CARTA ELEXIDA MES DE MAIO : ROSA BERNAL

Querido Gerardo:

En primer lugar decirte que no he recibido ninguna tarjeta tuya esta carta es la primera y me parece maravilloso lo que nos escribes.

Bueno voy a intentar contarte la historia de Paco (mi hermano el artista plástico que como tu sabes tiene síndrome de Down) y su implicación con vuestra causa. Naturalmente será en capítulos en diferentes cartas, en esta te contare hasta la presentación en Suiza.

La verdad es que en España las noticias de Cuba no llegan y si llegan son manipuladas negativamente. Yo me entere de vuestro caso en el año 2002 en una manifestación Antiglobalizacion  en Madrid a la que fui con el compañero Jordi y por la noche fui a un acto de Cuba en un polideportivo en un pueblo cerca de Madrid y allí Jordi se compro una camiseta con la foto vuestra y pidiendo vuestra libertad, fue este el momento en el que me puse al corriente de lo vuestro.

Pero donde realmente empezó esta lucha tan intensa fue en Mayo del 2004 que viajamos a Cuba varios compañeros de la Camilo Cienfuegos y entre ellos iba Paco con dos exposiciones una sin confirmar en la Habana y otra confirmada en Camagüey, antes de salir para Cuba tuvimos una reunión los de la asociación también estaba Paco y en esa reunión se acordó que las dos exposiciones irían a beneficio de vuestra causa, naturalmente la idea surgió de Paco y todos la apoyamos. Emprendimos viaje a tu isla donde Paco cumplió 41 años el día 7 de mayo.

Nuestro viaje a la Habana era sobre todo para participar de la fiesta del 1 de mayo y ese año el 1 de mayo fue todo un homenaje a vosotros esto y ver que toda la habana fueras donde fueras eran carteles vuestros, pero en colegios, hospitales, centros de discapacitados, bares, restaurantes y hasta en varios taxis pegatinas vuestras, nos hizo pensar la idea de no acabar la lucha en ese viaje. La noche antes de la primera exposición de Paco, le pregunte si me permitía hacer un compromiso publico de dar ha conocer vuestro caso en España a través de su arte y naturalmente Paco dijo “SÍ”
Fue en la inauguración en la sala de exposiciones “SALUMEC” en el centro de salud mental de Regla donde por primera vez nos comprometimos la asociación Camilo Cienfuegos de hacer llegar vuestro caso en España a través del arte de Paco.

Después viajamos a Camagüey y allí en la segunda exposición de Paco en la sede de la UNEAC volvimos a reafirmar lo dicho en la Habana, pero esta vez delante de la TV. Cubana, luego nuestro compromiso aumentaba, pues esta vez lo hacíamos delante del pueblo cubano.

A la vuelta en el avión yo no hacia nada mas que pensar en como y donde podíamos empezar la campaña.

Al llegar a España me puse en contacto con los compañeros del comité estatal de solidaridad con los cinco y les propuse la idea de editar un calendario con grabados de Paco y con información de vuestro caso, con lo cual les dije que podíamos conseguir dos finalidades.

Una la más importante para mi dar a conocer vuestro caso.

Otra también importante sacar dinero para comprar una hoja del periódico donde poder explicar vuestra situación.

A finales de agosto los calendarios eran una realidad.

Ahora empezaba la segunda  parte, la venta de los calendarios y de los grabados la empezamos en Suiza concretamente en la ciudad de St Gallen donde una amiga había preparado tres exposiciones para Paco, la verdad iba con un poco de miedo, no sabia como resultaría la venta.

Se hizo una Pág. Web en Suiza de Paco  que tenia conexión con otra  pag web vuestra.

El periódico de St. Gallen le hizo una entrevista y conseguimos un articulo en el que Paco habla de vosotros, este articulo llevo a mucha gente a las exposiciones.

Se vendieron 150 calendarios, varios grabados y algún cuadro.

Todo había salido fantástico, se cumplieron las expectativas y volvimos a España muy contentos, habíamos conseguido que en 150 casas tuvieran información de vuestro caso durante todo el año.

Aunque vuestro caso ya lo conocían y alguien que vino a la exposición nos trajo información vuestra en alemán, luego los calendarios los compraban sabiendo lo que el artista defendía, vuestra LIBERTAD.

En la próxima carta te contare mas presentaciones del calendario pues cada una tiene una historia.

Presiento que pronto estaréis en libertad. Un abrazo fuerte y revolucionario.

¡¡¡ HASTA LA VICTORIA SIEMPRE  ¡!!

