OS CARCEREIROS DE GUANTÁNAMO REPARTEN NA UE CONSELLOS PARA CUBA

Pascual Serrano

A previsión de que mes de xuño vindeiro o Consello da Unión Europea aborde a continuidade, a conxelación ou a eliminación definitiva das sancións impostas a Cuba en 2003, froito do idilio entre Aznar e Bush, encendeu alarmas en Wáshington.

A xira europea do procónsul de Bush para Cuba Eis a razón de que a Casa Branca envíe de xira por Europa ao seu home para Cuba. Trátase de Caleb McCarry, nomeado por George Bush en xullo de 2005, no denominado Plan para a Transición en Cuba, procónsul para a illa, algo así como aquel Paul Bremen que designaran para Iraq.

En McCarry acaen abofé as condicións para a misión: é fillo dun axente da CIA, traballou na oficina do senador Jesse Helms, o que fora copatrocinador da lei que agudizou o bloqueo contra Cuba, e xa puxo en práctica os seus dotes de desestabilizador en Haití, onde foi encargado de canalizar o diñeiro do Partido Republicano para derrocar a Jean Bertrand Aristide.

Algo polo xeito pretenden agora con Cuba. McCarry xa recibiu 60 millóns de dólares para a súa transición, que se suman a outros douscentos anteriormente asignados. Cuba considera que o mero nomeamento de McCarry viola o dereito internacional e a Carta Fundacional das Nacións Unidas na medida en que ten como obxectivo un cambio de sistema nun país soberano cun goberno elixido democraticamente.

Visita case clandestina
A xira comezou o 7 de abril e incluíu Berlín, Bruxelas, Oslo, Estocolmo e Madrid, aínda que, a diferenza doutras ocasións, a tónica dominante foi unha discreción case clandestina.

Nalgúns casos as visitas non foron anunciadas nin publicitadas. Isto confirma que se trataba dun labor sorrateiro e de presión, máis que de levar á opinión pública europea unha posición de enfrontamento contra Cuba, que saben de antemán que non terá acollida pola cidadanía europea.

O obxectivo de Cuba como elemento fundamental da súa axenda recoñecíao xa un portavoz do Ministerio alemán de Relacións Exteriores, quen cualificou a visita de “encontro ordinario”, aínda que desvelaba que se tratarían “temas latinoamericanos en xeral e cubanos en particular”.

En Estocolmo, McCarry reuniuse na embaixada estadounidense cos grupos contrarrevolucionarios suecos receptores de fondos da Administración Bush.

Todo fai pensar que os recentes escándalos financeiros protagonizados polos grupos de Miami polo uso indebido das millonarias axudas da USAID (a axencia federal estadounidense que distribúe fondos con intencionalidade política baixo coartada de solidariedade) provocarán que, cada vez máis, a Administración estadounidense mire ás organizacións contrarrevolucionarias europeas como destinatarias adecuadas para eses fondos.

Isto xa provocou as primeiras cotenadas entre estes grupos: mentres o director da revista da contra Misceláneas de Cuba, Alexis Gainza, intentaba facer méritos ante McCarry anunciando e entregándolle exemplares da súa revista, onde se incluía unha entrevista co procónsul, o director de CubaNuestra, Carlos Manuel Estefanía, criticaba a ausencia na reunión da embaixada doutro editor dunha revista anticubana, Guillermo Milán.

E é que parece que se en Miami por cada anticastrista hai unha organización, en Suecia hai unha organización e ademais unha revista, probablemente co único obxectivo de que a coñeza a USAID.

Casualmente, durante a xira de McCarry, o seu gran valedor en Europa, o checo Vaclav Havel, presentou en Bruxelas a Fundación Europea para a Democracia, que di, busca impulsar a democracia fóra da Unión Europea “dende o Tibet até Cuba”. Ou quizais, deberían dicir, só en Tibet e Cuba, é dicir, dúas rexións a intervir para golpear a países que non se pliegan a Estados Unidos.

Acompañoulle o presidente da Comisión Europea, José Manuel Durão Barroso, quen tamén exerceu de anfitrión no Cume das Azores, onde Bush, Aznar e Blair anunciaron tamén a súa particular “democratización” de Iraq.

A Fundación non ocultou que ten como estratexia prestar “asistencia financeira para apoiar a oposición interna contra réximes ditatoriais ou activistas de países onde as liberdades son fráxiles”. Entre os primeiros inclúen a Cuba, e entre os segundos a Bolivia e Ecuador.

Tamén recoñecen que esperan financiarse dos gobernos da UE e a Comisión Europea, ademais de fundacións privadas, sen dúbida promovidas por esas multinacionais que tan molestas están coas políticas de recuperación dos recursos naturais que promoven os gobernos progresistas latinoamericanos.

Havel precisou que “non se trata só de apoio económico, tamén necesitan axuda intelectual, política e dos medios de comunicación”.

Parece que o apoio cidadán e popular é irrelevante no seu modelo democratizador, só necesitan diñeiro, gobernos e grupos de comunicación.

En Madrid, a presenza de McCarry desenvolveuse practicamente na clandestinidade; ata o conservador ABC cualificouna de “desapercibida” e de “diplomacia discreta”.

Na capital española reuniuse con Javier Sandomingo, director xeral de Iberoamérica, o embaixador estadounidense en España, Eduardo Aguirre; Carlos Alberto Montaner, acusado polo goberno cubano de participar en accións terroristas contra Cuba e o empresario cubanoamericano Leopoldo Fernández Punjals, fundador de Telepizza, quen vendeu en 1999 a súa participación embolsándose 50.000 millóns de pesetas das de de entón, deixando a súa cotización cunha caída do 50 % do prezo das accións e sen repartir ningún dividendo entre o resto dos accionistas.

Calquera analista recoñecerá que o discurso de EEUU sobre os dereitos humanos e Cuba é só unha coartada para tomar o control da illa. O denominado Plan para a Transición en Cuba é un despropósito que burla a Carta Fundacional das Nacións Unidas na medida en que ten como intención derrocar un goberno soberano.

Un plan que, como denunciou o goberno cubano, contén un anexo secreto que evidencia métodos preocupantes, que se reserva a Casa Branca para conseguir os seus obxectivos.

E en canto á parte “bondadosa” do plan, contén promesas tan ridículas como “alfabetizar aos cubanos” un pobo que está alfabetizando a decenas de países- ou vacinar de sarampelo, nun país onde se erradicou esa enfermidade hai décadas e onde a incidencia da enfermidade é máis baixa ca nos Estados Unidos.

Ante os silenzos sobre os resultados da xira de McCarry por Europa, só o tempo dirá se a UE de verdade ten a firme decisión de adoptar unha política propia e independente cara a Cuba ou seguirá aceptando as presións e chantaxes de Estados Unidos.

O goberno da illa demostrou que non ten ningún problema para abordar unha discusión sobre os dereitos humanos con Europa. O goberno español púidoo comprobar en abril do pasado ano tras unha reunión do ministro de Exteriores español co presidente entón en funcións, Raúl Castro.

Tras aquel encontro, os dous ministros de Exteriores difundiron un comunicado conxunto onde se acordaba “establecer un mecanismo bilateral de consultas políticas, incluído un diálogo en materia de dereitos humanos, con vocación de permanencia”, que ten como primeiro principio o “pleno respecto á soberanía nacional das dúas partes, á igualdade soberana de ambos os Estados, ao seu marco xurídico e ordenamento constitucional, e a non inxerencia nos seus asuntos internos”.

Corresponde a España lograr que en xuño a política da Unión Europea sexa a dun diálogo entre iguais, para o que a primeira medida é aceptar a lóxica esixencia da Habana de eliminar definitivamente as sancións contra Cuba.

Que veñan a Europa os xestores de Guantánamo a pedir sancións para o resto da illa por violación dos dereitos humanos é só unha proba máis dos paradoxos absurdos da política internacional.

Publicado en “Rebelion

AZNAR ACEPTA A HOMENAXE DOS SEUS SOCIOS NA MAFIA DE MIAMI

Jean Guy Allard –  Granma

Dez anos despois da campaña terrorista de 1997 contra instalacións turísticas da Habana, promovida por Luis Posada Carriles, e na hora en que o congreso de Washington trata da actividade deste connotado asasino, é preciso facer memoria da amizade fonda e sentida do que foi presidente do Governo español, José María Aznar, cos que patrocinaban o terrorista dende Miami.

O ex presidente do Consello español, hoxe patrón da falanxista Fundación Española para a Análise e os Estudios Sociais (FAES), recibiu en novembro de 1995 decenas de miles de dólares de mans de José Antonio “Toñín” Llamas, entón membro do Comité Executivo da Fundación Nacional Cubano-americana (FNCA) e do seu comité paramilitar, para a súa campaña presidencial.

Na famosa a foto, tomada durante a súa viaxe a Miami, Aznar campa á beira das súas novas e millonarias amizades: o xa falecido Jorge Más Canosa, entón xefe vitalicio da FNCA, e o propio Llamas.

Amais de participar na organización de actividades terroristas, Toñin Llamas era entón o home de confianza do presidente Aznar para o desenvolvemento das relacións da FNCA con España.

O terrorista de Miami foi quen organizou en Madrid a creación da chamada Fundación Hispano-Cubana, unha sucursal da FNCA da cal será secretario xeral Guillermo Gortázar Echeverría, membro do Comité Executivo Nacional do Partido Popular.

Vaise sumar deseguida a esta partida, Carlos Alberto Montaner, terrorista prófugo da xustiza cubana, radicado en Madrid dende os anos 70.

Sábese agora que uns meses antes desa visita de Aznar á Florida, nunha reunión secreta celebrada na cidade floridana de Naples, os directivos da FNCA que xa apoiaban, orientaban e financiaban operacións terroristas de varios grupúsculos, incluíndo o Alpha 66, resolveron organizar cos seus propios medios atentados contra Cuba.

O propio “Toñín” Lapa revelouno todo en xuño do 2006. Aqueloutrado de rabias, confesou ao “Miami Herald” coma os seus socios metéronno nun empréstito millonario para a compra de armas, para despois abandonalo na más completa ruina.

Hai “detalles” da viaxe de Aznar a Miami en 1995 que ilustran a extensión dos seus lazos cos líderes da organización creada por Mas Canosa, un axente CIA adestrado en Fort Benning ao lado de Pousada, socio do director da CIA William Casey e de Teodore Shackley (director de operacións especiais da CIA da mega-estación JM/WAVE de Miami).

Por suposto, o ex-presidente español non ignoraba que este creador de Radio e TV Martí e promotor da lei Torricelli e, a seguir, da Helms-Burton, beneficiárase de sustanciosos negocios e prebendas baixo os réximes de Reagan, Bush e mesmo de Clinton… e que se lle acusara non poucas veces na prensa de narcotráfico, contrabando de armas, eliminación de adversarios e tráfico de influencias.

Tiña que saber que ao seu novo socio de Miami se lle responsabilizaba de encargar atentados contra o Presidente de Cuba, dende territorio español, na propia Madrid, cando se pensou que viaxaría á toma de posesión de Felipe González en 1982 e logo en 1987, nunha viaxe que fixo a Galicia.

Ese 24 de novembro de 1995, os capos da FNCA organízanlle unha cea de conselleiros en Coral Gables, á que asisten, amais do “Toñin”, o presidente Jorge Mas Canosa, o seu fillo Jorge “Baby” Mas Santos, es os homes de plena confianza de Mas Canosa, Jose “Pepe” Hernández, Alberto Hernández Sarduy, Horacio “Gordito” García e Feliciano Foyo… todos eles relacionados co comité paramilitar.

Tan intima é a relación entre os mafiosos de Miami e o ex-presidente español que se organiza unha escapada de Aznar por Salvador e Costa Rica, no avión privado de Mas Canosa. O acompañante de Aznar foi Mas Santos.

Está agora ben documentado que Posada, financiado pola FNCA, radicaba daquela en El Salvador e viaxa a Costa Rica, urdindo os varios complots que intentará desenvolver nos meses e anos seguintes.

Acontece que a Fundación acababa de dirixir un intento de asasinato durante a participación de Fidel Castro na V Cumio Iberoamericano en San Carlos de Bariloche (Arxentina) os días 16 e 17 de outubro.

Participaban neste complot Gaspar Jiménez Escobedo, directivo da FNCA, e Eugenio Llameras, ambos os dous grandes socios de Posada.

Foi neses mesmos días de novembro de 1995, cando Aznar abraza aos capos da FNCA para garantir o financiamento da súa campaña, que se reactivou publicamente o nexo político entre a FNCA e o terrorista Orlando Bosch Avila e que se confirman abertamente os seus lazos con Posada Carriles.

Roberto Martín Pérez, outra eminencia da cúpula da Fundación, con traxectoria de esbirro batistiano, apadrinou en Miami unha exposición de cadros de Bosch e Posada, os autores intelectuais da sabotaxe contra o avión de Cubana de Aviación, en 1976, no que morreron 73 persoas.

En marzo dese mesmo ano de 1995, as autoridades cubanas detiveran na Habana dous individuos de orixe cubana residentes en Miami, Santos Armando Martínez Rueda e José Enrique Ramírez Oro, por colocar unha carga de 1,38 Qg de explosivos C-4 nun hotel de Varadero.

Ambos os dous declararan recibir instrucións de Guillermo Novo Sampoll, un directivo da FNCA que identificaron como “Mister Bill”, e doutro connotado terrorista e importante executivo da FNCA, Arnaldo Monzón Plasencia que foi o primeiro financista da campaña de atentados da Habana levada a cabo por Posada dous anos máis tarde.

Exactamente seis meses despois do encontro de Miami, Aznar xa ocupa a presidencia do goberno de España e, despois da primeira visita á Casa Blanca, nomea o 25 de maio de 1996 un novo embaixador en Cuba, o indesexabel José Cordech, que Cuba pronto recusará. O 10 de novembro, no Cumio iberoamericano de Chile, a xogada está clara: no sucesivo, o xefe do PP alíñase pública e ruidosamente coa Miami mafiosa.

En 1997, prodúcese a cadea de atentados nas instalacións turísticas de La Habana que provocan a morte do mozo italiano Fabio di Celmo, varios feridos así como considerabeis danos materiais. A FNCA, cínicamente, nunha declaración publicada en El Novo Herald, dá o seu apoio aos actos de terrorismo que ela mesma organizara.

En Isla Margarita, Venezuela, na celebración do VII Cumio Iberoamericano de Xefes de Estado e de Goberno, Posada organiza outro plan para asasinar ao Presidente cubano co apoio directo de Monzón Plasencia.

En novembro do 2000, Posada foi arrestado con varios cómplices de Miami mentres intenta provocar a explosión de varios quilos de C-4 no anfiteatro universitario da capital panameña onde debe falar o Presidente cubano ante miles de persoas, á marxe do X Cumio Iberoamericano.

Ao rematar este mesmo evento, Aznar busca unha condena de ETA, coa axuda do mandatario salvadoreño Francisco Flores, mentres se negan a denunciar o terrorismo desenvolvido pola Fundación Nacional Cubano-Americana (FNCA).

¿Ignoraban o fillo do estratega militar da propaganda franquista e acaso non sabían os seus servizos de intelixencia que este mesmo intento de asasinato de Panamá que acababa de desmantelarse, fora precedido por viaxes dos seus socios “Pepe” Hernández e Alberto Hernández Sarduy ao Salvador, na primeira quincena de agosto, para convir con Posada cada detalle do magnicidio?

¿Como poderían non advertir que un dos cómplices de Posada naquela conspiracion terrorista de Panamá era Guillermo Novo Sampoll, executivo desa mesma FNCA que o patrocinara? ¿E que o seu socio Flores, copatrocinador da hipócrita resolución contra o terrorismo, encabezaba o grupo político salvadoreño que lle dera cobertura ao terrorista e aos seus cómplices?

Tan apurado en compracer a Mas Canosa estaba Aznar que amañou a venda de Sintel -a xoia do Grupo Telefónica- á empresa norteamericana MasTec International, propiedade do Xefe da FNCA. A operación concretouse o 1 de abril de 1996, en pleno período electoral, co Parlamento disolto, aproveitando a compracencia de funcionarios oportunistas. A venda fíxose contra 490 millóns de dólares (que nunca se pagaron), a pesar de que o Goberno socialista acababa de inxectar 300 millóns na empresa. Mais Canosa faleceu o 23 de novembro de 1997.

En 1998, baixo o réxime Aznar, Mas Santos, herdeiro do seu pai, liquidou fraudulentamente a Sintel mediante unha serie de manobras financeiras e baixo a cobertura de sociedades internacionais en paraísos fiscais e bancos de Luxemburgo, Haití, Islas Vírgenes, México, Puerto Rico, Suíza e Estados Unidos.

A Xustiza española ainda non requeriu a Aznar para que explique esta xigantesca estafa MasTec-Sintel que fixo aínda máis ricos aos seus amigos de Miami e arruinou definitivamente varios miles de traballadores do que era unha próspera empresa estatal española. Os 1700 prexudicados pola venda delituosa da Sintel seguen loitando para que os tribunais xulguen os culpables.

No 2001, Aznar, coa complicidade do seu entón ministro Josep Piqué, invitaron a Miami aos Reis de España, aos que reuniu, na mansión de Vizcaya, co “Baby” Mas Santos, “Pepe” Hernández e o propio “Toñin” Lapas.

El Duende de Radio Miami ven de anunciar que os socios miamenses de Aznar están a organizarlle unha cea a 100 dólares por cuberto que terá lugar fins de decembro no hotel Biltmore, de Coral Gables. Hai apenas tres semanas, o ex-presidente español atopábase xa en Miami onde se reunía cos seus compañeiros no salón principal da chamada Torre da Liberdade. Todo confirma que se sente a gusto nas estancias desta cova da dereita fascista continental.

Fonte: http://www.granma.cu/espanol/2007/noviembre/mier14/aznar-FNCA-posada-vinculos-aun-por-investigar.html

O EXABRUPTO DE CHÁVEZ

O falar de Chávez levanta as pedras.

Temos necesidade desa maneira de falar para fuxirmos da retórica de oficina a que nos teñen acostumado nas xuntanzas de xefes de Estado. Temos que buscar unha lingua de exabruptos, intempestiva, violenta, sorpresiva, que rompa as falas de aparecidos coas que nos falan en tan altas ocasións.

O trinta por cento dos latinoamericanos vive so a liña de pobreza: ese era o asunto a discutir; a outra linguaxe, a das formas, queda para os corros dos latricadores. Claro que ese falar carece da forza do exabrupto. O exabrupto que expresa a miseria e a dor da fame, o que non abdica, o que berra a enfermidade e as enfermidades neurolóxicas dos nenos latinoamericanos por desnutrición.

Chávez é un impulsivo que denunciou a complicidade do goberno español no golpe que o quixo derrocar no 2002.

Chávez berra que mete medo. Cando o mandan calar, berra máis forte.

A figura do ex presidente Aznar xunto a Bush e Blair na foto do imperialismo criminal do ataque a Iraq. Imborrable na súa obsecuencia extrema. Berro enxordecedor da traizón da ética. Polo que máis queran, non borren esa foto da memoria!

Necesitamos un falar diferente, un falar de ermos sen alimentos, sen auga, sen saúde, sen esperanza. Falas novas que expresen miseria e que nos doia o corpo ao escoitalas- Inventar un falar que non produza beleza, senón fame infinita, mortalidade infantil, onde os nosos ollos se desorbiten como neses monstros sen lactacións. Falas sensacións son as de Chávez: que non calan nunca, que produzan convulsións como respostas, que nos fagan epilépticos por un anaco, que nos cadavericen. Exabruptos ben vidos.

Exabruptos novos, obscenos polo subversivo. A grande desgracia que xa se interiorizou como normal é a resignación, a tristura, a adaptación. O exabrupto é a esperanza, aínda que se ofendan os reis por un anaco, o falar confrontativo do mestizo Hugo trae novas esperanzas, como cando o liberou baixando dos outeiros a humildade humillada dos pobres e menesterosos que se convertían en humanos ao liderarlos Chávez.

Abonda de edificios de linguaxe que non nos serven máis para expresar, que xa non abranguen nada, que xa non explican nada, palabras baleiras de conferencias e simposios. Necesitamos exabruptos que expresen os ollos rebentados de fame, as dores infinitas, os ouveos.

Que estoure a impostura toda e deses entullos nazan as falas novas. A beleza dos restos, poesía dos entullos.

Á cacharela coas linguaxes vellas, olor a trampa, a impudicia, a corrupción por todos os cantos. Necesitamos a fala dos parrulos nas fontes dos cabecitas do 17 de outubro.

Dos indios de Morais que tanto escandalizan aos brancos bolivianos.
Construamos unha linguaxe chea de exabruptos.

Chávez é obsceno.

Potencia de novas palabras que cambien a linguaxe que xa non di nada, de retórica de estafermo e pelica barolenta que envellece e escoitala xa dá vergoña.

Fala nova, leda e poderosa para unha humanidade nova. Precisamos de moitos exabruptos para que non haxa máis vidas alporizadas, ciscadas, subhumanas, no noso continente.

Un ouveo moi grande. Para iso necesitámote moito, benquerido Hugo Chávez, pelexando sempre coa forza da túa fala.

Exabrupto puro arreo. Que os burgueses e os terratenentes se escandalicen, pero ti fainos sentir invencibeis por un anaco.

As revolucións sociais sempre foron grandes exabruptos. Escandalosas. Co teu mestre, o grande Fidel, o inmortal, sempre ao teu carón.

Página 12 Bós Aires 13.11.07

DISCURSO DE CARLOS LAGE DURANTE A SESIÓN PLENARIA DO XVII CUMIO IBEROAMERICANO

A cohesión social non dará chegado como consecuencia das supostas bondades do mercado, nin polo efecto dun programa, un plan ou unha campaña de propaganda.

A cohesión social só pode ser o froito dun sistema de xustiza e igualdade” dixo o vicepresidente do Consello de Estado da República de Cuba, Carlos Lage Dávila, no plenario do XVII Cumio Iberoamericano.

“Se todos os seres humanos non teñen o mesmo dereito á atención médica, así sexa unha operación do corazón ou un transplante de órgano; se hai analfabetos, se os nenos e os mozos non están nas escolas; se hai nenos que teñen que traballar para vivir e adultos que non teñen traballo; se o diñeiro domina os procesos electorais, corrompe o sistema político e perverte a legalidade; se os medios de prensa teñen donos e responden a castas nacionais ou mundiais e a liberdade de prensa inclúe a liberdade de mentir; se a propiedade privada se apodera do patrimonio cultural e histórico das nacións; se uns posúen unha riqueza innecesaria e absurda e outros viven sen teito, non se alcanzará a cohesión social.

Unha orde política e económica internacional xusta e democrática tamén resulta imprescindibel. Se as nacións que se desenvolveron cos nosos recursos e co suor e o sangue dos nosos pobos, comportanse con irresponsabel egoísmo ou tratan de seducirnos con demagóxicas axudas; se os Bancos Centrais están baixo as ordes do Fondo Monetario Internacional, e dun cuestionado consenso alcanzado en Washington e ignoran as necesidades dos seus pobos; se o comercio de pequenas e pobres nacións con grandes e poderosas ten que ser en condicións dunha reciprocidade, imposta e inviabel , se o comercio ten que ser o chamado libre e non xusto; se os adiantos da ciencia e o coñecemento humano son obxectos de propiedade e de negocio; se as nacións máis ricas levantan muros para os inmigrantes pobres e abren portas e multiplican incentivos para os profesionais e técnicos, humillan a uns e rouban os outros, se nos facemos a ilusión de que sen unirnos é posibel conseguir o noso desenvolvemento, non se alcanzará a cohesión social.

E tampouco se alcanzará ou non tería sentido a busca da cohesión social, se non logramos salvar a existencia da nosa especie.

Os elevados prezos do petróleo e os alimentos, a cambaleante e voraz economía da nación máis poderosa, o esgotamento xa visibel dos combustibeis fósiles, a irresponsabel conduta dos países máis desenvolvidos ante o estrago do medio ambiente, as epidemias, as guerras imperiais, son realidades ante as que debemos actuar con determinación.

Quen habería negar a primordial responsabilidade e a nefasta influencia do Goberno dos Estados Unidos nestas circunstancias?

Para alcanzar a cohesión social hai que estar dispostos a enfrontar ás egoístas e violentas oligarquías nacionais e á política criminal da actual administración dos Estados Unidos.

Eles farán todo para impedirnos atinxir a xustiza social ou siquiera un pouco máis de cohesión social, porque afectaría os seus privilexios históricos. De balde, non nos han dar nada.

En canto a Cuba, só direi que malia invasións, actos terroristas, guerra económica e multimillonarios esforzos por organizar unha contrarrevolución interna, a cohesión social, froito directo da obra histórica de Fidel, é orgullo dos cubanos e conquista irrenunciabel que ten alicerdes rexos:

*Educación gratuíta, a todos os niveis, mesmo para os estudios universitarios estendidos agora aos 169 municipios do país, onde xa estudan en distintos tipos de cursos o 67 por cento de todos os mozos entre os 18 e 24 anos. Sen cultura non hai liberdade posibel.

*Atención médica a todos por igual sen cobrar un centavo, que nos permite ter unha esperanza de vida de 77 anos e unha mortalidade infantil de solo 5,3 falecidos por cada mil nacidos vivos. Ninguén ten máis dereito a vivir que outros.

*Pleno emprego, facilitado polo concepto de que o estudio pode ser unha ocupación remunerada. En Cuba hoxe o índice de desemprego é do 1,9 por cento. Nunha sociedade que se considere xusta ningún ser humano debe sobrar.

*As prisións están a ser convertidas en centros de traballo e de estudos, mentres a sociedade se prepara para recibir os reclusos e brindarlles o apoio necesario e xusto que requiren. Este programa comprende xa a todos os centros penitenciarios do país. Un preso en idade xove é tamén responsabilidade da sociedade e esta ten de esforzarse por axudalo a rectificar o seu erro.

*As persoas menos favorecidas por razóns sociais, conxénitas ou accidentais, os nenos desnutridos, os minusválidos, os anciáns que viven sós, reciben e recibirán cada vez máis atención especial e diferenciada.

Corenta e dous mil novos graduados como traballadores sociais súmanse hoxe aos que realizan este labor, para que nin un solo ser humano quede abandonado á súa propia sorte.

A solidariedade non ha ser un acto illado de xenerosidade, senón unha obriga moral de todos.

Nas austeras condicións de vida do noso pobo, no medio do máis prolongado bloqueo da historia do home, loitamos e defenderemos a unidade e a dignidade dos cubanos.

Moitas grazas.

CONCENTRACION NO CONSULADO NORTEAMERICANO DA CORUÑA PARA RECLAMAR A LIBERDADE DOS CINCO

Durante o acto de protesta, despregouse unha faixa co lema “Liberdade para os Cinco” e membros da Coordenadora entregaron nas oficinas do Consulado un escrito que reproducimos a continuación:

Concentracion no consulado norteamericano da Coruña para reclamar a liberdade dos Cinco
Concentracion no consulado norteamericano da Coruña para reclamar a liberdade dos Cinco

A atención do Cónsul dos Estados Unidos de América en Galiza Liberdade para os Cinco!

A Coordinadora Galega de Solidariedade con Cuba solicita ao consulado dos Estados Unidos de América en Galiza que transmita o seu governo a nosa petición de inmediata posta en liberdade de Antonio Guerrero, Fernando González, Gerardo Hernández, Ramón Labañino e René González.

Internacionalmente coñecidos coma Os Cinco, levan máis de nove anos presos de forma ilegal e arbitrária polo governos dos Estados Unidos polo único “delicto”de evitar accións terroristas contra Cuba e contra a propia Norteamérica dende Miami.

Antonio, Fernando, Gerardo, Ramón e René estaban infiltrados nas redes terroristas de Miami co único obxetivo de defender a seguridade do povo cubano e do seu país.

Dende o ano 1998 permanecen detidos e aillados en prisións de máxima seguridade nas que os seus dereitos foron violados sistematicamente.

A seguir condenáronnos a longas penas, incluindo a cadea perpetua, como resultado dun procedimento xurídico totalmente irregular onde se misturaron as bases legais coas políticas baixo a forte presión exercida polo “lobby” cubano de Miami.

Actualmente continuan privados dos dereitos máis elementais da lexislación norteamericana para os detidos coma o de recibir visitas das suas esposas.

O seu governo é consciente da inxusta sentenza que mantén aos Cinco en prisión, praticamente incomunicados e coas suas capacidades legais mermadas.

Diferentes entidades internacionais como a Comisión de Dereitos Humanos da ONU ou a propia Amnistía Internacional teñen denunciado a violación dos máis elementais dereitos humanos por parte do governo dos Estados Unidos no proceso xudicial e posterior condena a que se ven sometidos Antonio, Fernando, Gerardo, Ramón e René.

A Coordinadora Galega de Solidariedade con Cuba, tal como centenas de entidades, organizacións e institucións de todo o planeta, solicita mediante este escrito que o seu governo libere aos Cinco prisioneiros políticos cubanos.

Coordinadora Galega de Solidariedade con Cuba.

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook