Arquivo da etiqueta: Frank Pais

Eddy E. Jiménez lembrará hoxe en Marín a Frank Pais, Mártir da Revolución Cubana

Terra Sen Amos – Redacción

Eddy E. Jiménez, escritor e profesor da facultade de Xornalismo da Universidade da Habana, amigo de Galiza e autor traducido ao Galego, intervirá hoxe 16 na Homenaxe a Frank Pais, que se vai celebrar na Casa Cultural do Seixo, en Marín,  ás 20,00. O mestre e combatente revolucionário cubano Frank Pais, lider do Movimento 26 de xullo en Oriente, organizara a Revolta do 30 de novembro en Santiago de Cuba en defensa táctica dos expedicionarios do Granma. Xefe de Acción y Sabotaje do Movimento 26 de xullo e integrante da súa Dirección Nacional. Frank nacera en Santiago de Cuba no seo dunha familia emigrante de Marín, unha das razóns pola que a solidariedade con Cuba comemora decote a efeméride do Mártir da Revolución, que fora asasinado en plena mocidade polas forzas represivas de Fulgencio Batista o 30 de xullo de 1957, nun control de rúa en Santiago de Cuba.

Raúl no Moncada: “A nosa seguerá a ser a Revolución socialista dos humildes polos humildes”

TERRA SEN AMOS / JUVENTUD REBELDE.

Comemorando o 60 aniversario do asalto aos cuarteis de Moncada e Carlos Manuel de Céspedes, Raúl Castro reafirmou o compromiso socialista e popular da Revolución: “A nosa seguerá a ser a Revolución socialista dos humildes polos humildes, proclamada por Fidel o 16 de abril de 1961, no sepelio das vítimas dos bombardeos que precederon a invasión de Praia Girón”.

Para a 60 efeméride do Moncada, Cuba contou coa presenza de governos do ALBA e do CELAC que desafían os paradigmas do capital na Nosa América. No seu parlamento, Raúl referiuse á extensión da disidencia das políticas do FMI e tivo palabras para cadanseu dignatario: “A Revolución Democrática e Cultural de Bolivia, encabezada por Evo Morales, símbolo da reivindicación dos povos orixinarios; a triunfante Revolución Ciudadana, que lidera con amplio apoio popular en Ecuador o Presidente Rafael Correa; os avances sociais como los do Uruguai que conduce o compañeiro José Mujica, guerrilleiro tupamaro, catorce años na cadea; os que se producen no Caribe que loita polo desenvolvimento sostíbel, a xustiza e a igualdade soberana, representado aqui nos primeiros ministros Roosevelt Skerrit, de Dominica; Baldwin Spencer, de Antigua e Barbuda; Ralph Gonsalves, de San Vicente a as Granadinas, e Kenny Anthony, de Santa Lucía”. Outras mencións de Raúl foron para honrar a lealdade de México coa Revolución Cubana, na Guerra de Liberación e durante o bloqueo, e para Nicaragua e o seu presidente Daniel Ortega, tamén desprazado a Santiago para o aniversario. A emoción embargou ao Presidente a facer a mención de honra de Chávez: “Ao invicto Comandante en Jefe da Revolución Bolivariana da irmá Venezuela, o querido compañeiro Hugo Chávez Frías, discípulo de mérito dos padroeiros da independencia latinoamericana e caribeña. Seguir lendo Raúl no Moncada: “A nosa seguerá a ser a Revolución socialista dos humildes polos humildes”

Raúl Castro promove a cultura do debate

Salim Lamrani – Opera Mundi.

O debate crítico está bem mais presente na sociedade cubana do que uma ideia amplamente difundida, particularmente no Ocidente.

No Ocidente, Cuba é representada como uma sociedade fechada em si mesma, na qual o debate crítico é inexistente e a pluralidade das ideias é proibida por quem está no poder. Na realidade, Cuba está longe de ser uma sociedade monolítica que compartilharia um pensamento único. Com efeito, a cultura do debate se desenvolve mais a cada dia e é simbolizada pelo Presidente cubano Raúl Castro que se converteu no primeiro a falar dos reveses, das contradições, aberrações e injustiças presentes na sociedade cubana. Seguir lendo Raúl Castro promove a cultura do debate

CUBA: 50 ANOS DE REVOLUCIÓN

Os dereitos humanos e o poder revolucionario

Cuba ten sufrido manipulacións informativas que agochan intereses das multinacionais e da banca. É preciso lembrar como era a sociedade cubana antes do triunfo revolucionario e que foi o que se conseguíu dende 1959.

CUBA: 50 ANOS DE REVOLUCIÓN

En xaneiro de 1959 o movemento revolucionario cubano logrou a conquista do poder político rematando así cun período marcado pola tiranía de Fulgencio Batista, que levara á represión e á morte a miles de persoas. Non se pode entender este proceso sen o apoio maioritario da poboación, colaboradora en distintas intensidades coa guerrilla comandada por Fidel Castro.

No momento do triunfo había en Cuba só 6.000 médicos, dos que a metade marcha inmediatamente a EE.UU.. Non existía a medicina rural. O bloqueo imposto pola potencia norteamericana supuxo e supón a imposibilidade de fornezo de medicamentos á illa, xa que EE.UU. controla a case totalidade da produción mundial. Hoxe en día Cuba ten un médico por cada 193 habitantes. 35 mil realizaron labores internacionalistas. Aumentou a esperanza de vida en 13 anos.

A taxa de mortalidade infantil é de 5,3 por cada mil nados. Se América Latina tivese a mesma taxa cada ano morrerían medio millón de nenos e nenas menos. En Cuba son gratuítos todos os servizos de saúde, non hai doentes sen médicos, non hai médicos sen emprego.

En 1959 o 25% da poboación era analfabeta. Só 15 mil persoas estudaban carreiras superiores, concentradas na Habana. Nos anos 60 construíronse 10 mil novas escolas rurais. Fíxose a campaña de alfabetización. Hoxe en día hai un mestre ou mestra por cada 42 habitantes. A universidade está descentralizada e é absolutamente gratuíto todo o sistema educativo cubano. Nunca se pechou unha escola, un círculo infantil, un centro universitario.

En 1959 o 75% da poboación rural vivía en cabanas de madeira, co teito de folla. O 63% das vivendas tiñan o chan de terra. O 91% non tiña baño. Aplicouse a lei da Reforma agraria, que eliminou o latifundismo privado. Hoxe en día, con todos os problemas aínda pendentes, o 85% da poboación é dona da súa vivenda. Non coñecen as hipotecas.

En Cuba todas as criaturas teñen un teito onde durmir, unha roupa que poñer, alimento asegurado, un centro de saúde e unha escola onde serán atendidos. A diferenza de países da contorna e ata de grandes potencias nucleares, non dorme ningún na rúa, non son prostituídos nin son vítimas do comercio de órganos, tampouco son obrigados a traballar para vivir. Non morren de sarampelo, paludismo, difteria, pneumonía ou desnutrición.

En Cuba en 50 anos de Revolución non houbo un só caso de desaparición, nin un só caso de tortura, nin un asasinato político. Nunca foi empregada a forza pública contra a cidadanía. Son descoñecidas as brigadas antidisturbios.

En Cuba a participación social da muller conseguiu un relevante ascenso social a partir do triunfo da Revolución en 1959. En 50 anos de transformación social, conformouse unha plataforma que posibilitou en grande medida un cambio na vida da muller. A Revolución herdou unha poboación feminina da que o 80% nunca dera a luz en condicións hixiénicas, decenas de miles de mulleres exercían a prostitución, arredor dunhas 70 mil servían como domésticas. Unha nación onde a maioría das persoas analfabetas eran mulleres. Co triunfo da revolución as mulleres asumiron novas tarefas que as sacaron das súas casas. As transformacións da realidade social cubana dende a perspectiva de xénero tamén son visíbeis en campos coma o traballo, cunha acentuada proporción de técnicas e profesionais, educación e saúde.

Cuba realizou importantes labores de solidariedade internacionalista. Solidariedade auténtica, con maiúsculas, da que significa compartir o pouco que se ten, non da de dar parte do moito que sobra. Solidariedade que camiña e axuda a andar. Así foi con Angola, o que contribuíu á desaparición do apartheid, como declarou Nelson Mandela ao saír de prisión. Así aconteceu con Etiopía, Palestina, Sahara… e tantos países. Así ocorre hoxe con Venezuela e Bolivia, alfabetizando e operando a cegueira producida por cataratas, con Pakistán tan distante xeográfica e politicamente.

En Cuba estudaron miles de persoas dos países pobres, ata pobres dos países ricos. Hoxe en día xa hai licenciadas promocións da Escola Latinoamericana de Ciencias Médicas, creada despois de que o furacán Mitch asolara rexións enteiras de América. Alí estuda mocidade que ven de EE. UU. tamén, onde nunca poderían sequera soñar con ingresar nunha universidade, e fano ao mesmo custo que ten á xente de Cuba: é gratuíto.

Cuba recibe continuos ataques interesados dunha prensa mundial que está en poder da banca e das grandes multinacionais. Asocian os dereitos humanos á libre empresa, á suposta liberdade de comercio. Para quen tivemos a oportunidade de coñecer Cuba, de falar coas súas xentes, de interesarnos por aquilo que se sae da viaxe turística, resulta indignante ler, ver e escoitar opinións que son propaganda, non información.

Cuba tivo e ten moitos problemas. Ao acto xenocida que supón o bloqueo imposto por EE.UU. de facto desde 1959, uniuse a desaparición do 85% do seu comercio exterior a principios da década dos 90 do pasado século. Pero o que conquistou nos duros anos vividos, coa ameaza do país máis armado da historia non se perdeu. Malia as continuas agresións sufridas por organizacións terroristas que teñen a súa base en EE.UU. e que pretenden rematar co conseguido para recuperar os privilexios que a historia lles arrebatou. A loita antiterrorista que Cuba ten dereito a exercer para defenderse supuxo a prisión para os 5 compañeiros que levan 10 anos presos en condicións penosas en EE.UU. logo de xuízos manipulados.

Os Dereitos Humanos cúmprense en Cuba dun modo que para as persoas que cremos no ser humano como individuo e tamén como parte dun colectivo que debe traballar en común para crear un mundo mellor é non só indubidable senón tamén impresionante. Cuba é un exemplo, un paradigma de cumprimento dos Dereitos Humanos, da loita secular da humanidade polo futuro.

O único territorio de Cuba onde hai tortura é a base militar do exército de EE.UU..en Guantánamo. Aí si se pode denunciar con fundamento o incumprimento dos Dereitos Humanos.

Base militar do exército de EE.UU. en Guantánamo
Base militar do exército de EE.UU. en Guantánamo

 

Pasarán máis de mil anos, moitos máis, é a historia esquecerá a George W. Bush, confundirá a el co seu papá, dubidará se o bombardeo de Belgrado foi cando Clinton, pero seguirá lembrando a Fidel e Raúl Castro, Vilma Espín, Celia Sánchez, Abel Santamaría, Frank Pais, Camilo Cienfuegos e a Che Guevara.

A Revolución Cubana é xa un patrimonio da humanidade, acontecemento que significa esperanza no que os pobos son quen de facer. Para quen estamos en contra da guerra entre pobos, mais tamén non concebimos a paz entre as clases, podemos afirmar que, para a historia colectiva, a historia que fan os pobos, sen a Cuba revolucionaria, nada sería igual.