Rosa Bernal

CONCURSO LITERARIO PARA DIFUNDIR A CAUSA DOS CINCO

O Comité da Coruña para a liberación dos 5 Heroes -Ramón, Fernando, René, Antonio e Gerardo- prisioneiros políticos do Réxime dictatorial e terrorista con máis agresións bélicas, explícitas ou encubertas, contra outros estados na historia da humanidade, convoca un concurso literario de xénero epistolar.

Concurso literario para difundir a causa dos Cinco
Concurso literario para difundir a causa dos Cinco

Os membros deste comité consideran:

Que a divulgación desta actitude criminal contribuirá a un crecente movemento de apoio á liberdade dos nosos irmáns, obxectivo prioritario actual dos amigos do pobo cubano.

Que casos como este parecen demostrar unha subordinación política dos nosos gobernantes respecto das directrices do Departamento de Estado dos EEUU, polo que entenden estar moralmente lexitimados –mesmo obrigados- para defender e difundir unha causa non por coñecida menos ignorada, cal é a prisión inxusta de cinco cubanos polo goberno neonazi dos Estados Unidos.

Que dada a situación en que se atopan, incluída a prohibición de visitas, non deben deixar de transmitirlles o seu apoio e solidariedade a estes cinco heroes cubanos encarcerados.

Así mesmo, queren manifestar:

Que o mundo libre, ao cal a súa Patria e os seus amigos representamos, non cesará ata lograr a súa liberdade.

Que anhelan que chegue o día en que finalice a mazmorra, e, no entanto, anímanos a continuar coa súa inquebrantable e digna actitude.

Que a forza das ideas que os conduciron ás entrañas do monstro e hoxe os sostéñen son as mesmas coas que nós e a maioría da humanidade nos sentímos identificados.

Que quen os manteñen encarcerados fisicamente lograron converter a cinco traballadores anónimos en Cinco Heroes, cuxa situación actual constitúe para calquera persoa digna motivo de mobilización contra o imperialismo. Unímonos á condena internacional do terrorismo practicado polo Imperio norteamericano contra os pobos de todo o mundo.

Que a prisión de cinco auténticos loitadores pola liberdade, condenados por evitar máis de 170 atentados terroristas contra o seu país, leva, a cantos coñecen o caso, a solidarizarse con Cuba. A actitude inmoral e servil co amo ianqui da Unión Europea contrasta coa crecente admiración que esperta na xente honrada a obra realizada por Cuba.

Que hoxe existe un inimigo para a paz entre os pobos, un perigo para a vida no planeta, un réxime que leva décadas intentando impoñer unha ditadura ao mundo, un antro sinistro de corrupción que exporta guerra e capitalismo, fame e morte a partes iguais. Trátase dos Estados Unidos de América a quen todos debemos combater desde a fronte que corresponda en cada momento.

Carta elexida mes de xuño: Wilkie Delgado Correa

Carta elexida mes de maio : Rosa Bernal

BASES DO CONCURSO

1ª Convócase un concurso internacional que premiará o estilo e mensaxe da mellor carta pública de apoio aos Cinco ou a mellor dirixida ao goberno xenocida dos Estados Unidos, esixindo a súa liberación.

2ª As misivas redactaranse en calquera idioma con tradución adxunta ao galego ou ao español.

3ª A extensión das cartas non será inferior a cinco liñas nin superior a cincuenta. Cada participante poderá enviar unha carta ao mes na que figure o seu nome e dirección. Non se admitirán escritos inxuriosos de ningún tipo.

4ª Cada mes seleccionarase para a súa publicación e difusión en www.terrasenamos.org e, cando sexa posible, en www.Granma.cubaweb.cu, www.libertadparaloscinco.org.es, www.rebelion.org e outros medios alternativos a que se considere máis idónea conforme aos criterios sinalados de calidade, estilo e, sobre todo, contido.

5 ª A dirección a onde deben dirixirse os textos é: cincoacuba@yahoo.es.

6ª O premio consistirá nunha viaxe a Cuba con estancia incluída en réxime de aloxamento e almorzo. A saída efectuarase en voo directo desde calquera aeroporto do estado español. A estancia será de sete días e sete noites en novembro do 2007. O premiado poderá alterar duración e saída da viaxe costeándose a diferenza.

7ª En caso de resultar premiada unha carta procedente de Cuba, entregarase ao autor ou autora un premio de 959 euros. Opcionalmente, entregaráselle a mesma cantidade ao premiado doutro estado que non sexa España para viaxar a Cuba desde ese seu lugar de residencia.

8ª O xurado estará composto por personalidades da cultura galega caracterizadas pola súa amizade co pobo cubano e a súa Revolución.

Estará integrado por:

Doña Anisia Miranda, escritora e xornalista cubana, premiada coa medalla Ho Chi Minh e Orde da Amizade polo goberno de Vietnam, entre outros galardóns na súa longa e fecunda vida literaria e política.

Dr. Xosé María Dobarro Paz, Catedrático de Filologías Galega e Portuguesa da Universidade da Coruña.

Dr. Herminio Barreiro Rodríguez, Profesor Titular de Historia da Educación da Universidade de Santiago de Compostela.

Dr. Xosé Neira Vilas, xornalista e escritor, figura da literatura galega, membro numerario da Real Academia Galega.

D. Anxo Angueira Viturro, escritor e Profesor de Filologías Galega e Portuguesa da Universidade de Vigo.

9ª O prazo de recepción de cartas finalizará ás 24 horas do día 15 de setembro de 2006.

10ª O fallo do xurado darase a coñecer o 8 de outubro de 2007 a través dos medios citados.

A Coruña, 10 de maio de 2006, o Comité da Coruña para a Liberación dos Cinco, pertencente á Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”.

CONVOCATORIA DO II ENCONTRO LUSO-GALEGO DE SOLIDARIEDADE CON CUBA, A CELEBRAR EN PORTO O 16 DE XUÑO

As Asociacións de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil” e “Porto Com Cuba”, convocan o II Encontro de Solidariedade con Cuba, a celebrar en Porto 16 de xuño. A asemblea de apoio a Cuba prográmase na Cidade Invicta segundo os acordos adoptados no I Encontro celebrado hai un ano en Compostela.

II Encontro de Solidariedade con Cuba
II Encontro de Solidariedade con Cuba

A xornada comezará coa saída en autobús desde Santiago o 16 ás 10.30, parando en Vigo e Baixo Miño. Con posterioridade ao xantar (que poderá levarse ou realizarse en Porto), iniciaranse os debates e, ao remate, terá lugar unha cea de convivencia.

O regreso a Santiago será en torno ás 3-4 da madrugada. O prezo (autobús e cea en Porto) será arredor de 40 euros.

Prégase a todas as persoas interesadas inscribirse antes do 31 de maio no enderezo galegocubana@gmail.com ou no teléfono 986 432892 (todos xoves, de 18 a 20)

Facer visíbel a violencia dos estados ricos e comerciantes de armas contra un país sen recursos como Cuba, defensor da independencia e do socialismo e exportador de saúde e de escola, fora compromiso do I Encontro en Compostela, en xuño do 2011.

No tempo andado desde aquela, o capitalismo ocupa novos territorios e acelera a depredación e o derrubamento dos dereitos básicos. Tratar destas renovadas ameazas, será o traballo da reunión do 16 de xuño en Porto. No primeiro lugar da axenda, figura o común traballo de solidariedade con Cuba. Ao tempo, debater sobre o bloqueo ha servir de espello para o grave castigo que a crise da acumulación de capital está a producir nas dúas beiras do Miño.

Cincuenta anos despois do II Manifesto da Habana, en Cuba varias xeracións ensaiaron relacións sociais nun marco legal que exclúe as prevalencias de clase e de orixe, e perfeccionan institucións para a defensa deste novo xeito de vida. Quen se atrevería a negar a modernidade desta opción?

ASOCIACIÓN NACIONAL DE AMIZADE ITALIA-CUBA, CÍRCULO DE ROMA

Autoras: Catia Funari e Stefania Russo

Asociación Nacional de Amizade Italia-Cuba, Círculo de Roma.

C.F.: O caso dos Cinco cubanos detidos nos cárceres de Estados Unidos non se relaciona exclusivamente cos gobernos cubano e norteamericano. Os Cinco hoxe atópanse en prisión por querer defender os principios de liberdade, xustiza e soberanía – valores universais, sagrados en todos os países do mundo. ¿Non cre vostede que Europa tería que reflexionar sobre o feito que aínda hoxe en día estes principios póñense en discusión e que para defendelos ás veces haxa que sufrir prisión como o están facendo os Cinco?

I.R. O caso dos Cinco é sinxelamente escandaloso por distintas razóns. Primeiro, por que por parte dos medios de comunicación europeos estase aplicando un boicot xeneralizado?; nin nos xornais, nin por radio, nin por televisión fálase desta historia. Efectivamente, atopámosnos fronte a un feito totalmente censurado. Segundo, porque estamos vivindo nunha fase histórica na cal repítennos todos os días que hai que facerlle a guerra ao terrorismo, como sexa e en calquera parte atópese. O mesmo Bush dixo que quen axude ao terrorismo, por exemplo hospedándoo, é tan terrorista como o que pon unha bomba. Con estas palabras o Presidente dos Estados Unidos está lexitimizando o traballo dos Cinco, ou sexa tratar de descubrir as organizacións que practican o terrorismo. En realidade todo isto demostra que para os Estados Unidos e para moitísimas outras persoas existe un terrorismo bo, que lle serve aos intereses dos EE.UU. e un malo, que ataca os mesmos intereses. E isto as persoas de boa vontade non o poden aceptar: o terrorismo é mal, sempre.

S.R.: E Europa onde está?.

I.R.: Europa está ausente, hai que dicilo. Con respecto ao caso dos Cinco, Europa aliñouse cos EEUU, e en particular sobre as temáticas cubanas Europa non quere considerar a especificidade do caso Cubano, a especificidade do terrorismo esponsorizado por ÚSA contra Cuba. É evidente que é sensible soamente ao terrorismo, digamos, islámico. Ao terrorismo internacional, como hoxe chámaselle a este fenómeno.

S.R.: Cal é a diferenza entre a política cubana do superdemócrata John Kennedy e a do ultraconservador, reaccionario George W. Bush. En realidade foi durante a administración Kennedy que, a partir do Triunfo da Revolución, Cuba viviu a súa fase máis critica. E non me refiro á Crise de Outubro, senón máis ben ao intento de invasión da Illa coa o desembarco en Bahía de Cochinos.

I.R: Aquí estamos falando de historia. E a historia dinos dúas cousas: o presidente Kennedy cando lanza a operación “Praia Girón” está lanzando un plan que non elaborou a súa administración, senón a precedente á súa, a administración de Eisenhower. Evidentemente Kennedy, como calquera presidente nos seus inicios, non posúe aínda a autoridade como para disuadir a realización desa operación. Pero podemos dicir que lle ordena ás forzas estadounidenses presentes nas augas ao redor da Bahía, en particular portavións, de non participar ao desembarco. Ademais hoxe sabemos con seguridade que Kennedy quería enviar unha mensaxe a Fidel Castro para establecer outro tipo de relación con el. Temos moitos testemuños que o demostran. Consecuentemente as mesmas autoridades cubanas pensan que, logo da crise, puidéronse establecer outro tipo de relacións, aínda que a posición de Kennedy apareza cuantitativamente a máis importante.

S.R: ¿Que lle pasará a Posada Carriles? Se logra saír novamente libre ¿a actividade terrorista contra Cuba intensificarase?

I.R. Creo que sería moi difícil. Posada Carriles a estas alturas é un terrorista retirado. Ten oitenta anos, ten un cancro da pel. Non estamos falando de Pousada Carriles como persoa, senón do que representa, ou sexa a un home que pasou case 50 anos practicando o terrorismo contra Cuba e que este feito non se recoñece, coa complicidade de moitos países como Panamá ou México, que lle deron a Posada Carriles o permiso de transitar para poder chegar aos EEUU. Recordemos que Posada Carriles non posúe a nacionalidade norteamericana. E de todos os xeitos eu creo que os EE.UU. protexerano, xa que é un axente deles. Quizais para os EEUU a cousa mellor sería que Posada Carriles morrese. Polo tanto é posible que o propicien.

Fonte: Cubadebate

ACTUALIZACIÓN DO NEGOCIO DA CONTRARREVOLUCIÓN

Autor: André Gómez

En tempos recentes a contrarrevolución cubana, a cal sempre foi un excelente negocio, volve ter unha época florecente, outra época de “vacas gordas”. Hai que recordar que durante a Administración Kennedy, entre os anos 1962 e 1963, a Operación Mangosta foi a fonte de emprego máis lucrativa daquela época, a máis custosa operación da CIA ata entón, na que o goberno federal chegou a gastar preto de mil millóns de dólares -dólares daqueles anos–, e na cal empregou a miles de cubanos contrarrevolucionarios. Agora, a Administración Bush presuposta anualmente cincuenta e pico millóns de dólares -por sobre a mesa–, de diñeiros públicos, -en tempos de enormes déficit orzamentarios e de extraordinarios e inhumanos recortes a esenciais programas sociais, de saúde e educacionais- para o negocio da súa política anticubana.

Xorden así en Miami innumerables organizacións contrarrevolucionarias cubanoamericanas, as cales abarcan unha gama inverosímil de actividades. Antes, unhas poucas organizacións facíano todo, hoxe invéntanse moitas, deste xeito cada cal pode montar o seu tinglado. Logo da experiencia da Fundación Nacional Cubanoamericana, inicialmente, obra da Administración Reagan, o goberno federal optou, ao comprar clientes, atomizar o negocio, para así controlalo mellor.

Dá a casualidade que recentemente, durante os días da vista oral en Atlanta do caso dos Cinco, familiares dos catro individuos –militantes de Irmáns ao Rescate– que foron derribados en dous avións en febreiro de 1996 sobre augas xurisdiccionais cubanas, cuestionaron a orixe dos fondos que nos permitiron ir a Atlanta. É de entenderse, pertencen ao tipo de xente que está afeita ser subvencionada por Wáshington. Os nosos fondos, que son poucos – non viaxamos a Atlanta voando en primeira clase, nin nos hospedamos en hoteis cinco estrelas, ou comemos en restaurantes de luxo–, proveñen dos petos da militancia das nosas organizacións e dos nosos propios, non dos noventa e pico millóns de dólares pertencentes aos fondos da República de Cuba, conxelados desde 1959 en Estados Unidos, que arbitrariamente o goberno federal outorgou, para saciarlles o apetito e calarlles a boca, a eses mesmos inconsolabeis familiares preguntóns.

Nun informe da NED (National Endowment for Democracy) [Dotación Nacional para a Democracia] –un dos organismos do goberno federal a través do cal este distribúe diñeiros para subvertir a outros países–, feito público, detállase o monto asignado , durante o ano fiscal 2005, a certas organizacións contrarrevolucionarias cubanoamericanas. Este evidentemente é unha listaxe parcial xa que enumera a só 17 organizacións envolvidas no negocio por un monto que apenas chega a 2,365,000 $dólares, dos cincuenta e pico de millóns presupostados.

¿E cales son estas organizacións “patrióticas”, e cales son os seus fins? Malia o escandaloso destas operacións, pola súa mendacidade e propósitos criminais en contra do pobo cubano, a explicación dos fins destas organizacións é verdadeiramente risible polo asombroso do seu descaro.

Unha destas é a Afro-Cuban Alliance, así, en inglés. Os seus propósitos, segundo explica o informe da NED, son “promover a discusión sobre as condicións dos afro-cubanos e sobre temas afro-cubanos” a través da “publicación dun boletín trimestral a ser distribuído dentro e fóra da Illa” cuxo propósito é “informar a cubanos de ascendencia africana na Illa e no exilio sobre materia de dereitos civís, a historia oculta da escravitude e a discriminación racial existente en Cuba”… Así que os descendentes e herdeiros ideolóxicos dos traficantes de escravos africanos e dos donos de escravos en Estados Unidos encargan aos descendentes e herdeiros ideolóxicos dos traficantes de escravos africanos e dos donos de escravos en Cuba desta útil e loable tarefa. A esta organización a cal aquí, e estou seguro, en Cuba, ninguén coñece, excepto, o ou os que se engulen o diñeiro, concédenselle $62,000 dólares anuais.

Outra, é Bibliotecas Independentes de Cuba, á que se lle asignan $133,773 dólares anuais. Entre as súas tarefas están “promover a liberdade intelectual e o debate en Cuba” e “dar axuda financeira e asistencia material ás bibliotecas independentes en Cuba”. Esta organización –cuxo único membro visible é un negrito moi viaxeiro, quen polo seu comportamento e modales recórdame ás criadas en Cuba antes de 1959, vestidas sempre no seu uniforme branco–, parece ignorar, do mesmo xeito que os seus donos, que en Cuba, por exemplo, durante os últimos quince anos celébrase anualmente unha feira nacional do libro. As tres últimas acolleron a 12,160,555 persoas, moitos deles pícaros, nas que se venderon, a prezos baixísimos, 10,121,405 libros. Na actual feira, a décimo quinta, que comezou na Habana o 3 de febreiro último, e que antes de clausurar proximamente percorrería 35 cidades e pobos do país, participaran, ata data recente, catro millóns de persoas?

Por razón de espazo, como último exemplo dentro desta listaxe da NED de 17 organizacións, quero mencionar á Asociación Encuentro da Cultura Cubana. Neste informe faise saber que polos servizos prestados aos Estados Unidos asígnanselle a esta organización $200,000 dólares anuais. Este diñeiro, segundo a NED, “cubrirá parcialmente gastos administrativos que permitirá a Encuentro publicar a súa Revista Encuentro e continuar a publicación na internet do seu diario ´Encuentro On-Line´. Encuentro publicarase trimestralmente e será distribuída en Cuba e no estranxeiro.”

E é así como estes intelectuais e os seus donos garanten, a verdade, a liberdade e a integridade intelectual e o libre debate de ideas en Cuba e no estranxeiro.

Fonte: Areítodigital

Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook