubana, era o foco de todas as campañas e operacións da prensa ianqui. Co seu macuto ao ombreiro e vestido de verde oliveira de manobra, coma se estivese aínda na Serra Mestra, presentouse ante as oficinas da  ONU. Acamparían nos xardíns da mesmísima sede, xa que ningún hotel local aceptaba aloxar á delegación da Cuba revolucionaria. Os mesmos hoteis que a miúdo frecuentaban ditadores e mafiosos de outrora, e non tanto.

Cando a comunidade afro-estadounidense decatouse do asunto, non tardou en facerlle chegar unha invitación a Fidel Castro e a toda a delegación cubana para que se aloxasen no Hotel Theresa, no centro do Harlem, o mítico barrio obreiro e negro da cidade de Nova York. Alí recibiunos Malcolm X, nese entón dirixente da Nación do Islam, unha organización política e relixiosa de grande influencia e predicamento. Ralph D. Matthews, un xornalista próximo a “os irmáns”, foi un dos poucos que puido presenciar este encontro, e o seu artigo para o semanario New York Citizen-Call permite rescatalo do esquecemento.

O líder da flamante Revolución Cubana tentaba non entremeterse nos asuntos internos dos EUA, consciente do precario equilibrio de forzas dunha Revolución que aínda non fora invadida nas costas de Praia Girón nin pronunciara a Segunda Declaración da Habana. Por iso Fidel buscaba levar a conversación cara ao outro lado do Atlántico: a situación do Congo. Mentres Malcolm X respondía cun gran sorriso ao escoitar o nome de Lumumba, Castro alzou a man solemnemente e comprometeuse a defendelo a ferro e fouce na Asemblea Xeral.

E, como sempre, Fidel cumpriu coa súa palabra: “Esa África que ergue aquí con líderes como Nekruma e Sekou Touré, ou esa África do mundo arábigo de Nasser, esa verdadeira África, o continente oprimido, o continente explotado, o continente de onde xurdiron millóns de escravos; esa África que tanto dor leva na súa historia, a esa África, con esa África temos un deber: preservala do perigo da destrución. Que os demais pobos do mundo compensen en algo a África; que Occidente que tanto fixo sufrir a África, interveña a prol dela para compensala”.

DEMOCRACIA BRANCA EN ARMAS

Tanto o cubano como o afro-estadounidense entendían algo tan claro e tan simple como que o imperio norteamericano, esa democracia branca está sostida (e fundada) a punta de armas, que apuntan cara ao sur e cara abaixo, cara aos seus propios barrios e comunidades negras.

W.E.B. Du Bois, probabelmente o máis grande sociólogo de todo o século XX, aínda que invisibel para as academias polo dobre pecado de ser negro e comunista, afirmou na súa prolífica obra que o colonialismo era a tendencia principal na política exterior da EE.UU. e que as estruturas opresivas do racismo e a supremacía branca eran a infraestrutura do capitalismo imperialista. “E quen son os países colonialistas, quen son os países imperialistas?” -a voz de Fidel Castro volveu retumbar na asemblea da ONU-. “Non catro ou cinco países, senón catro ou cinco grupos de monopolios: eles son os posuidores da riqueza do mundo”.

Naquela noite do Harlem, nun cuarto de hotel, Malcolm X reflexionou en voz alta, mentres observaba a Fidel cunha risa cómplice: “Ninguén coñece ao amo mellor que os seus serventes. Fomos serventes desde que nos trouxo aquí. Coñecemos todos os seus trucos. Dáse conta? Sabemos todo o que vai facer o amo antes de que el mesmo o saiba”.

O racismo existe, non porque sexa unha “denuncia de moda”, senón porque é o criterio que determina, xunto á clase social, se a policía vaite matar ou saudar con respecto; se van atenderte nun hospital ou deixar que morras; se un periodista vaite tratar coma estranxeira ou como cidadá. Iso estaba ben claro para Malcolm, como para Fidel e o pobo cubano, que enviará, uns anos máis tarde, 50 mil persoas para loitar, asistir e ensinar xunto ao pobo negro de Angola. 

Xa na despedida Malcolm explicou a un xornalista cubano o carácter da súa organización: “Somos seguidores de Muhammad. El di que poderiamos sentarnos a pedir esmola por 400 anos máis. Pero se queremos os nosos dereitos agora, temos que…”. Sorrindo enigmaticamente decidiu non completar unha frase de previsibel final. Tan previsibel se cadra como o seu propio asasinato, sucedido cinco anos despois daquel memorabel e improvisado encontro; tan previsibel como o secuestro e asasinato de Patrice Lumumba por axentes da CIA; tan previsibel coma o xeonllo policial no pescozo de George Floyd.

O que nunca foi previsibel foi a solidariedade e a unidade na loita, iso constrúese contra corrente do poder, coma o abrazo entre Malcolm e Fidel aquela noite outonal de 1960. Como a rebelión dunha Minneapolis en chamas. Como os múltiples xestos de solidariedade entre a colonia interna e as colonias externas dos Estados Unidos. Como o comandante Chávez en 2005, recibido cos brazos abertos dese Harlem que festexaba a rebeldía caribeña de dicirlle “diaño” ao presidente deses EUA, os outros EUA. Como o internacionalismo practicado polos pobos do Terceiro Mundo contra o racismo, o capitalismo e o colonialismo.

Perdida a conta da pandemia na casa, Pompeo arremete contra o internacionalismo médico cubano

Raúl Antonio Capote – Granma

Como quen ten bula para facer o ridículo, Mike Pompeo, ministro de Relacións Exteriores (secretario de Estado) do goberno de Trump, atacou á Organización Panamericana da Saúde (OPS) por facer de intermediaria na axuda que Cuba prestou a Brasil, mediante o coñecido programa Máis Médicos. Cegado pola arrogancia, coida que ten dereito a pedir contas a calquera que non se acomode aos seus intereses, polo que foi a OPS e preguntoulle por que razón participara no envío a terras brasileiras dos doutores cubanos, aos que o ministro insulta co cualificativo de man de obra escrava.

Michael Pompeo gábase de ser primeiro confidente e apuntador de Trump, tamén en materia de saùde.

A súa teimosa fabricación de mentiras non engana a ninguén: precisa atopar titulares que distraian a atención da pésima xestión da pandemia pola Casa Branca e a marea de protestas que inzou o pais contra o racismo e a violencia que promove o goberno.

Trump ensaiara antes a descualificación da Organización Mundial da Saúde (OMS), acusándoa de seguir ordes de China, un esquema demagóxico que agora aplica a OPS para acusala de servir intereses de Cuba. Na realidade, o chanceler de Trump combate coa mentira o internacionalismo xeneroso de Cuba, proposto dende varias nacións para o Nobel da Paz. Pompeo ven de comprar unha empresa suiza de ventiladores pulmonares para impedir que Cuba poda usalos contra a pandemia. É o que el mesmo chama defensa dos dereitos humanos.

A intervención internacional das brigadas médicas cubanas recibe arestora parabéns en todo o mundo. A colaboración médica de Cuba con Brasil, en concreto, e modélica. En agosto de 2013 o programa Máis Médicos  levara mediante un acordo da OPS co goberno de Brasilia 20.000 profesionais que, en cinco anos, atenderon máis de 113 millóns de pacientes, nuns 3. 600 concellos, até que Jair Bolsonaro, seguindo ordes de Trump, aplicou o celo do ben mandado para bloquear a operación solidaria. No entanto, 2.500 profesionais da Saúde viaxaron a 26 nacións para prestaren axuda contra a Covid-19, amais dos 28.000 que xa estaban en 59 países.

No entanto, en Cuba salva o 80 % dos pacientes en estado crítico e grave, a mesma proporción que no mundo, pésia todo, morre; a Illa rexistra 84 finados, mentres só Miami Dade ten 784, por non falar dos EUA que levan nas costas a tráxica carga de 112.000 mortos.

Médicos escravos? Vaia, don Pompeo, pescudar en Perú, Italia ou Andorra, baixo que fustas traballaba o persoal médico de Cuba e compare, despois, como lles ha ir sen eles aos amigos de Ecuador, Bolivia e Brasil. Vaia preguntar vostede, que destila humanidade nas súas palabras, como aquelas coas que celebrara entre risos a etapa máis benéfica da súa vida, como director da CIA: «Mentimos, enganamos e roubamos».

“Na Italia da Covid-19, non había médicos alemáns senón de Cuba, único pais internacionalista do mundo” (Noam Chomsky)

Entrevista de Vijay Prashad en News Click

“O caso máis sorprendente é o de Cuba, que é un pais do que non se che permiten falar nos EUA –di Noam Chomsky en conversa con Vijay Prashad, historiador Indio e intelectual marxista, nacido en 1967, para o seu programa de entrevistas en News Click– Na UE, un país rico como Alemaña puido conter o virus por ter medios, máis capacidade de diagnóstico, etc. No sur da UE, Italia, non lonxe de Alemaña, sofreu unha terribel pandemia na súa parte Norte. Viron algún médico alemán no norte de Italia? Se os había, mantivérono en secreto. Mais había médicos de Cuba, o único país internacionalista do mundo, que, mais  unha vez máis, enviou brigadas médicas aos lugares máis afectados, e que traballan nas situacións máis difíciles. Igual que fixeron tralo sismo estarrecedor de Haití ou o de Paquistán. Cuba é un país, non fai falla que volo recorde, que EUA pisóu durante 60 anos.  Probou con terrorismo, guerras económicas, etc. O bloqueo é tal, que  se unha empresa sueca quere enviar equipos médicos a Cuba, non pode facelo porque poderían acordar a ira do Señor da Mafia. Así que afinal, non llelos mandan. E é Cuba, que, para empezar, ten o virus en gran medida controlado, e que envía axuda a outros países. A ironía de todo isto supera calquera descrición. Este asunto non aparece nos titulares da prensa”.

Noam Chomsky e Vijay Prashad conversaron sobre a pandemia e a revolta mundial contra asasinato de George Floyd en Mineaapolis.

E cando se dá o caso de mencionar a Cuba, acúsanna de obrigar aos médicos a iren en réxime de traballos forzados para o Estado Cubano poderlles roubar. É certo que parte do financiamento que reciben os doutores destínase aos servizos de saúde, á formación e a mellorar os servizos de saúde. Cuba é un estado totalitario, con traballo escravo, e  hai que aumentarlle o castigo. É isto unha forma de construir o consenso? Extraordinario exemplo:  á Unión Europea por unha banda e, por outro, á axuda do único país internacionalista do mundo, o país que máis ataques sofre do Señor da Mafia. Ese é o mundo no que vivimos. Pero diso non se fala.

Vijay Prashad.-Hai uns 60 ou 70 anos, Aimé Césaire escribiu unha frase que me gustaría lerlle: “Unha civilización que non pode solucionar os problemas que creou, é unha civilización en decadencia”. Na miña opinión, esta é unha frase moi acertada. Noam, como describiría a civilización actual, sobre todo nos países occidentais?

Noam Chomsky.- Hai 15 anos escribín un libro titulado Failed States  (estados fracasados) centrado nos EUA, malia xeneralizar sobre outras sociedades occidentais. Antes tiñan problemas a eito, pero o que fixo Occidente nos últimos 40 anos é participar nun proxecto a medida das persoas que o deseñaran; de feito, eles viven no paradíso, mais para o resto, é unha desfeita. O seu nome é neo-liberalismo. Nos anos 70 prosperou realmente con Reagan e Thatcher. O deseño estaba abondo claro desde o principio, como podemos ver nos resultados actuais, que son moi parecidos ao que eles adiantaran. A concentración da riqueza foi  extraordinaria, mentres a poboación ficou estancada, degradada. Nos EUA, por exemplo, onde actualmente un 0,1% (non un 1%, senón un 0,1%) posúe un 20% da riqueza, e aproximadamente a metade da poboación ten un patrimonio neto negativo, é dicir, máis pasivos que activos; así que máis ou menos un 70% vive ao día, de nómina a nómina. Se se produce calquera imprevisto, pois mala sorte. As prestacións tamén diminuíron considerablemente.

Loxicamente, a concentración de riqueza tradúcese nun maior poder de control sobre o sistema político. Sempre existiu, mais agora agudizouse. Iso pódese apreciar na lexislación, que está deseñada para destruír os sindicatos, para destruír os dereitos laborais, para crear un sistema global, que logo resultou ser prexudicial para os mesmos que o crearan. É un sistema global fráxil, deseñado para tirar até o último céntimo de beneficio posibel da mobilidade do capital, aínda que claro, sen mobilidade laboral. Un sistema proteccionista a máis non poder. Fálase moito do libre mercado, pero iso son andrómenas: é un sistema deseñado para garantir os dereitos dos investidores.

Poñamos o exemplo dos medicamentos, xa que ultimamente fálase moito diso. Existe un específico que parece aliviar algúns síntomas. É propiedade de Gilead, unha farmacéutica enorme, que desenvolveu o medicamento, en parte, como sempre, grazas ás axudas gobernamentais para a investigación. Pero eles queren quedar coa patente.

As regras neoliberais da Organización Mundial do Comercio (OMC) resérvanlle os dereitos de monopolio durante décadas, así que poden cobrar, non sei, uns 20.000 dólares por dose, se queren. E resulta que existe unha lei nos EUA, a Lei Bayh-Dole, que obriga, non autoriza, senón que obriga ao goberno a garantir que un medicamento desenvolvido con axudas do goberno, ten que estar publicamente dispoñibel a un prezo razoabel. Mais vivemos nun mundo de gobernos criminais que non se preocupan en absoluto das persoas. Para nada. Reagan deixouno ben claro e todos os que viron despois fixeron o mesmo: todos ignoran a norma e eles poden cobrar o que queren. Agora a presión sobre eles é tan grande que se cadra dan marcha atrás, pero así é como está deseñado o sistema.

E ese é o efecto que provocou na xente, que marxinou a moitas persoas, creou o que chamamos  precariado; é dicir, unha gran cantidade de persoas nunha situación moi precaria, sen sindicatos, sen axudas. Tal e como sinalou Thatcher, a sociedade non existe.

A GUERRA DE REAGAN E THATCHER CONTRA OS SINDICATOS

Reagan e Thatcher deran no albo. O primeiro que fixeron foi tentar destruír aos sindicatos, que é a única protección que ten a xente fronte ao capitalismo depredador. Así foi. Reagan nin sequera aplicou a lexislación laboral que obriga a respectar certos dereitos laborais e non contratar esquirois, que é ilegal en todo o mundo, para acabar coas folgas, e as empresas só tomaron nota e fixeron o mesmo. Así  é como abandonan a xente á súa sorte: atomízándoa. Unha das consecuencias é unha gran ira, rancor e odio cara ás institucións. E este é un terreo fértil para que aparezan demagogos e digan que a culpa é doutro; por exemplo os inmigrantes, os costas molladas, as nais que viven das axudas, como sucedeu en tempos de Reagan. É  extremadamente racista culpar dos problemas ás nais negras ricas que van cobrar o subsidio en limusinas para roubarche o teu. Ese tipo de cousas. Trump é un xenio nese sentido, faino constantemente. Por iso fala tanto de construír o muro e todo o demais.

E isto está a suceder en moitos outros países, terreo fácil para os demagogos. Ese é o mundo ao que nos enfrontamos: un mundo de capitalismo salvaxe e extremo que tivo 40 anos para esnaquizalo todo. En Europa isto agudízase pola propia estrutura da Unión Europea, que transfire todas as decisións, as decisións importantes, a unha troika non electa, en Bruxelas, a que os grandes bancos non perden de vista nin un minuto, así que podes imaxinar cal será o resultado. Ese é o mundo actual. E aínda non falei do peor.

Poñamos India, por exemplo, que en 50 anos será un lugar inhabitabel, se persiste a situación actual, moi probablemente, non é seguro, pero se o curso das cousas segue como até agora, as análises máis cribles suxiren que India será sinxelamente inhabitabel, como todo o sur de Asia, polo quecemento do planeta. E isto a quen beneficia? Aos ricos e poderosos: empresas de hidrocarburos, grandes bancos, fábricas contaminantes, etc. E que estamos a facer respecto diso? O obxectivo principal plan de Trump é destruír as probabilidades de que exista unha vida humana organizada. Literalmente. É o presidente máis criminal que se recorda. Dacordo, Hitler era un monstro que quería matar a todos os xudeus, a todos os xitanos, a 30 millóns de persoas. Diso puidemos librarnos. Pero Hitler non quería acabar coa vida humana organizada no planeta, Trump si. Sabe perfectamente o que está a facer, pero dálle igual. Os que o apoian,  por exemplo o director xeral de JP Morgan Chase, que está a investir moito diñeiro nos combustibles fóseis, sábeo perfectamente ben. Pero dálles igual.

De feito, se les aos novos gurús liberais, que veneran a Milton Friedman…Este di ás claras: a única función dunha empresa é maximizar o beneficio dos accionistas e dos administradores. Se destrúen o mundo, non é o seu problema. E a civilización derrubarase se non estás á altura dese obxectivo. Esa é a doutrina neoliberalista, que data da década de 1920. Non é nada novo. De feito, todo isto, a idea de neoliberalismo, remóntase á década de 1920 en Austria: Ludwig Heinrich Edler von Mises, ou o gran gurú Friedrich Hayek. Adoran a autoridade, din que non lles gusta o Estado, pero menten descaradamente. Adoran ao Estado, adoran o poder do Estado. Von Mises, nos anos 20, mal podía disimular o contento que lle daba ver como o rexime fascista austríaco esmagaba a ferro e fouce o movemento obreiro e acababa coa socialdemocracia. Era marabilloso porque eliminaba as interferencias para unha economía sólida. Por iso encomiaba o fascismo coma salvación da civilización.

Cando Pinochet instaurou a súa ditadura, os bancos correron a  apoiala e a participaren nela porque era a conta para os seus ideais neoliberais. Non podía haber obxeccións: as cámaras de tortura encargábanse de que así fóra. Investidores internacionais, Banco Mundial, Estados Unidos meteron diñeiro coma area. Mesmo tiveron a  picardía de manter  en propiedade pública a empresa de cobre Codelco, que achega a maior parte da recadación pública.Aí esqueceron súas doutrinas. Pero, que sucedeu? Aos cinco anos arruinaran a economía. O Estado tivo que intervir máis que con Allende. E cambiou algo por iso? Non. De feito, cando Hayek visitou Chile durante a ditadura de Pinochet, dixo que non se atopou con ninguén que non dixese que había máis liberdade con Pinochet que antes, o que probablemente fose verdade, se temos en conta a xente que visitou. Iso é o neoliberalismo: parécelle perfecto saír da presente crise cun sistema moi parecido ao que instauraran en beneficio propio, pero máis duro, máis brutal, máis autoritario, con maior control policial. É normal, porque iso é perfectamente coherente cos ideais neoliberais de hai un século. Así que non deberiamos estar sorprendidos. Están a traballar sen descanso mentres a todos os demais están a dicirlles que queden en casa. Eles traballan moi duro para asegurárense de o día de mañá parecerse a iso. Unha guerra de clases a morte, sucedendo fronte aos nosos ollos.

UNHA REACCIÓN QUE PRODUCE ESPERANZA

VP: Mentres falamos, as rúas de Estados Unidos están a arder, a xente decidiu que xa non vai aceptar máis esta situación, tralo asasinato de George Floyd. Mesmo os liberais parecen estar a perder a paciencia. Por exemplo lin o outro día a George Packer, que escribiu un artigo co título “Estamos a vivir nun Estado errado”. É moi sorprendente ver un liberal escribir sobre o Estado errado. Conmove ver como asasinan a outro cidadán afroamericano, e tamén ver como a xente sae ás rúas; quero dicir, debería esta reacción darnos algún xénero de esperanza?

NC: O que está a suceder axuda a alimentar a esperanza. En primeiro lugar o asasinato de George Floyd non é un acontecemento extraordinario. Quero dicer, adoitaban suceder con certa frecuencia, pero ninguén lles prestaba atención. O que resulta prometedor, e é difícil dicir isto no medio das revoltas, é que hai unha reacción, e iso proba que se produciu unha especie de mellora no nivel de civilización do país. Antes pasaba desapercibido, polo menos moita xente consciente non participaba e agora si. Con todo, déixame ofrecer unha crítica respecto diso, é dicir, enténdoo, conmóveme, todo iso está moi ben, pero hai que decatarse de como a atención concéntrase nun deles que é un asasino, mais os outros tres quedaron inmóbeis, non fixeron nada. Están a aparecer numerosas denuncias contra os outros tres.

No entanto, de cando en vez resulta útil mirarse no espello. Sabes de alguén que quedase estantío a vista desta clase de sucesos, sen facer nada? Xente coma min, por exemplo, que fixemos para mellorar a situación que deu pé a isto? Podemos acusar aos policías que quedaron tesos, pero hai un problema de maior calado no lado branco: mesmo as persoas que son activistas, implicados, todos permanecemos practicamente tesos ante a situación. As protestas lembran as de 1992, tralo asasinato de Roger Rodney King pola  policía de Los Ángeles. Cando os policías que o asasinaron saíron do xuízo sen castigo algún, produciuse unha galerna de protestas. Na semana das protestas, morreron, coido, 60 persoas; chamaran aos militares e a consecuencia, como sempre, foi desviar a atención cara os manifestantes e proclamar que precisamos man dura e máis lei e orde. Eis a resposta típica que se dá fronte ás manifestacións, só que agora as protestas son máis numerosas.

Isto dá lugar a preguntas que os activistas deberían facerse. Compre distinguir entre tácticas que fan que sintas ben e tácticas que realmente conseguen algo bo. As que nos fan sentirnos ben son sinxelas: romper un trinque e demostrar o enfadado que estou; iso fai que me senta ben, pero que trae de bon? É un agasallo para o presidente Trump e para a dereita. Encántalles. A cuestión de que facer resulta evidente, sempre: son as protestas non violentas, que esixen valor e contención, as que conseguiron cambiar a opinión pública para que apoie a causa que defendemos. As protestas violentas sempre foron un agasallo para os elementos máis duros e máis brutais da sociedade.

VP: No Instituto Tricontinental estamos a lle dar voltas ao concepto de coronashock  e preguntamos por que os países máis capitalistas están a pasalo peor na pandemia, mentres os países socialistas resisten mellor. Un dos primeiros libros seus que lin foi The New Mandarins,  sobre Vietnam que agora, a pesar de compartir unha fronteira de 1.400 quilómetros con China, non sufriu nin unha soa vítima e doou 440.000 equipos de protección persoal aos EUA. Como debe entenderse isto?

NC: Sorprende observar as cifras de Vietnam, que non podo comprobar, pero que os científicos parecen aceptar. Chegando a pandemia, EUA estaba particularmente mal preparado, por  moitas razóns. Trátase da sociedade máis dirixida por empresas e orientada ao beneficio dos ricos. Isto é case unha tautoloxía. Os hospitais estaban a ser administrados seguindo un modelo de negocio, case como unha fábrica. Sen recursos de emerxencia, para non estragar cartos. Non funcionaría nin en circunstancias normais, mais nunha catástrofe ou mesmo nunha situación relativamente grave, a traxedia está asegurada.

George H. W., o primeiro Bush, creara un consello asesor científico e nada máis Obama tomar posesión pediulles propostas urxentes para trataren unha pandemia. Todo o mundo sabía que podía chegar e por iso pediulles criterio. En dúas semanas entregáronlle un plan moi detallado e aplicouse. Chegado Trump a presidencia, desmantelou con urxencia o consello porque non xeraba ganancias. Este é o neoliberalismo extremo, en lugar do neoliberalismo moderado; salvaxismo salvaxe en lugar de salvaxismo moderado. Desde o seu primeiro día no cargo, Trump retirou os fondos do Centro para o Control de Enfermidades e  eliminou programas de científicos estadounidenses que traballaban en China con científicos chineses para tentar identificar posibeis coronavirus. Un traballo duro e perigoso que de feito custou a vida a algúns científicos chineses. Trump desmantelou todo.

En poucos días, China identificara a secuencia do virus, o xenoma, e entregoulla a todo o mundo. Todo o mundo estaba ao corrente. Estados Unidos non fixo nada. Os servizos de intelixencia sabíano, as autoridades sanitarias sabíano, e non quixeron facer nada. Europa atópase máis ou menos no medio, algúns reaccionaron e outro non; nunca lles prestamos moita atención a estes asiáticos. Pero na zona de China case todos os países reaccionaron. Vietnam fíxoo de maneira extraordinaria, pero tamén Nova Zelandia e Australia reaccionaron, e contivérono; Corea do Sur dominou un brote moi grave sen perda de tempo. Sobre todo con análises, sen confinamento porque utilizaron técnicas de control e seguimento. O mesmo que Taiwan, Hong Kong e Singapur. Singapur tiña até hospitais que foran preparados para o caso de se producir a pandemia. Occidente actuou moito peor e Estados Unidos foi o peor de todos.

Ten que ver co papel das empresas e o compromiso do goberno coa saúde. Non sempre hai ditaduras que non se preocupan polos seus habitantes, pero nos países dos que falamos, estes dous conceptos están inversamente relacionados. Isto resulta en certo xeito evidente.

VP: Noam Chomsky, foi un verdadeiro pracer telo en News Click. Moitas grazas.

NC: Un pracer falar contigo. Até a próxima.

Traducción ao Galego para TSA de Moncho Fernández Leal.

Entrevista emitida en News Click o 6/06/2020

https://ctxt.é/é/20200601/Politica/32499/entrevista-Noam-Chomsky-Trump-pandemia-guerra-clases.htm

Cuba solidaria contra a pandemia en todo o mundo e bloqueada por Trump

Enrique Moreno Gimeranez – Granma

Mentres o bloqueo arrecia, non hai fronteiras para as brigadas médicas de Cuba
Non hai fronteiras para as brigadaas médicas cubanas mentres o bloqueo reléalle medios con ameazas para terceiros e a calumnia imperial contamina a diario.

Os resultados da Maior das Antillas no combate ao novo coronavirus non aparecen por estes días nos titulares dos grandes medios de prensa. Outra vez reina o silencio cando este verde caimán empínase e salva vidas, golpe a golpe contra á covid-19, sen escatimar esforzos nin recursos, e desafiando un bloqueo que persiste e dana, limita e encarece. No medio desa loita sen tregua pola saúde da nosa xente, comparte tamén cos que nos necesitan en momentos difíciles, máis aló das nosas fronteiras.

A verdade está ante os ollos do planeta. Esta vez tampouco poden ocultala, nin con campañas ou terxiversacións, nin con todo o ouro do mundo. Da digna loita de Cuba fronte á covid-19, do desvelo permanente dos seus líderes na batalla contra a pandemia e da súa vocación solidaria noutras latitudes, dan fe o noso pobo e os seus irmáns do mundo.

O logrado por esta Illa en tempos de coronavirus débese á Revolución, que con grandes sacrificios sostén desde hai varias décadas un sistema de Saúde Pública, universal, gratuíto e accesibel ao 100 % da poboación cubana, cuxo centro é o ser humano e non o capital.

Falta aínda para vencer esta batalla, mai Cuba logrou manterse nun escenario favorabel na loita contra a pandemia. A nosa industria biofarmacéutica e outros centros científicos desenvolven hoxe 70 investigacións e ensaios clínicos, amais de medicamentos para o tratamento desta enfermidade, solicitados por decenas de nacións.

«A utilización de dous fármacos novos para o control da reacción hiperinflamatoria que se produce na fase aguda, de neumonia, da Covid,  incrementou as taxas de supervivencia de pacientes graves por encima do 80 % e dos críticos en máis do 75 %», de acordo co ministro de Saúde Pública, José Anxo Portal Miranda.

O noso sistema sanitario garante, desde hai décadas, taxas de mortalidade infantil e esperanza de vida semellantes ás de moitos países desenvolvidos e, ao peche de 2018, un nivel de inmunidade  do 98 %, con 14 enfermidades infecciosas erradicadas (11 delas por vacinas, das cales oito son de produción nacional) 9 que non constituían problemas de saúde e 29 enfermidades transmisibeis controladas.

Con todo, outra é a realidade de pobos irmáns da Patria Grande. De a pouco, a OMS declarou que América Latina é o novo epicentro da covid-19, episodio que se suma ao lastre de ser a rexión máis desigual do planeta, ás décadas de saqueo dos seus recursos naturais e as consecuencias do neoliberalismo.

No medio deste complexo panorama na nosa América, non podemos permanecer indiferentes. Como fixera con anterioridade no foro do Movemento de Países non Aliñados e na Asemblea Mundial da Saúde, Cuba reiterou este xoves 27 de maio, na Reunión de Traballo Virtual entre Parlamentos Latinoamericanos e do Caribe, a súa solidariedade cos pobos da rexión e do mundo.

A vicepresidenta da Asemblea Nacional do Poder Popular, Ana María Mari Machado, ao intervir no debate lembrou que, sen descoidar a protección do noso pobo, 28 brigadas de profesionais cubanos da Saúde incorporáronse aos esforzos de 24 países para combater a pandemia. A nómina de 28 000 colaboradores que xa prestaban servizos en 59 nacións, recibía un novo continxente a pesar da campaña do Goberno dos EUA contra a cooperación médica cubana co obxectivo de desacreditala e sabotala.

Que outros promovan o odio, as guerras e mentiras e, mesmo, o silencio. Esta terra prefire dar exemplo con accións, ofrece o mellor dos valores da súa xente, e segue andando de irmá polo mundo, incansabel, na defensa da vida.

Traducido ao Galego para TSA por Moncho Fernández Leal

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook