Salim Lamrani*

Dende hai máis de meio século, os EUA terman nun destragador estado de sitio a Cuba por atrevérense os habitantes da illa a reinvindicar o seu inalienábel dereito á independéncia. Dando remate a seis décadas de dominación neocolonial exercida por Washington, o trunfo da Revolución liderada por Fidel Castro 1 de xaneiro de 1959, marcou o fin da era da subordinación e determinou a conquista da dignidade. A partir daquela, Cuba basearía a súa relación co resto do mundo, a comezar polo seu poderoso veciño, na igualdade soberana, o respecto mutuo, a reciprocidade e a non inxerencia nos asuntos internos.

Lexítimo anceio de emancipación que foi combatido polo governo de Washington mediante a imposición das primeiras medidas coercitivas unilaterais que privaron á illa do seu principal mercado, co obxectivo manifesto de derrocar ao Gobierno Revolucionario. Dende aquela, as sancións económicas foron acrecentadas pola maioría das administracións que se sucederon na Casa Branca, botando man de mil pretextos para opórense á soberanía de Cuba, ás nacionalizacións, a alianza coa Unión Soviética, á defensa dos movementos revolucionarios e independentistas e a democracia e dereitos humanos.no mundo enteiro.

As sancións económicas dos EUA contra o pobo cubano constitúen o atranco principal para o desenvolvemento da illa. O seu montante dende 1960 foi de 180.000 millóns de dólares, dos cales máis de 8.000 millóns corresponden ao período comprendido entre marzo de 2025 e febreiro de 2026, o que representa unha media de máis de 20 millóns de dólares diarios e máis de 15.000 dólares por minuto. Con semellante cantidade, Cuba podería cubrir as necesidades de produtos de primeira necesidade para todos os fogares cubanos durante un século. Máis do 80% da poboación cubana actual nacera baixo o bloqueo.

A aplicación extra-extraterritorial destas sancións ilegais obriga a Cuba a renunciar a ben de relacións comerciais posibeis con outros países. As empresas estranxeiras optan por non establecer vínculos comerciais coa illa, malia as innegábeis oportunidades que ofrece, por temor a represalias dos Estados Unidos. Lonxe de constituír unha simple regueifa bilateral, estas medidas coercitivas teñen un impacto directo no comercio de Cuba co resto do mundo.

As esperanzas dunha relación máis distendida entre ambos os países, suscitadas polo enfoque construtivo de Barack Obama, quedaran en nada a partir de 2017. A Administración Trump remprendera a política agresiva contra o pobo cubano, impoñendo, no transcurso de catro anos, 243 novas sancións, é dicir, unha medida coercitiva adicional cada cinco días durante todo o mandato. Washington atacou as tres principais fontes de ingresos do país: a cooperación médica internacional, as remesas familiares e o turismo.

Dende o seu regreso á Casa Branca en 2025, Trump impuxo un estado de sitio sen precedentes, caracterizado por unha crueldade nunca antes vista. A partir de 2025, a illa só puido recibir o equivalente a dez días de consumo de combustibel, o que provocou unha crise humanitaria de extrema gravidade, con consecuencias dramáticas para a poboación. Recorrentes colapsos do sistema eléctrico nacional perturban gravemente o funcionamento dos hospitais do país. Uns 100.000 pacientes, entre eles 12.000 nenos, atópanse actualmente á espera dunha intervención cirúrxica. A taxa de supervivencia dos nenos con cancro pasou do 85% ao 65%. En canto á taxa de mortalidade infantil, que era de 4,4 por mil en 2017, antes da chegada de Trump ao poder –a máis baixa do continente americano, mesmo inferior ás do Canadá e Estados Unidos – atinxe hoxe un 9,9 por mil.

A cruel política de Washington desatou asemade unha grave crise alimentaria. O sistema de rega – que funciona con electricidade – atópase seriamente afectado a causa da falta de combustíbel, o que provocou unha caída do 60% da produción agrícola. Nos fogares, os alimentos perecedoiros non resisten os cortes de electricidade, que poden durar até 30 horas nalgunhas provincias. O abastecemento de auga potabel, do mesmo xeito que a recolección de residuos domésticos, veuse tamén aquelado polo bloqueo medieval que xenera unha crise sanitaria de proporcións excepcionais. A grave paralización do transporte afecta ao desprazamento normal da poboación e ao acceso ás aulas de escolares e estudantes universitarios.

Cuba xenerosa e valente, dera sempre exemplo de solidariedade, ao abrazar todas as causas verdadeiras da emancipación humana e denunciar o colonialismo e as inxustizas, co que prestou unha axuda decisiva aos pobos que loitan pola súa liberdade, dende Alxeria até Sudáfrica e dende Palestina até o Vietnam. Centos de miles de facultativos, mulleres e homes, atenderan aos máis desfavorecidos e acolleran perseguidos que fuxían das ditaduras militares apoiadas por Washington na América Latina.

Hoxe Cuba, que paga un prezo moi alto pola súa resistencia e insubmisión, precisa da solidariedade mundial: a nosa humanidade non pode asistir indiferente ao estrangulamento de todo un pobo.

*Salim Lamrani é profesor da Universidade Paris-Descartes e da Universidade Paris-Est Marne-la-Vallée

Artigo traducido do Francés para TSA por Regine Lavalle.

Rosa Paredes (Vigo) – Terra Sen Amos

Unha manifestación lembrou na Quarta 27 en Vigo perante o Museu de Arte Contemporánea, que lle asiste a Cuba todo o acervo legal internacional para se gobernar sen interferencias e manter relacións de amizade e de intercambio co resto do mundo. A Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil xuntou bandeiras de Cuba e cartaces de apoio á illa, na altura de a Asemblea da ONU sesionar en pleno como cada ano dende hai 34para manifestar seu parecer sobre o ilegal castigo que o governo dos EUA descarga sobre a illa dende hai 64 anos, con dano evidente para o povo de Cuba.

Paco Sebio, presidente da Villamil, notou o parodoxo de o goberno que máis intensa e solidaria atención médica e educativa aporta ao resto do mundo, como parte dunha política de apoio a emancipación plena e de onstruciión da igualdade e o dereito universal, sexa o pais que máis cruel e ilegal trato recibe dos EUA que, da súa parte gábase de irradiar democracia.

A Asemblea da ONU recusou por trixésimo cuarta vez o secuestro do dereito de Cuba a relacionarse co resto do mundo e condenou o bloqueo unilateral que os EUA teiman en aplicar mantiene sobre Cuba desde 1960 y que, en la actualidad, ha conducido a una crisis energética que agrava la situación humanitaria de la isla.

O reconto de votos que dende hai tantos anos apoia a protesta de Cuba por aclamación volver ser realidade malia a millonaria campaña lanzada polo Departamento de Estado (ministerio de relacións exteriores) do governo dos EUA para obter mediante ameazas e subornos votos contra o texto Cubano que non fai senón esixir o cumprimento da Lei Internacional.

En medios políticos de obediencia (voluntaria ou forzada) ao imperialismo, causa abraio, por veces con acentos de rexouba, o feito de o ministerio central do governo de Trump, o que atende as relacións internacionais do Imperio, ter que aturar unha votación favorábel a Cuba por por prática aclamación. O fracaso dos EUA é dobre cando debe verse a traveso do cristal das trescentas viaxes personais do titular de Esteriores de Trump do que en Washington contan que carece de criterio e de autoridade por vinganza do titularr da Casa Branca que está a vingarse de insultos previos lanzados na Asemblea do Partido Republicano polo presunto ministro.

A vinganza do xefe da Casa Branca consiste en impedir que o ministro interveña nas relacións internacionais críticas (China, Irán, Oriente Próximo) e acoutar protagonismo do titular da carteira á paranoia do anticubanismo floridiano ao que algúns medios dos EUA auguraban un arrastre da Asemblea Xeral da ONU cara ás súas delirantes posicións anti-cubanas.

Raúl Antonio Capote – Granma

Na véspera de a Asemblea Xeral de Nacións Unidas para someter a voto o Informe sobre a necesidade de rematar co bloqueo contra Cuba, o governo dos EUA volve lanzar unha campaña internacional de presión e chantaxe diplomático e económico sobre gobernos representados na ONU para conseguir que a opinión de defensa da integridade cubana e de crítica da chantaxe imperialista se poida convertir nun rechazo á reclamación de xustiza que ven facendo Cuba dende hai moitos anos.

O membro do Buró Político e ministro de Relacións Exteriores de Cuba, Bruno Rodríguez Parrilla, denunciou que o ministro de Estado dos EUA non agachaba o seu temor fronte outra nova derrota da conspiración imperial contra a illa na Asemblea Xeral da ONU o que o leva a multiplicar ameazas e chantaxes contra xefes de Estado e de Goberno de varios países para conseguir que cambien o seu previsíbel voto contra o bloqueo na Asemblea Xeral.

O ministro cubano deu a coñecer o perxuizo causado polo bloqueo entre o primeiro de marzo de 2025 e o 28 de febreiro de 2026, que ascende a 8. 083,3 millóns de dólares, a cifra máis alta rexistrada por causa do estado de sitio que organizan por mar e aire contra a illa que é un 7% superior á do período anterior. O total acumulado dende o inicio do bloqueo supera os 178.700 millóns de dólares a prezos correntes.

Detrás desas cifras hai unha estratexia que non se limita á asfixia material. A presión sobre os votos na ONU forma parte da mesma conspiración imperialista que busca illar politicamente á Illa para poder presentar internacionalmente o enorme perxuizo económico coma unha condena da Asemblea da ONU e non unha decisión unilateral do governo de Washington.

O diplomático cubano Carlos Fernández de Cossío, membro do gabinete de relacións internacionais de Cuba, dixo que “á maior potencia económica, tecnolóxica e militar do planeta non lle abonda con impor un castigo colectivo a toda Cuba, e derramar o nivel e as condicións de vida de toda a poboación da illa co ánimo de inducir unha crise humanitaria senón que estraga unha morea de recursos para presionar aos gobernos do mundo co obxectivo de estes cambiaren a súa tradicional posición en demanda de que se poña fin ao abuso e o delito.

Fernández de Cossío dixo tamén que o titular da secretaria de Estado de o goberno de Washington anda trastallado polo mundo adiante, na véspera da Asemblea , co seu devezo de intimidar, chantaxear e comprar con dólares a gobernos de todas as latitudes para votaren contra a moción cubana.

A imaxe do Secretario de Estado percorrendo capitais con promesas e ameazas non é unha caricatura senón a descrición realista dunha diplomacia que usa a chantaxe coma recurso declarábel.

A votación deste ano está prevista para o 28 de outubro, pero xa non basta aos EUCA co cerco económico, pois desta engaden a intimidación directa aos representantes na Asemblea para lles inducir pretextos que xustifiquen o inaceitábel.

O que está en xogo non é só o resultado dunha votación, é a posibilidade de que o multilateralismo funcione como espazo de deliberación soberana, porque cando a potencia máis poderosa do planeta presiona a países pequenos e medianos para os obrigaren a votar como lle interesa ao imperialismo, non só ataca a Cuba, asenón ao principio mesmo da igualdade soberana dos Estados, consagrado na Carta das Nacións Unidas.

Bruno Rodríguez díxoo con claridade: “Washington fai por “silenciar o ilegal acto de castigo colectivo que comete contra o pobo cubano e facer cómplice desa barbarie ao resto da comunidade internacional”. É a descrición exacta do que acontece cando a chantaxe se converte en método de traballo diplomático.

Versión en Galego de Celia Armeiro para TSA

Cristina Cardoso – AVANTE

Es­tamos a menos de catro dias das elei­ções ge­rais no Brasil, a 4 de Ou­tubro, que ele­gerão o Pre­si­dente, go­ver­na­dores, se­na­dores e de­pu­tados fe­de­rais e es­ta­duais. Nestas elei­ções estão em causa a de­mo­cracia e a so­be­rania do país, mas também a in­te­gração la­tino-ame­ri­cana e a pro­cla­mação desta re­gião como zona de paz. Ao longo do ano de 2026, o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano tem in­ten­si­fi­cado, por toda a Amé­rica La­tina e Ca­raíbas, ac­ções de aberta in­ge­rência, co­erção e agressão, blo­queios e san­ções, pondo em prá­tica o dito “co­ro­lário de Trump” da dou­trina Monroe, ex­posto no final de 2025 na de­no­mi­nada “Es­tra­tégia de Se­gu­rança Na­ci­onal dos EUA”.

Desde a agressão mi­litar à Ve­ne­zuela e a sua tu­te­lagem, o re­cru­des­ci­mento do cri­mi­noso e ge­no­cida blo­queio e cerco ener­gé­tico a Cuba, às pres­sões sobre o go­verno pro­gres­sista do Uru­guai, às in­ter­fe­rên­cias di­rectas nos pro­cessos elei­to­rais na Ar­gen­tina, Hon­duras, Equador, Chile, Peru, Colômbia, fa­vo­re­cendo forças da ex­trema-di­reita e fas­ci­zantes, os EUA apontam agora como alvo o Brasil, pro­cu­rando der­rotar, nestas elei­ções, o pro­jecto so­be­rano e de de­sen­vol­vi­mento pro­ta­go­ni­zado por Lula da Silva.

A in­tenção é pôr toda a Amé­rica La­tina ao ser­viço dos in­te­resses he­ge­mó­nicos do im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano e o Brasil é uma peça-chave nesses in­tentos, pois é hoje uma das dez mai­ores eco­no­mias no mundo, a se­gunda maior de­ten­tora de terras raras, a se­guir à China – com quem tem re­for­çado as suas re­la­ções –, e joga um im­por­tante papel no pro­cesso de re­ar­ru­mação de forças em curso, como é exemplo a sua par­ti­ci­pação em es­paços de co­o­pe­ração mul­ti­la­teral, como o BRICS. A ad­mi­nis­tração norte-ame­ri­cana tem usado vá­rios ins­tru­mentos que visam a in­ge­rência e o con­di­ci­o­na­mento da so­be­rania do Brasil. Seja a im­po­sição de ta­rifas ex­tra­or­di­ná­rias sobre pro­dutos bra­si­leiros, com ob­jec­tivo de afectar a eco­nomia bra­si­leira e con­di­ci­onar as suas re­la­ções co­mer­ciais ex­ternas, as san­ções contra o juiz do Su­premo Tri­bunal que julgou Jair Bol­so­naro, as cres­centes pres­sões em torno das ques­tões de se­gu­rança pú­blica e sobre a ac­tu­ação das ins­ti­tui­ções bra­si­leiras, como é exemplo o re­la­tório anual en­viado ao Con­gresso dos EUA que acusou o Brasil de “fa­lhar” no com­bate a or­ga­ni­za­ções li­gadas ao nar­co­trá­fico, clas­si­fi­cados pre­vi­a­mente por estes como “or­ga­ni­za­ções ter­ro­ristas”, ali­men­tando a re­tó­rica da ex­trema-di­reita no Brasil.

Não obs­tante tudo isto e apesar de con­tra­di­ções dentro do go­verno de Lula da Silva, com­posto por di­ver­si­fi­cadas forças, o Brasil tem de­fen­dido a sua so­be­rania e re­jei­tado as pres­sões dos EUA, assim como tem de­fen­dido a paz e a co­o­pe­ração entre os povos. Nos úl­timos 5 anos foram re­ver­tidas as po­lí­ticas anti-so­ciais dos go­vernos de Temer e Bol­so­naro, re­ti­rando 8,6 mi­lhões de pes­soas da po­breza, e em 2025, o Brasil voltou a sair do Mapa da Fome da FAO – a 1ª vez tinha acon­te­cido em 2014 no go­verno de Dilma Rous­seff – e o de­sem­prego caiu para mí­nimos re­cordes no se­gundo tri­mestre deste ano, cerca de 5,3 %. Nestas elei­ções, joga-se o fu­turo ime­diato do povo bra­si­leiro e do Brasil, com im­pli­ca­ções para a Amé­rica La­tina, para a co­o­pe­ração mul­ti­la­teral no plano in­ter­na­ci­onal, para a Paz. A eleição de Lula da Silva e o avanço das forças pro­gres­sistas no Brasil serão fun­da­men­tais para a de­fesa da de­mo­cracia e da so­be­rania do Brasil, para a pos­si­bi­li­dade de cons­truir um país ao ser­viço dos in­te­resses do povo bra­si­leiro, para a de­fesa da paz e a luta anti-im­pe­ri­a­lista que tra­vamos.

Delia Louro NEP ( Nova York)

“O presidente dos EUA non é quen de dar nin unha só razón da sua guerra económica xenocida contra Cuba nin de explicar o castigo contra o noso pobo e repite na ONU que Cuba representa una ameaza; a mentira é a arma dos que negan o dereito a libre determinación do pobo cubano”, declarou hoxe Diaz Canel ao pé da retórica anticubana de Trump na Asemblea da ONU que deu lugar á delegación de Cuba a protestar co abandono do hemiciclo. O presidente de Cuba ratificou a vontade do pobo de Cuba a defender a súa soberanía e contestar a espiral asasina do bloqueo decretado pola Casa Banca. “Cuba non é ameaza de ningunha clase; o Bloqueo si!”

Bruno Rodríguez, ministro de Estado que preside a delegación de Cuba no plenario da ONU, salientou que seguirán a loitar pola paz e a resistir a ofensiva do goberno dos EUA por facer da arcaica Doutrina Monroe un recurso anovador para o século XXI. “A militarización imperialista como instrumento de dominación, baixo o pretexto de combater o narcotráfico ou o inexistente narrcoterrorismo, os aranceis de castigo que violentan a economías de varios países da nosa rexión; as insidias e ameazas encamiñadas a botarmos fóra da condición de aliados para nos convertir en adversarios. Cualificou de teimosa a ofensiva do goberno dos EUA encamiñada a debilitar os mecanismos de concertación e integración que tanta atención e solidariedade nos custara construír.”

E neste panorama de guerra, o pais con máis armas do planeta “lanza unha multiplicación insólita e xenocida do bloqueo económico, comercial e financeiro contra Cuba; incluído un cerco enerxético equivalente polos seus efectos a un bloqueo naval, que é un Acto de Guerra segundo o Dereito Internacional, e agrava ainda as chamadas sancións secundarias, violenta ofensiva comunicacional acomapñada pola ameaza sistemática de agresión militar.”

“Negana Cuba o acceso a combustibeis e ao tempo disparan ameazas e impedimentos de todo xénero para impedir a chegada de navieras e contedores, un cerco obxectivo e ilegal que bloquea o aceso a alimentos, medicamentos e instrumental médico, mesmo que foran contratados dentro das lei de comercio polo sector privado. Cuba é obxecto dun acto de xenocidio, tipificado como castigo colectivo e violación masiva, flagrante e sistemática dos dereitos humanos das cubanas e cubanos, do Dereito Internacional e da Carta das Nacións Unidas”.