O ministro de Estado de Cuba, Bruno Rodríguez Parrilla, denunciou na sesión da Asemblea Xeral da ONU previa a debatir o bloqueo, a hipocrisía do representante permanente dos EUA, Mike Waltz, quen nunha advertencia extemporánea e contraria ao regulamento da Cámara que impide intervir antes do pleno) achacou os problemas de Cuba, sitiada polo governo de Washington, ao goberno da Habana. O representante de Cuba replicou con fotos que ilustran os prexuízos ocasionados polo bloqueo que o goberno de Washington imponlle ao seu país, en especial os do cerco enerxético. Nunha delas, unha equipa de cirurxiáns operan nun quirófano no que a única iluminación é a que provén dun celular.
A man en alto, coas fotos dun neno de cinco que levan detido varios axentes do ICE (policía migratoria dos EUA) e a dunha condutora asasinada polos mesmos gardas, cando arrancaba o seu carro estacionado, o ministro preguntou se aquelas imaxes procedían por acaso do que Mike Waltz delegado do goberno de Trump na ONU chama “estado fracasado de Cuba”. Un goberno “que reprime a quen protesta nas universidades contra o xenocidio de Gaza e militariza as cidades con fins políticos; o da brutal represión contra os inmigrantes”.
Rodríguez Parrilla recusóu ás acusacións de corrupción lanzadas contra Cuba polo delegado do goberno de Washington:”Sorprende que o faga un representante do actual goberno, que é coñecido por ser unha plutocracia verdadeira e pola corrupción institucional e legal (…) Un país onde quen manda son o diñeiro e as corporacións e no que caciquean aos electores”.
Con rexouba, dixo que as protestas de Waltz contra a cooperación médica cubana internacional non correspondían para nada a solidaria iniciativa de Cuba que atendía a poboacións en zonas remotas, de baixos ingresos.
Comprobando que os EUA negan a existencia do seu bloqueo contra Cuba, o ministro de Estado recomendou a Waltz lér as declaracións da voceira de prensa da Casa Blanca, do 30 de marzo, ou as do propio presidente Trump na véspera, nas que se refiren expresamente ao bloqueo, en concreto ao bloqueo total de hidrocarburos.
Rodríguez Parrilla dixo que o nome de Fidel en boca de Waltz ofendía ao pobo de Cuba e recordou que “sucesivos gobernos estadounidenses nunca puideron con él”. Tamén citou a Raúl e dixo que estaba “co pé na estribeira, listo para cabalgar en defensa da nosa patria”.
Cualificou ao presidente Miguel Díaz-Canel, de fillo preclaro da Revolución, “que a diferenza de vostede e dos políticos estadunidenses, correrá a mesma sorte que o resto do noso pobo” no caso de darse unha agresión imperialista. A seguir recordou que “Cuba non entregará xamais a súa soberanía e independencia pola que entregaran a vida os seus mellores fillos”. Rematou cunha cita do heroe independentista Antonio Maceo (morto en combate en 1896) “quen intente apoderarse de Cuba só recollerá o pó do seu chan alagado en sangue se non perece na loita”.
A moción de Cuba a prol de debatir o bloqueo na Asemblea, foi aprobada por 136 votos. Producíronse 36 abstencións e os EUA só acadaron o respaldo de 8 paises: Arxentina, Costa Rica, Israel, Marrocos, República Checa, Macedonia do Norte, Paraguai e Ucraína.
A inauguración, na avenida Salvador Allende de Xixón, dun espazo público na honra de Alicia Alonso, que fixo da cultura cubana un valor universal, marcou o comezo en Xixón do XVIII Encontro Estatal de Solidariedade con Cuba, venres 3 de xullo ás 12, 30. O encontro traballou en dous obradoiros de estratexias de loita contra o bloqueo: de comunicación e batalla de ideas, de cooperación e de doazóns.
A asemblea dos grupos de traballo do XVII Encontro ocupou a carpa central da Semana Negra de Xixón.
A carpa central da Semana Negra de Xixón acolleu varias palestras: Cuba fronte ao imperio. Internacionalismo, paz e resistencia ante os Estados Unidos, na que interviron Fernando González, deputado da Asemblea Nacional do Poder Popular de Cuba e presidente do ICAP xunto Javier Couso, xornalista e ex-eurodeputado; “A Cuba que vén: memoria, futuro de paz e revolución”, coa participación de Elián González, deputado da Asemblea Nacional do Poder Popular de Cuba ,e Fidel Castro Smirnov, académico de Ciencias, profesor titular en Física Nuclear e investigador e finalmente “Fidel, cen anos de futuro” con David Rodríguez, coordinador do libro Voces con Fidel, Aníbal Grazón e Fidel Castro Smirnov, entre outros.
Co propósito de coordinar a intervención solidaria e reforzar a defensa da Revolución, tratouse en profundidade o bloqueo, a soberanía como dereito central e irrenunciábel e a cooperación internacional organizada. Un bloqueo ilegal, históricamente insólito, que impide a compra de petróleo, o transporte e o comercio, en particular o de específicos farmacéuticos e clínicos, e non permite resolver problemas diarios nin abordar o progreso do pais. Tratáronse as mentiras e manipulacións que contaminan e deforman dende os media da acumuliación do capital a realidade cubana obxectiva e comprobábel e definíronse recursos que poden actuar dende a comunicación solidaria contra a arma contaminante da mentira que procura diariamente atribuir as responsabilidades do bloqueo ao pobo cubano en estado de sitio. Foron concretados recursos e dilixencias de utilidade comprobada, procedentes da experiencia dunha solidariedade internacional que metaboliza a diario a vontade de axuda sobre as prioridades e emerxencias econcretadas polo Poder Popular de Cuba.
A proposta de recuperar o escenario colonial americano
O heroe cubano Fernando González Llort fixo un relato histórico preciso da usurpación da soberanía e a economía de Cuba até o ano 1959, de parte dos EUA. Cando a Revolución triunfa nesa data, a Casa Branca considera inaprazábel regresar ao escenario colonial. En decembro de 2025 Washington produce o Documento sobre a Nova Doutrina de Seguridade Nacional, no que resucitan a Doutrina Monroe (tamén chamada Donroe) que atribue a propiedade continental aos EUA e que ten o seu reflexo descarnado na proposta de impor a paz por medio da forza o que significa, de feito, o regreso aos métodos de dominación do século XIX.
A intervención militar contra Venezuela foi a primeira expresión concreta desta doutrina “na que morreron asasinados 32 cubanos que protexían o presidente Nicolás Maduro, quen foi secuestrado deixando unha impresionante mensaxe de dignidade”.
A inclusión de Cuba na lista de países que patrocinan o terrorismo, eleva o a extremos nunca vistos o bloqueo e metaboliza a economía cubana até a asfixia total. É a exclusión da illa do sistema financeiro internacional, controlado polos EUA e a censura total das transaccións comerciais e bancarias. De feito, o bloqueo enerxético total é unha anomalía bélica universal que só permitira dende xaneiro a entrada dun petroleiro ruso. Na data simbólica e revolucionaria do 1 de Maio, outra pragmática inmoral do goberno dos EUA decretou sancións a bancos e compañías que fagan algunha transacción comercial ou bancaria coa illa.
A guerra comunicacional foi outro dos asuntos tratados polo presidente do ICAP: “Á vez que asfixian ao pobo realizan con fondos federais unha campaña universal para facer crer ao mundo enteiro e á propia poboación de Cuba que esas penurias non son consecuencia da guerra económica senón responsabilidade do que chaman ineficiencia dos gobernantes cubanos. O secretario de Estado Marco Rubio di que “Cuba é un estado fallido e que o estado cubano é un desastre de xestión, é un deseño para conseguir que unha parte do pobo levántese contra o Goberno”. Referíndose a ameaza de intervención militar dixo que “cada semana hai unha declaración de Trump ou de Rubio, nunha estratexia de guerra psicolóxica”.
“Cuba país fallido?” pregunta Fernando González. Lonxe diso ,. “Que país resistiría? Lonxe diso , tivo a capacidade de administrar o a escaseza imposta aos servizos de saúde, por exemplo, que hoxe están moi danados, pero están aí; outra sociedade no mundo colapsaría: non é fallido un estado que se preocupa do ser humano”.
Domingo 5 foron publicadas as conclusións dos talleres e a declaración final coas resolucións adoptadas. O vindeiro encontro estatal desenvolveráse en Catalunya no prazo de dous anos.
Non che hai tal cousa como un desastre puramente natural, e nomeadamente nun país bloqueado. A resposta fronte unha desfeita sempre vai estar condicionada por factores sociais, políticos e mesmo xeo-políticos. Pasado o arrasador sismo de 1812, no medio da guerra pola independencia, Simón Bolívar avisóu: “Se a natureza ergue contra nós, loitaremos contra ela e faremos que nos obedeza”. No de hoxe, pode parecer a de Bolívar unha arroutada ante-ecológica, pero o que quixo dicer foi que o principal debe ser o proxecto estratéxico de emancipación por riba da desfeita da natureza.
Cuba mantén dende 2003 unha rede de asistencia primaria por toda Venezuela coñecida coma Misión Bairro Adentro, que foi reforzada con equipas de rescatistas enviadas por Cuba ao pé do primeiro sismo.
Compre ter isto en conta ao reflexionar sobre os sismos que recén azoutaron Venezuela. O feito natural é claro: foi un sismo sobre outro, o primeiro de 7,2 seguido, segundos despois, por outro de magnitude 7,5. A destrución percorréu fallas naturais, como a de San Sebastián que cobre a costa da Guaira, pero tamén se propagou ao longo de fallas creadas polo imperialismo sobre ainfraestrutura do país: as capacidades do rescate de emerxencia e o sistema de saúde; fallas causadas por máis dunha década de sancións arrasadoras.
As sancións superan ainda o millar e exceden con moito a palabra ou a ameaza. Mark Weisbrot, diretor adxunto do Centro de Investigación Económica e Política (CEPR) de Washington, calculou que estas medidas de bloqueo causaron a Venezuela 40 mil mortes en só un ano. Para quen non están familiarizados co sistema financeiro internacional, o impacto dunha ofensiva de sancións deste xénero pode ser difícil de comprender. Mais é ben certo que esas intervencións ilegais actúan coma un atranco sobre toda transación internacional; bloquean o comercio e as liñas de crédito e fan que as empresas, os bancos e os gobernos recusen transaccións co país bloqueado, mesmo nos casos nos que puidesen consideralas tecnicamente “legais” baixo o réxime de sancións imperialistas. Evítannas por falta de seguridade e por temor a represalias futuras.
As sancións son outro terremoto
As sancións afectan ao conxunto de medidas de prevención e resposta fronte a catástrofes naturais. En Venezuela, millóns de persoas comezaron a migrar pouco despois de o goberno de Obama publicar no 2015 a Orde Executiva. Fuxiran médicos, persoal de saúde, enxeñeiros civís e outros profesionais cualificados. Manter as equipas pesadas de resgate volveuse máis difícil ao non poderen importar repostos; os hospitais tiveran dificultades para manter ou substituír equipos médicos especializados; as empresas de servizos públicos houberan de pospoñer o mantemento por falla de financiamiento e, mesmo habendo recurso, os provedores recean sancións secundarias. Malia seren tecnicamente legais as transacións, os bancos e as compañías bloquean os contratos, e obrigan ás institucións a improvisaren en condicións de escaseza permanente.
A ofensiva imperialista de 3 de xaneiroe contra Venezuela e o secuestro do presidente democraticamente electo Nicolás Maduro, nunha operación militar que matou a máis de cen persoas e deixou a moitas máis feridas e traumatizadas, causara unha serie de danos de importancia e mesmo que a Revolución Bolivariana logrou conservar o poder político —esencial para calquera proceso revolucionario— foi privada do control sobre a comercialización de petróleo e viuse obrigada a introducir reformas á lexislación altamente avanzada dos seus recursos naturais, especialmente o petróleo.
Todo isto significa que os sismos de Venezuela, esmagadores para a nación en todos os sentidos, foron moito máis perniciosos —tanto no seu impacto inmediato como nas súas consecuencias a longo prazo— por factores directamente atribuíbeis ao continuo asalto múltiple do imperialismo estadunidense contra o país e o seu pobo. O rexistro de mortes soborda xa a cota de 2.300, un tráxico saldo que vai seguir aumentando nos vindeiros días.
O número total de vítimas afectará a nación en moitos níveis. Mais a loita por salvar vidas e materiais mediante unha resposta eficaz, soberana e coordinada é, polo de agora, un campo de batalla, no que o criminal vector do imperialismo estadounidense ocupa un lugar central.
*A Rede de Intelectuais Artistas e Movimentos Sociais en Defensa da Humanidade (RDH ) é unha iniciativa de pensamento e acción contra toda dominacion e exclusión. A REDEH inzou delegacións internacionais a partir do intelectual mexicano Pablo González Casanova ler o Manifesto Á Conciencia do Mundo, 1 de Maio de 2003 na Praza da Revolución da Habana.
Raúl Castro e o presidente Diaz Canel despediran na Habana a Ramiro Valdés, heroe do Moncada, preso na cadea de Pinos, tripulante do Granma e protagonista principal da Guerra de Liberación. No relato da Revolución Cubana, Valdés representa o compromiso do proletariado militante contra a mentira do governo cúmplice da requisa colonial delegada do imperio dos EUA e o compromiso de xustiza, instrucción, progreso e defensa da independencia nacional. A homenaxe de Valdés na Habana tivo réplica en Santiago de Cuba, no Museo 26 de Xullo (instalado no edificio do que for a Cuartel Moncada) e noutras cidades de Cuba que lembraron con diversos programas o compromiso revolucionario de Valdés.
Ramiro Valdés na serra do Escambray entre Raúl e Fidel.
O título de Heroe do Traballo honraba a implicación de Valdés na solución de problemas de importancia para o país coma o da xeneración eléctrica saboteada polo bloqueo. Dende a súa condición de vice-primeiro ministro, Ramiro Valdés conciliaba criterios e procurba a disposición de recursos para os atrancos de orxe reaccionaria non dar travado a vida diaria do pais. Ramiro Valdés recusaba seguir problemas a distancia senón e intervía nas obras, replicando os anos mozos nos que traballaba de electricista e reservaba o tempo de lecer para debater problemas de historia e de teoría política cos camaradas da clandestinidade.
Ortelio González recorda no Granma Diario a presenza do comandante da Revolución nos parques fotovoltaicos ou na bioeléctrica da Central Ciro Redondo, con paso firme para ter visión dos xeneradores a varios metros de altura ou comprobando a instalación de parques solares coma a primeira hidroeléctrica de Ciego de Ávila que leva o nome da súa columna na Serra.
Valdés nacera en Artemisa (Pinar del Rio) 28 de abril de 1932 . Participara no Exército Rebelde despois do histórico golpe contra o cuartel Moncada ,no que tivo un papel principal con só 21 anos. Fora membro do Buró Político do Partido Comunista e vice-presidente dos consellos de Estado e de Ministros até 2019 e foi elexido como vice-primeiro ministro o 21 de decembro de 2019. Fora tamén nomeado Heroi do Traballo da República de Cuba.
As novas normas sancionadas polo Poder Popular, completan previsións dos Lineamentos da Política Económica e Social ( 2011-2018) liberalizan de emerxencia o modelo de empresas turísticas, introducen formas de propiedade no sector público, dende o modelo de desenvolvemento turístico, franquean o camiño a formas de propiedade na economía e delimitan a cartilla de racionamento á xubilación e ás persoas necesitadas de protección social e ao tempo amplían o marco do investimento estranxeiro, reforma os salarios e aumenta a autonomía local. Saindo da Terceira Sesións Extraordinaria do Poder Popular, Díaz-Canel invocando ao governo dos EUA dixo que non se podía falar de liberdade “mentres procuran a desesperación dun povo enteiro por falta de recursos vitais”. O presidente dixo que si o governo de Washington quería “de verdade axudar ao povo tiñan que deixalo vivi: “deixen a Cuba comerciar, importar combustíbel, créditos, medicamentos, finanzamento e relacionarse coa súa emigración e co mundo; deixen a Cuba mostrar ao mundo o que é quen de conseguir cando non hai atrancos!”.
Só a poboación xubilada e as persoas en precario terán dereito á vella Cartilla de Racionamento.
Ao anunciar a creación dun grupo de traballo para xestionar o efecto que terán as medidas «de impacto estratéxico» no ordenamento xurídico cubano, o primeiro ministro, Manuel Marrero, sostivo este xoves que «non son ríxidas» e non se conciben como unha renuncia á construción do socialismo, senón que son «condición indispensable para a súa preservación».
«Cando a vida do pobo se volve tan dura, o primeiro deber do Partido Comunista e do Gobierno Revolucionario non é explicar mellor a crise, senón cambiar o que sexa necesario para saír de ela», dixo o presidente Díaz-Canel na sesión parlamentaria extraordinaria que analizou o paquete de medidas.
“Cuba vive as horas máis difíciles deste século e temos a histórica responsabilidade de librala deste trance» propuxo o Presidente que lembrou o concepto de Revolución legado por Fidel hai 26 anos “Revolución é cambiar todo o que ten que ser cambiado. Con plena conciencia do momento que vivimos e co respecto que merece cada cubana e cada cubano, esforzados nestes tempos complexos, non podemos pensar e actuar como en tempos normais, porque non son tempos normais».
Diaz-Canel dixo que as medidas están dirixidas «a romper o cerco de quen se empeñan en asfixiarnos e confésano sen ningún escrúpulo e, ao mesmo tempo, cúlpannos coa cara lavada de producirmos todo o mal que propio bloqueo provoca».
No que vai de 2026, o bloqueo petroleiro fixo que só un barco de petróleo entrase a Cuba, o ruso Anatoly Kolodin en marzo. Á vez, as novas ondas de medidas coercitivas unilaterais, emitidas pola Casa Branca en maio e que entraron en vigor en xuño, establecen fortes castigos para empresas estranxeiras con negocios na illa.
A posibilidade de sufrir sancións (dende conxelación de activos até restricións de uso de dólares) e a deterioración da economía cubana produto das propias sancións, fixeron que nas últimas semanas pechasen parcial ou totalmente as súas operacións na illa compañías como as canadianas Sherritt e Blue Diamond, as españolas Meliá e Iberostar e varias aeroliñas internacionais.
BLOQUEO CONTRA A SOCIEDADE A FAMILIA E A ECONOMÍA
Denunciou que «a dura realidade que nos impón este castigo colectivo contra a economía, a sociedade e a familia cubana, procede dunha persecución financeira real, diaria, que leva a encarecer cada pinga de combustíbel, cada medicamento, cada produto alimenticio, cada peza e cada tecnoloxía que o país precisa».
“Cuba resiste heroica e creativamente un castigo bárbaro, inmerecido, insoportábel, ao que agora engaden a ameaza de agresión militar e, sempre, a mentira, todo dentro dun marco que opera coma arma estratéxica fronte a resistencia colectiva”.
O paquete de medidas aprobado en sesión extraordinaria do 18 pasado no Parlamento, establece maior apertura a formas de xestión non estatais, investimentos estranxeiros e esquemas de negocio e abre a porta a novas formas de arrendamentos, usufruto sen carácter oneroso e venda de inmóbeis —avaliada caso a caso— tanto para cubanos residentes no país como no exterior.
Anuncia «novos actores» no sector turístico baixo «novas modalidades», o fomento de investimento estranxeiro directo (especialmente para cubanos non residentes) así como medidas para ampliar o rol do sector privado. No que vai de 2026, o bloqueo petroleiro fixo que só un barco de cru entrase a Cuba (o ruso Anatoly Kolodkin, en marzo). Á vez, as novas bátegas de medidas coercitivas unilaterais, emitidas en maio e que entraron en vigor en xuño, establecen fortes castigos para empresas estranxeiras con negocios na illa.
Salienta a proteción especial dos sistemas de transporte colectivos ou privados a partir da enerxía fotovoltaica que podería converter a illa o parque móbil máis descarbonizado do mundo.
Están previstas novas modalidades de negocio en destinos estratéxicos como os Caios, Habana Vella, Trinidade e outros de alto potencial turístico, no entando haberá licencias para desenvolvemento inmobiliario en todas as zonas turísticas que o requiran e habilitaránse empresas mixtas e esquemas de arrendamento para as mariñas.
Anúnciase ainda a creación dun banco cooperativo en liña, orientado á promoción de activos virtuais; a autorización de aluguer de autos por empresas mixtas, o investimento estranxeiro e outras formas de xestión non estatal; a constitución de axencias de viaxes de empresas mixtas, actores privados e formas de xestión non estatal, e a incorporación de guías de turismo e xestores de destinos locais.
Outra novidade é a cobranza dun imposto especial ás actividades turísticas para a protección do medio ambiente e outros fins asociados á sustentabilidade do sector, así como a expansión internacional de franquícias cubanas como parte da estratexia de posicionamento do país no mercado turístico global.
O paquete de medidas prevé asemade a creación de procedementos para quebra, liquidación e reestruturación de empresas, así como a posibilidade de converter empresas estatais en sociedades mercantís por accións ou participacións.
Segundo o anunciado polas autoridades na sesión parlamentaria, o Estado definirá a súa participación accionaria en cada sector da economía e manterá unha posición maioritaria naqueles considerados estratéxicos para o desenvolvemento nacional.
As reformas tamén inclúen cambios para dinamizar a agricultura, o comercio exterior e o sector inmobiliario, descentralizar a toma de decisións e dotar de maior autonomía a empresas estatais e municipios e ao tempo proxecta autorizar maior participación do capital privado na actividade financeira, incluída a posible creación dunha banca privada baixo a supervisión do Banco Central e suxeita ás mesmas regulacións do sistema bancario estatal.
Ao tempo que as axencias de prensa internacionais espallaban o lote liberal, o ministro de Relacións Exteriores de Estonia, Margus Tsahkna, recibía ao secretario da Asemblea da Resistencia Cubana (ARC), Orlando Gutiérrez Boronat, e anunciaba que “o réxime cubano non respecta os dereitos fundamentais dos seus cidadáns nin amosa vontade de cambio ningunha”.
Versión Galega de Nadia Beceiro Devesa para TSA
Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"
